तत्र कस्मिंश्चिद् उदिते सानौ सफलपादपे । आगुल्फकीर्णकुसुमे स्निग्धच्छायामहाद्रुमे
उद्दालको नाम मुनिर् मौनी मानी महामतिः । अप्राप्तयौवनः पूर्वम् उवासोद्दामतापसः
प्रथमं तु बभूवासाव् अल्पप्रज्ञाविचारवान् । अप्राप्तपदविश्रान्तिर् अप्रबुद्धशुभाशयः
ततः क्रमेण तपसा शास्त्रार्थनियमैर् यमैः । विवेक आजगामैनं नवर्तुर् इव भूतलम्
अथेदं चिन्तयाम् आस संसारभयभीतधीः । एकान्त एव निवसन् कदाचित् क्लान्तमानसः
किं तत् प्राप्यं प्रधानं स्याद् यद् विश्रान्तौ न शोच्यते । यत् प्राप्य जन्मना भूयस् सम्बन्धो नोपजायते
कदाहं त्यक्तमननः पदे परमपावने । विश्रान्तिं चिरम् एष्यामि मेरुशृङ्ग इवाम्बुदः
कदा शमम् उपेष्यन्ति ममान्तर् भोगवासनाः । आलोलकल्लोलरवा ऊर्मयो ऽम्बुनिधाव् इव
इदं कृत्वेदम् अप्य् अन्यत् कर्तव्यम् इति कल्पनाम् । कदान्तर् विहसिष्यामि पदविश्रान्तया धिया
कदा विकल्पजालं मे न लगिष्यति चेतसि । स्थितम् अप्य् उज्झितासङ्गं पयः पद्मदले यथा
कदा बहलकल्लोलां नावा परमया धिया । परितीर्णो भविष्यामि तृष्णामत्ततरङ्गिणीम्
कदेमां जागतैर् भूतैः क्रियमाणाम् असन्मयीम् । क्रियाम् उपहसिष्यामि बाललीलाम् इवाफलाम्
कदा विकल्पपर्यस्तमनोदोलावदोलनम् । प्रशमिष्यति मे शान्तपानौजस इव भ्रमः
कदोदितवपुर्भास्वान् विहसञ् जागतीर् गतीः । अन्तस् सन्तोषम् एष्यामि विराडात्मेव पूर्णधीः
शान्तश् समसमाचारस् सोम्यस् सर्वार्थनिस्स्पृहः । कदोपशमम् एष्यामि मन्थोन्मुक्तमहाब्धिवत्
कदेमाम् अखिलां दृश्यश्रियम् आशाशतात्मिकाम् । सर्वां सुषुप्तवत् पश्यन् भविष्याम्य् अन्तराततः
सबाह्याभ्यन्तरं सर्वं शान्तकल्पनया धिया । पश्यंश् चिन्मात्रम् अखिलं भावयिष्याम्य् अहं कदा
कदोपशान्तचित्तात्मा चित्ताम् उपगतः पराम् । परमालोकम् एष्यामि जात्यान्ध्यविगमाद् इव
कदाभ्यासोपलब्धेन चित्प्रकाशेन चारुणा । दूराद् आलोकयिष्यामि तन्वीं कालकलाम् इमाम्
ईहितानीहितोन्मुक्तो हेयोपादेयवर्जितः । कदान्तस् तोषम् एष्यामि स्वप्रकाशपदस्थितः
कदाशाकौशिकीकीर्णा जाड्यजीर्णहृदम्बुजा । क्षयम् एष्यति कृष्णेयं कदा मे मोहयामिनी
कदोपशान्तमननो धरणीधरकन्दरे । समेष्यामि शिलासाम्यं निर्विकल्पसमाधिना
कदा मे चित्तमातङ्गस् स्वाभिमानमहामदः । तत्त्वावबोधहरिणा हतो नाशम् उपैष्यति
निरंशध्यानविश्रान्तिमूकस्य मम मूर्धनि । कदा कर्णे करिष्यन्ति कुलायं वनपुत्तिकाः
कदा निश्शङ्कम् उरसि ध्यानाधीनधियः खगाः । मम विश्रान्तिम् एष्यन्ति शैलस्थाणुतलस्थितेः
तृष्णाकरञ्जजटिलां जन्मजर्जरगुल्मकाम् । संसारारण्यसरणिं त्यक्त्वा यास्याम्य् अहं कदा
इति चिन्तापरवशो वन उद्दालको द्विजः । पुनः पुनस् तूपविश्य ध्यानाभ्यासं चकार सः
विषयैर् नीयमाने तु चित्ते मर्कटचञ्चले । न स लेभे समाधानप्रतिष्ठां प्रीतिदायिनीम्
कदाचिद् बाह्यसंस्पर्शपरित्यागाद् अनन्तरम् । तस्यागच्छच् चित्तकपिः प्रोद्वेगं तत्त्वसंस्थितौ
कदाचिद् आन्तरान् स्पर्शान् परित्यज्य मनःकपिः । लोलत्वात् तस्य संयातो विषयं विषलुब्धवत्