दृश्यते तस्य नेयत्ता न नाम परिकल्पना । नैकता नान्यता चैव न महत्ता न चाणुता
वेदनं त्वम् असंवेद्यं मयि चेद् दुःखकारणम् । विवेकजेन भेदेन तद् इदं हन्यसे मया
इदं मांसं इदं रक्तम् इमान्य् अस्थीनि देहके । इमे ते श्वासमरुतः को ऽसाव् अहम् इति स्थितः
मांसम् अन्यद् असृक् चान्यद् अस्थीन्य् अन्यानि चित्त हे । बोधो ऽन्यस् स्पन्दनं चान्यत् को ऽसाव् अहम् इति स्थितः
इदं घ्राणम् इयं जिह्वा त्वग् इयं श्रवणे इमे । इदं चक्षुर् अयं स्पन्दः को ऽसाव् अहम् इति स्थितः
यथाभूततया नाहम् अस्मि न त्वं न वासना । आत्मा शुद्धश् चिदाभासः केवलो ऽयं विजृम्भते
अहम् एवेह सर्वत्र नाहं किञ्चिद् अपीह वा । इत्य् एव सन्मयी दृष्टिर् नेतरो विद्यते क्रमः
चिरम् अज्ञानधूर्तेन पोथितो ऽस्म्य् अत्य् अहन्तया । वृकेण दृप्तेनाटव्यां लब्ध्वेव पशुपोतकः
दिष्ट्येदानीं परिज्ञातो मयैषो ऽज्ञानतस्करः । पुनर् न संश्रयाम्य् एनं स्वरूपार्थापहारिणम्
निर्दुःखो दुःखयोग्यस्य नाहम् अस्य न चैष मे । कश्चिद् भवति शैलस्य तत्स्थ एव यथाम्बुदः
नाहं भूत्वा त्व् अहं हीदं वच्मि तिष्ठामि यामि वा । आत्मावलोकनेनाहम् अनहङ्कारतां गतः
नूनम् एवान्य एवैते मत्तो ऽज्ञाश् चक्षुरादयः । यान्तु तिष्ठन्तु वा देहे ममैते तु न केचन
कष्टं को ऽयम् अहं नाम कथं केनोपकल्पितः । जगद्बालकवेतालस् तालोत्तालातुलाकृतिः
एतावन्तं चिरं कालं व्यर्थम् आलुठितो ऽवटे । अहम् अम्बुतृणोन्मुक्ते दुरद्रौ हरिणो यथा
स्वार्थैकालोकने चक्षुर् यदि तून्मुखतां गतम् । तद् अहं नाम को ऽसौ स्याद् यो ऽस्मि दुःखेन मोहितः
स्पर्शनाम्नि निजे तत्त्वे यदि जाता त्वग् उन्मुखी । तत् को ऽयं स्याद् अहं नाम कुपिशाच इवोदितः
रसेष्व् अभिनिषण्णे ऽस्मिन् स्वे क्रमे रसनेन्द्रिये । अहं मृष्टभुग् इत्य् एष कुतस्त्यः कुत्सितो भ्रमः
शब्दशक्तिं श्रिते श्रोत्रे वराके स्वार्थपण्डिते । तद् अहङ्कारदुःखस्य निर्बीजस्य क आगमः
आत्मम्भरित्वभरिते घ्राणे स्वं गन्धम् आगते । अहं घ्रातेति यो मन्ता तं चौरं नैव वेद्म्य् अहम्
मृगतृष्णाक्रमेणैषा भावनाप्य् अर्थभावनी । भावस् तस्याम् असत्यायां यस्यासाव् अपि सम्भ्रमः
वासनाहीनम् अप्य् एतच् चक्षुरादीन्द्रियं स्वतः । प्रवर्तते बहिस् स्वार्थे वासना नात्र कारणम्
वासनारहितं कर्म क्रियते ननु चित्त हे । केवलं नानुभूयन्ते सुखदुःखदृशो ऽत्र ताः
तस्मान् मूर्खाणीन्द्रियाणि त्यक्त्वान्तर्वासनां निजाम् । कुरुध्वं कर्म हे सर्वं न दुःखं समवाप्स्यथ
भवद्भिर् एव दुःखाय वासना वासिता मुधा । बालैः पङ्कक्रीडनकविनाशेनेव खिन्नता
वासनाद्या दृशस् सर्वा व्यतिरिक्तास् तु नात्मनः । जलाद् इव तरङ्गाल्यो ज्ञस्यैवाज्ञस्य नानघ
तृष्णयैव विनष्टास् स्थ व्यर्थम् इन्द्रियचारकाः । कोशकाराः कुक्रिमयस् तन्तुनेव स्वयम्भुवा
तृष्णयैवेह लुठथ जरामरणसङ्कटे । भ्रमदृष्ट्येव शिखरिपथिकाश् श्वभ्रभूमिषु
वासनैवेह भवतां हेतुर् एकत्र बन्धने । रज्जुश् शून्याशयप्रोता मुक्तानाम् आतता यथा
कल्पनामात्रकलिता न सत्यैषा हि वस्तुतः । असङ्कल्पनमात्रेण दात्रेणेव विलूयते
एषा हि भवताम् एव विमोहाय क्षयाय च । वातलेखेव दीपानां स्फुरताम् अपि तेजसा