चेतोगजं कायकुकाननस्थं सुतीक्ष्णया धीकरजाग्रपङ्क्त्या । विदारयादीर्घविकारदन्तं क्रियाकरं राघव राजसिंह
रतिं गतं नित्यम् असत्प्रदेशे शरीरमालाग्रसनेन पुष्टम् । धृष्टं क्रियाकर्कशचञ्चुचण्डम् एकेक्षणं पुष्टतमोऽंशकृष्णम्
दूरे समुत्सारय सारभूतं दुश्चेष्टितं कर्कशम् आरटन्तम् । गर्वोद्धतं कायकुलायकोशाद् दोषोपशान्त्यै निजचित्तकाकम्
तृष्णापिशाच्या परिचर्यमाणं विश्रान्तम् अज्ञानमहावटेषु । भ्रान्तं चिरं देहशतेष्व् अटव्यां स्वसंसृतौ चेतनवर्जितेषु
विवेकवैराग्यगुरुप्रयत्नमन्त्रैस् स्वतन्त्रैस् स्वचिदात्मगेहात् । नोत्सारितश् चित्तपिशाचको ऽयं यावत् कुतस् तावद् इहात्मसिद्धिः
शुभासुभाशीर्हतमानवौघं चिन्ताविषं कायकुकञ्चुकं च । अजस्रम् अच्छश्वसनाशनं च सर्वस्य रामाभयनाशनं च
हृदब्जदुश्शल्मलिकोटरस्थं भोगौघगर्हाखगमन्त्रशक्त्या । नीत्वा शमं राम मनोमहाहिं भयं भृशं प्रोज्झ्य भवाभयात्मा
अमङ्गलाकारधरश् शरीरशवावलीसन्ततसेवनेन । दिगावलीसम्भ्रमणश्रमार्तश् श्मशानसेवी वपुषा क्षतेन
भोगामिषे दिक्ष्व् अभिधावमान उत्कन्धरो धीरविवृद्धगर्वः । उड्डीय चेद् गच्छति चित्तगृध्रो देहद्रुमात् तन् निपुणं जयस् ते
भ्रान्तं वनान्तेषु दिगन्तरेषु फलार्थिनं चञ्चलम् आकुलाङ्गम् । जन्मावनेर् जन्ममहीं प्रयान्तं संसारपान्थं जनम् आहसन्तम्
द्रुमे ऽक्षिनासाकुसुमे भुजादिशाखे विलोलाङ्गुलिजालपत्त्रे । समुल्लसन्तं परिमारयैनं मनोमहामर्कटम् अङ्ग सिद्ध्यै
अभ्युत्थितं सत्फलसङ्क्षयाय लसत्सुखासङ्गतडित्प्रकाशम् । वर्षन्तम् आसारम् अनर्थसार्थम् आन्दोलितं वासनवात्ययान्तः
सङ्कल्प्यसङ्कल्पनवर्जनोग्रमन्त्रप्रभावाद् धृदयाम्बरात् त्वम् । सोत्साहम् उत्सादय चित्तमेघं महत् फलं प्राप्य भवालम् आढ्यः
ग्रन्थीकृतं कर्मभिर् आत्मसृष्टैश् शस्त्रैर् अभेद्यं ज्वलनैर् अदग्धम् । पीडां पराम् आत्मनि कल्पयन्तं समस्तजात्यन्तरदीर्घदाम
सम्प्रोतनिस्सङ्ख्यशरीरमालं बलाद् असङ्कल्पनमात्रशस्त्रैः । छित्त्वा स्वयं राघव चित्तपाशं यथासुखं त्वं विहरास्तशङ्कः
फूत्कारदग्धाखिलमार्गलोकम् अत्यन्तदुष्प्रापपरप्रबोधम् । आशाविषाशोषितलोकषण्डं वातामिषोच्छूनशरीरदण्डम्
आमन्थरं देहगुहाप्रसुप्तं सङ्कल्पघोराजगरं जवेन । अकामनानाममहानलेन बलेन दग्ध्वा विभयो भव त्वम्
चित्तेन चेतश् शमम् आशु नीत्वा शुद्धेन घोरास्त्रम् इवास्त्रयुक्त्या । चिराय साधो त्यज चञ्चलत्वं विमर्कटो वृक्ष इवाक्षतश्रीः
अलम् अलम् इति कृत्वा चेतसा वीतशङ्कं व्युपशमितमलो ऽन्तस् सर्वम् आदेहम् एव । तृणलवलघु पश्यंल् लीलयाहेयदृष्ट्या पिब विहर रमस्व प्राप्तसंसारपारः
परिदीर्घासु तन्वीषु कचन्तीष्व् असितासु च । क्षुरधारोपमानासु चित्तवृत्तिषु तिष्ठ मा
कालेन च महाक्षेत्रे जातेयं बुद्धिवल्लरी । वृद्धिं विवेकसेकेन नयैनां नयकोविद
यावन् म्लायति नो कायकलिका कलिभस्मना । भूतले पतितां तावद् एनाम् उद्धृत्य धारय
मद्वाक्यार्थैकतत्त्वज्ञ मद्वाक्यार्थैकभावनात् । सुखम् आप्नोषि सर्पारिर् यथाभ्ररवभावनात्
उद्दालकवद् आलूनविशीर्णं भूतपञ्चकम् । कृत्वा कृत्वा धिया धीर धीरयान्तर् विचारय
केन क्रमेण भगवन् मुनिनोद्दालकेन तत् । भूतपञ्चकम् आलूनं कृत्वान्तः प्रविचारितम्
शृणु राम यथा पूर्वं भूतवृन्दविचारणात् । उद्दालकेन सम्प्राप्ता परमा दृष्टिर् अक्षता
जगज्जीर्णगृहस्यास्य कोणे कस्मिंश्चिद् आतते । भूमेर् अनिलदिङ्नाम्नि भूभृद्भाण्डभराकुले
गन्धमादनशैलेन्द्रनाम्नी काचित् किल स्थली । विद्यते कीर्णकुसुमा कर्पूरद्रुमधूसरा
विचित्रवर्णविहगा नानावनविलासिनी । वनेचरव्याप्ततटी पुष्पकेसरहासिनी
क्वचित् स्थितमहारत्ना क्वचिन् नीलाम्बुदोत्पला । क्वचिन् नीहारकवरी सरसीदर्पणा क्वचित्