अयि मूर्ख मनः को ऽर्थस् तव संसारवृत्तिभिः । धीमन्तो न निषेवन्ते पर्यन्ते दुःखदां क्रियाम्
अनुधावति यो भोगांस् त्यक्त्वा शमरसायनम् । स त्यक्तमन्दारवनः प्रयाति विषजङ्गलम्
यदि यासि महीरन्ध्रं ब्रह्मलोकम् अथापि वा । तन् न निर्वृतिम् आयासि त्वं विनोपशमामृतम्
आशाशतावपूर्णत्वं त्वम् इदं सर्वदुःखदम् । त्यज याहि परं श्रेयः पदम् एकान्तसुन्दरम्
इमा विचित्राः कलना भावाभावमयात्मिकाः । दुःखायैव तवोग्राय न सुखाय कदाचन
शब्दादिकाभिर् एताभिः किं मूढ हतवृत्तिभिः । भ्रमस्य् अविरतं व्यर्थम् एव मण्डूकिका यथा
मनोमण्डूकिके व्यर्थम् इयन्तं कालम् अन्धया । भ्रमन्त्या भुवनं विष्वक् किं समासादितं त्वया
यस्मात् किञ्चित् तद् आप्नोषि यस्मिन् भजसि निर्वृतिम् । तस्मिंश् चित्त शमे मूर्ख नानुबध्नासि किं पदम्
आगत्य श्रोत्रतां मूर्ख व्यर्थोत्थानोपबृंहिताम् । धिया शब्दानुसारिण्या मृगवन् मा क्षयं व्रज
त्वक्ताम् आगत्य दुःखाय स्पर्शोन्मुखतयानया । मूर्ख मा बद्धताम् एहि गजीलुब्धगजेन्द्रवत्
रसनाभावम् आगत्य गर्धेनान्ध दुरन्धसाम् । मा नाशम् एहि बडिशपिण्डीलम्पटमत्स्यवत्
चाक्षुषीं वृत्तिम् आश्रित्य स्त्र्यादिरूपामयोन्मुखीम् । मा गच्छ दग्धतां मुग्ध कान्तिलुब्धपतङ्गवत्
घ्राणमार्गम् उपाश्रित्य शरीराम्भोजकोटरे । गन्धोन्मुखतया बन्धं मा समाश्रय भृङ्गवत्
कुरङ्गालिपतङ्गेभमीनास् त्व् एकैकशो हताः । सर्वैर् एतैर् अनर्थैस् तु व्याप्तस्याज्ञ कुतस् सुखम्
हे चित्त वासनाजालं बन्धाय भवतोम्भितम् । स्वात्मनस् सहजः फेनस् तान्तवः क्रिमिणा यथा
शरदभ्रवद् आगत्य शुद्धिं त्यक्तमलामयाम् । यदि शाम्यसि निर्मूलं तद् अनन्ता जयास् तव
क्षयोदयदशादात्रीः पर्यन्तपरितापिनीः । जानन्न् अपि जगद्दृष्टीर् न त्यक्ष्यसि विनङ्क्ष्यसि
करोम्य् अथ किमर्थं वा तवैतद् अनुशासनम् । विचारणवतः पुंसश् चित्तम् अस्ति हि नानघ
यावद् अज्ञानघनता तावत् प्रघनचित्तता । यावत् प्रावृट्प्रबलता तावन् नीहारभूरिता
यावद् अज्ञानतनुता तावच् चित्तस्य तानवम् । प्रावृट्परिक्षयो यावत् तावन् नीहारसङ्क्षयः
यावत् तानवम् आयातं शुद्धं चित्तं विचारवत् । तावत् तत् क्षीणम् एवाहं मन्ये शारदमेघवत्
अनुशासनम् एतद् यद् असतो नश्यतो ऽथ वा । क्रियते तन् नभोवारिपवनाहननैस् समम्
तस्मात् सङ्क्षीयमाणं त्वां त्यजाम्य् अहम् असन्मयम् । मौर्ख्यं परमम् एवाहुः परित्याज्यानुशासनम्
निर्विकल्पो ऽस्मि चिद्दीपो निरहङ्कारवासनः । त्वयाहङ्कारबीजेन न सम्बद्धो ऽस्म्य् असन्मय
अयं सो ऽहम् इति व्यर्थं दुर्दृष्टिर् अवलम्बिता । त्वया मूढ विनाशाय शङ्काविषविषूचिका
अनन्तस्यात्मतत्त्वस्य तन्वी मतिमती स्थितिः । न सम्भवति बिल्वान्तर् वासिता दन्तिनो यथा
महास्खदेव गम्भीरा दुःखदा वासनाश्रिता । त्वयैषा तद् असत्पातिर् नैनाम् अनुसराम्य् अहम्
कः किलायं मुधा मोहो बालस्येवाविचारिणः । अयं सो ऽहम् इति भ्रान्तिसन्दर्भपरिकल्पितः
पादाङ्गुष्ठाच् छिरो यावत् कणशः प्रविचारितम् । न लब्धो ऽसाव् अहं नाम कस् स्याद् अहं इति स्थितः
भरिताशेषदिक्कुञ्जं पश्याम्य् एकं जगत्त्रये । संवेदनम् असंवेद्यं सर्वत्र विततात्मकम्