शास्त्रसज्जनसम्पर्कसन्तताभ्यासयोगतः । जागतानाम् अवस्तुत्वं भावानाम् अधिगम्यते
अविवेकाद् उपाहृत्य चेतस् स्वैर् यत्ननिश्चयैः । बलात्कारेण संयोज्यं शास्त्रसत्पुरुषक्रमे
मुख्यं कारणम् आत्मैव परमात्मावलोकने । अगाधे पतितं रत्नं रत्नेनैवावकृष्यते
स्वानुभूतानि दुःखानि स्वात्मैव त्यक्तुम् अर्हति । तेनात्मैवात्मविज्ञाने हेतुर् एकः परस् स्मृतः
प्रलपन् विसृजन् गृह्णन्न् उन्मिषन् निमिषन्न् अपि । निरस्तमननानन्तसंविन्मात्रपरो भव
ममेदं तद् अयं सो ऽहम् इति सन्त्यज्य वासनाः । एकनिष्ठतयान्तस्स्थसंविन्मात्रपरो भव
वर्तमानभविष्यन्त्योस् स्थित्योर् आदेहम् एकधीः । स्वसंवित्त्यनुसन्धानात् समाधानपरो भव
पलायनेषु युद्धेषु दुःखेषु च सुखेषु च । जाग्रत्स्वप्नसुषुप्तेषु स्वसंवित्तिपरो भव
मलं संवेद्यम् उत्सृज्य मनो निर्मथ्य मन्थरम् । आशापाशान् अलं छित्त्वा स्वसंवित्तिपरो भव
अशुभाशुभसङ्केतस् संशान्ताशाविषूचिकः । नष्टेष्टानिष्टदृष्टिस् त्वं संवित्सारपरो भव
सकर्तृकर्मकरणान् स्वान् स्पर्शान् अन्तर् अस्पृशन् । निर्विकल्पनिरालम्बस् स्वचिन्मात्रपरो भव
जाग्रत्य् एव हि सौषुप्तीं भावयन् सुस्थिरां स्थितिम् । सर्वम् अस्तीति सञ्चिन्त्य सत्तैकात्मवपुर् भव
नानानानादशामुक्तो युक्तो मुक्ततयाशये । समग्रकलनादीपस् स्वचिन्मात्रपरो भव
आत्मतापरते त्यक्त्वा निर्विभागो जगत्स्थितौ । वज्रस्तम्भवद् आत्मानम् अवलम्ब्य स्थिरो भव
छित्त्वान्तर् मानसान् पाशान् आशारूपान् उदारया । धिया धैर्यैकधारिण्या निर्धर्माधर्मतां व्रज
समासादयतस् तत्त्वं स्वसंवेदनम् इत्य् अलम् । विषं हालाहलम् अपि यास्यत्य् अमृततां तव
तदोदेति महामोहस् संसृतिभ्रमकारणम् । निर्मलाया निरंशायास् स्वसंवित्तेश् च्युतिर् यदा
तदा सङ्क्षीयते मोहस् संसृतिभ्रमकारणम् । निर्मलायां निरंशायां स्वसंवित्तौ स्थितिर् यदा
स्वरूपम् अनुयातस्य तीर्णस्याशामहार्णवम् । प्रसरिष्यति ते संवित् सूर्यांशुर् इव सर्वतः
स्वभावम् आलोकयत आनन्दमयसंस्थितेः । रसायनम् अपि स्वादु राम प्रतिविषायते
तैर् न लज्जामहे पुम्भिर् ये स्वभावम् उपागताः । शेषाः पुरुषनामानो गर्दभा दीर्घबाहवः
पर्वताः खर्वतां यान्ति पुरो ऽद्रेर् इव दन्तिनः । परां कोटिं प्रयातस्य स्वसंवित्त्युन्नतस्थितेः
आदृश्यद्रष्टृसीम्नो ऽन्तस् सूर्यादीन्य् अखिलान्य् अपि । न तेजांस्य् उपकुर्वन्ति स्वसंविद्दिव्यचक्षुषः
अवस्तुतां व्रजन्त्य् एते मध्याह्न इव दीपकाः । अर्कादयो महालोकविधाव् अधिगतात्मनः
तेजोऽंशुषु प्रभावेषु बलेष्व् अतिमहत्स्व् अपि । सर्वेषून्नतियुक्तेषु तत्त्वज्ञः परमोन्नतः
भान्ति भासा यथा सूर्यवह्नीन्दुमणितारकाः । तथा जगति राजन्ते ज्ञातज्ञेया नरोत्तमाः
धराविवरकीटेभ्यो गर्दभेभ्यो ऽपि मानवाः । तिर्यग्भ्यश् चाप्य् अतत्त्वज्ञा राम तुच्छतरास् स्मृताः
तावत् सम्मोहवेतालो देहो यावद् अनात्मवान् । आत्मज्ञ एव संयुक्तश् चेतनेनेति तद्विदः
अनात्मज्ञो हि दुर्देहः प्रस्फुरन्न् अपि भूतले । शव एव भ्रमत्य् उच्चैर् आत्मज्ञस् तु सचेतनः
दूरम् आत्मज्ञता याति चित्ते पीवरतां गते । आलोकलक्ष्मीर् अमला महामेघ इवोत्थिते