हे चित्त सर्वेन्द्रियकोश तस्मात् सर्वेन्द्रियैर् ऐक्यम् उपेत्य नूनम् । आलोक्य चात्मानम् असत्स्वरूपं निर्वाणम् एकामलबोधम् आस्स्व
विषयविषविषूचिकाम् अनन्तां निपुणम् अहंस्थितिवासनाम् अपास्य । अभिमतपरिहारकार्ययुक्त्या भव विभयो भगवान् भियाम् अभूमिः
अपारपर्यन्तवपुः परमाण्वणुर् एव वा । चिद् अचेत्या तदाक्रान्तौ न शक्ता वासनादयः
मनश्शेमुष्यहङ्कारप्रतिबिम्बैश् शठेन्द्रियैः । वासनोत्थापिता शून्यवेताली त्रासनोद्यता
तत्कृतेभ्यो विकारेभ्यो भीतिं तान्य् एव भूरिशः । भूयो ऽप्य् अनुभवन्त्व् अन्तर् अहं हि चिद् अलेपिका
चितो न जन्ममरणे सर्वगायाश् चितः किल । किं नाम म्रियते ब्रूत मार्यते केन वापि किम्
चितो न जीवितेनार्थस् सर्वात्मा सैव जीवितम् । किं प्राप्स्यति कदात्मैष प्राङ्मृतो यदि जीवति
जीव्यते म्रियते चेति कुविकल्पकलापिनाम् । कलना मनसाम् एव नात्मनो विततात्मनः
यो ह्य् अहम्भावतां प्राप्तो भावाभावैस् स गृह्यते । आत्मनो नास्त्य् अहम्भावो भावाभावाः कुतो ऽस्य ते
अहम्भावो मुधा मोहो मनश् च मृगतृष्णिका । जडः पदार्थसम्भारः कस्याहम्भावभावना
रक्तमांसमयो देहो मनो नष्टं विचारणात् । जडाश् चित्तादयस् सर्वे कुतो ऽहम्भावभावना
आत्मम्भरितया नित्यम् इन्द्रियाणि स्थितान्य् अलम् । पदार्थाश् च पदार्थत्वे कुतो ऽहम्भावभावना
गुणा गुणेषु वर्तन्ते प्रकृतिः प्रकृतौ स्थिता । सद् एव सति विश्रान्तं कुतो ऽहम्भावभावना
सर्वगं सर्वदेहस्थं सर्वकालमयं महत् । केवलं परमाभानं चिदात्मैव हि संस्थितम्
एवं किमाकृतिः को वा किमादेयश् च किङ्कृतः । किंरूपः किम्मयः को ऽहं किं गृह्णामि त्यजामि किम्
तेनाहं नाम नेहास्ति भावाभावोपपत्तिमान् । अनहङ्काररूपस्य सम्बन्धः केन मे कथम्
असत्य् अलम् अहङ्कारे सम्बन्धः केन कस्य कः । सम्बन्धाभावसंसिद्धौ विलीना द्वित्वकल्पना
एवं ब्रह्मात्मकम् इदं यत् किञ्चिज् जगति स्थितम् । ब्रह्मैवास्ति तद् एवास्मि परिशोचामि किं मुधा
एकस्मिन्न् एव विमले पदे सर्वगते स्थिते । अहङ्कारकलङ्कस्य कथं नामोदयः कुतः
नास्त्य् एव हि पदार्थश्रीर् आत्मैवास्तीह सर्वगः । पदार्थलक्ष्म्यां सत्यां च सम्बन्धो ऽस्ति न कस्यचित्
इन्द्रियैर् इन्द्रियेष्व् अङ्गैर् मनो मनसि वल्गति । चिद् अलुप्तवपुः केन सम्बद्धं कस्य किं कथम्
उपलायश्शलाकानां सम्बन्धो न यथा मिथः । तथैकत्रापि दृष्टानां देहेन्द्रियमनश्चिताम्
असदभ्युत्थिते व्यर्थम् अहङ्कारमहाभ्रमे । ममेदम् इदम् अस्येति विपर्यस्तम् इदं जगत्
अतत्त्वालोकजातेयम् अहङ्कारचमत्कृतिः । तापेन हिमलेखेव तत्त्वालोकेन लीयते
आत्मनो व्यतिरेकेण न किञ्चिद् अपि विद्यते । शब्दब्रह्मेति तत् तत्त्वम् एतत् तद् भावयाम्य् अलम्
अहङ्कारभ्रमस्यास्य जातस्याकाशवर्णवत् । अपुनस्स्मरणं मन्ये नूनं विस्मरणं वरम्
समूलं परिविस्मृत्य चिरायाहङ्कृतिभ्रमम् । तिष्ठाम्य् आत्मनि सत्यात्मा शरत्खे शरदीव खम्
ददात्य् अनर्थनिचयं विकासयति दुष्कृतम् । विस्तारयति सन्तापम् अहम्भावो ऽनुसंहितः
स्फुरत्य् अहङ्कारघने हृद्व्योम्नि सलिलात्मनि । विकसत्य् अभितः कायकदम्बे दोषमञ्जरी
मरणम् जीवितोपान्तं जीवितं मरणान्तगम् । भावो ऽभावावधिच्छिन्नः कष्टेयं दुःखवेदना