रक्तमांसमयो देहो मनो नष्टं विचारणात् । जडाश् चित्तादयस् सर्वे कुतो ऽहम्भावभावना
आत्मम्भरितया नित्यम् इन्द्रियाणि स्थितान्य् अलम् । पदार्थाश् च पदार्थत्वे कुतो ऽहम्भावभावना
गुणा गुणेषु वर्तन्ते प्रकृतिः प्रकृतौ स्थिता । सद् एव सति विश्रान्तं कुतो ऽहम्भावभावना
सर्वगं सर्वदेहस्थं सर्वकालमयं महत् । केवलं परमाभानं चिदात्मैव हि संस्थितम्
एवं किमाकृतिः को वा किमादेयश् च किङ्कृतः । किंरूपः किम्मयः को ऽहं किं गृह्णामि त्यजामि किम्
तेनाहं नाम नेहास्ति भावाभावोपपत्तिमान् । अनहङ्काररूपस्य सम्बन्धः केन मे कथम्
असत्य् अलम् अहङ्कारे सम्बन्धः केन कस्य कः । सम्बन्धाभावसंसिद्धौ विलीना द्वित्वकल्पना
एवं ब्रह्मात्मकम् इदं यत् किञ्चिज् जगति स्थितम् । ब्रह्मैवास्ति तद् एवास्मि परिशोचामि किं मुधा
एकस्मिन्न् एव विमले पदे सर्वगते स्थिते । अहङ्कारकलङ्कस्य कथं नामोदयः कुतः
नास्त्य् एव हि पदार्थश्रीर् आत्मैवास्तीह सर्वगः । पदार्थलक्ष्म्यां सत्यां च सम्बन्धो ऽस्ति न कस्यचित्
इन्द्रियैर् इन्द्रियेष्व् अङ्गैर् मनो मनसि वल्गति । चिद् अलुप्तवपुः केन सम्बद्धं कस्य किं कथम्
उपलायश्शलाकानां सम्बन्धो न यथा मिथः । तथैकत्रापि दृष्टानां देहेन्द्रियमनश्चिताम्
असदभ्युत्थिते व्यर्थम् अहङ्कारमहाभ्रमे । ममेदम् इदम् अस्येति विपर्यस्तम् इदं जगत्
अतत्त्वालोकजातेयम् अहङ्कारचमत्कृतिः । तापेन हिमलेखेव तत्त्वालोकेन लीयते
आत्मनो व्यतिरेकेण न किञ्चिद् अपि विद्यते । शब्दब्रह्मेति तत् तत्त्वम् एतत् तद् भावयाम्य् अलम्
अहङ्कारभ्रमस्यास्य जातस्याकाशवर्णवत् । अपुनस्स्मरणं मन्ये नूनं विस्मरणं वरम्
समूलं परिविस्मृत्य चिरायाहङ्कृतिभ्रमम् । तिष्ठाम्य् आत्मनि सत्यात्मा शरत्खे शरदीव खम्
ददात्य् अनर्थनिचयं विकासयति दुष्कृतम् । विस्तारयति सन्तापम् अहम्भावो ऽनुसंहितः
स्फुरत्य् अहङ्कारघने हृद्व्योम्नि सलिलात्मनि । विकसत्य् अभितः कायकदम्बे दोषमञ्जरी
मरणम् जीवितोपान्तं जीवितं मरणान्तगम् । भावो ऽभावावधिच्छिन्नः कष्टेयं दुःखवेदना
इदं लब्धम् इदं प्राप्स्यामीत्य् अन्तर्दाहकारिणी । न शाम्यत्य् अर्करत्नानां ग्रीष्मे ऽर्चिर् इव दुर्धियाम्
नास्तीदम् इदम् अस्तीति चिन्ता धावत्य् अहङ्कृतिम् । जडाशया जडाम् अभ्रमाला शैलावलीम् इव
अहङ्कारे परिक्षीणे शुष्कस् संसारपादपः । भूयः प्रयच्छत्य् अरसो न पाषाणवद् अङ्कुरम्
सुतृष्णाकृष्णभोगिन्यो देहद्रुमकृतालयाः । क्वापि यान्ति विचारात्मन्य् आगते विनतासुते
असदभ्युत्थिते विश्वे तज्जा वयम् असन्मयाः । असन्मयपरिस्पन्दे त्वम् अहं चेति कः क्रमः
इदं जगद् उदेत्य् आदाव् अकारणम् अकारणात् । यद् अकारणम् उच्छूनं तत् सद् इत्य् उच्यते कथम्
अपर्यन्तं पुरा कालं मृदि कुम्भ इवाकृतः । देहो ऽभवद् इदानीं तु तथैवान्ते भविष्यति
मध्ये नरवयोमात्रं कञ्चित् कालं तु चञ्चलम् । आद्यन्तसोम्यते त्यक्त्वा वारि वीचितया यथा
अस्मिन् क्षणपरिस्पन्दे देहे विशरणोन्मुखे । तरङ्गे च निबद्धास्था ये हतास् ते कुदृष्टयः
प्राक् पुरस्ताच् च सर्वाणि सन्ति वस्तूनि चाभितः । मध्यस्फुटत्व एतेषां केवास्था हतरूपिणि