यदर्थं किल भोगश्रीर् वाञ्छ्यते तत् कलेवरम् । न मे नापि च तस्याहं को ऽर्थस् सुखलवेन मे
नाहं देह इति त्व् अस्मिन् युक्तिम् आकर्णय क्रमे । सर्वाङ्गेष्व् अपि सत्स्व् एव शवः कस्मान् न वल्गति
तस्माद् देहाद् अतीतो ऽहं नित्यो ऽनस्तमितद्युतिः । यस् सङ्गं भास्वता प्राप्य वेद्मि व्योमनि भास्करम्
ज्ञो ऽहं मे न सुखेनार्थो नानर्थेन च दुःखिता । शरीरम् अस्तु वा मास्तु स्थितो ऽस्मि विगतज्वरः
यत्रात्मा तत्र न मनो नेन्द्रियाणि न वासनाः । पामराः परितिष्ठन्ति निकटे न महीभृतः
पदं तद् अनुयातो ऽस्मि केवलो ऽस्मि जयाम्य् अहम् । निस्स्पृहो ऽस्मि निरंशो ऽस्मि निरीहो ऽस्मि निरीप्सितः
नेदानीं मम सम्बन्धो मनोदेहेन्द्रियादिभिः । पृथक्कृतस्य तैलस्य तिलैर् विदलितैर् यथा
स्वस्मात् पदवराद् अस्माल् लीलया चलितस्य मे । अध आक्रमतः किञ्चित् परिवारो ह्य् अयं शुभः
स्वस्थतोर्जितता सत्ता हृद्यता सत्यता ज्ञता । आनन्दितोपशमिता मता च मुदितोदिता
पूर्णतोदारता सत्या कान्तिमत्तैकतानता । सर्वैकता निर्भयता क्षीणद्वित्वविकल्पता
एता नित्योदितास् स्वस्थास् सुन्दर्यस् सुभगोदयाः । ममैकात्मरतेः कान्ता नित्यं हृदयवल्लभाः
सर्वथा सर्वदा सर्वं सर्वस्मिन् सम्भवत्य् अतः । सर्वं प्रति मम क्षीणे वाञ्छावाञ्छे सुखासुखम्
विगतमोहतया विमनस्तया गतविकल्पनचित्ततया स्फुटम् । उपरमाम्य् अहम् आत्मनि शीतले घनलवश् शरदीव नभस्तले
इति निर्णीय ततया धिया धवलया मुनिः । बद्धपद्मासनस् तस्थाव् अर्धोन्मीलितलोचनः
ओङ्कारम् अकरोत् तारस्वरम् ऊर्ध्वगतध्वनिम् । सम्यगाहतलाङ्गूलं घण्टाकुम्भम् इवारवम्
ओमुच्चारयतस् तस्य संवित्तत्त्वे तदुन्मुखे । यावदोङ्कारम् ऊर्ध्वस्थे वितते विमलात्मनि
सार्धत्र्यंशात्ममात्रस्य प्रथमे ऽंशे स्फुटारवे । प्रणवस्य मनाक्क्षुब्धप्राणारणितदेहके
रेचकाख्यो ऽखिलं कायं प्राणनिष्क्रमणक्रमः । रिक्तीचकार पीताम्बुर् अगस्त्य इव सागरम्
अतिष्ठत् प्राणपवनश् चिद्रसापूरिते ऽम्बरे । त्यक्तदेहः परित्यक्तनीडः खग इवाम्बरे
हृदयाग्निर् ज्वलञ् ज्वाली ददाह मलिनं वपुः । उत्पातपवनोच्छूनो दावश् शुष्कम् इव द्रुमम्
यावदिच्छम् अवस्थैषा प्रणवप्रथमे क्रमे । बभूव न हठाद् एव हठयोगो हि दुःखदः
अथेतरांशावसरे प्रणवस्य समस्थितौ । निस्स्पन्दकुम्भको नाम प्राणानाम् अभवत् क्रमः
न बहिर् नान्तरे नाधो नोर्ध्वे नाशासु तत्र ते । सङ्क्षोभम् अगमन् प्राणा अर्धसंस्तम्भिता इव
दग्धदेहपुरो वह्निश् शशामाशनिवत् क्षणात् । अदृश्यत सितं भस्म शारीरं हिमपाण्डुरम्
यत्र कर्पूरशय्यायां सुप्तानीव सुखोचितम् । शरीरास्थीनि लक्ष्यन्ते निस्स्पन्दानि सितानि च
तद् भस्म पवनाधूतं सास्थि वायुर् अयोजयत् । स्वदेहे भृशम् उच्छूने त्रिनेत्रव्रतवान् इव
तच् चण्डपवनोद्धूतम् आवृत्य गगनं क्षणात् । शरदीवाभ्रमिहिका क्वापि भस्मास्थिमद् ययौ
यावदिच्छम् अवस्थैषा प्रणवस्यापरे क्रमे । बभूव न हठाद् एव हठयोगो हि दुःखदः
ततस् तृतीयावसरे प्रणवस्योपशान्तिदे । पूरणात् पूरको नाम प्राणानाम् अभवत् क्रमः
अस्मिन्न् अवसरे प्राणाश् चेतनामृतमध्यगाः । व्योम्नि शीतलताम् ईयुर् हिमसंस्पर्शसुन्दरीम्