एवम् अस्य कथं ब्रह्मन् मायाचक्रस्य रोधनम् । कुर्मः प्रबलिनो वेगात् सर्वाङ्गच्छेदकारिणः
अस्य संसाररूपस्य मायाचक्रस्य राघव । चित्तं विद्धि महानाभिं भ्रमतो भ्रमदायिनः
तस्मिन् नूनम् अवष्टब्धे धिया पुरुषयत्नतः । गृहीतनाभि वहनान् मायाचक्रं निरुध्यते
अवष्टब्धमनोनाभि मोहचक्रं न चोपति । यथा रज्ज्वां निरुद्धायां कीलकं रज्जुवेष्टितम्
चक्रयुद्धैकतज्ज्ञो ऽपि कस्माज् जानासि नानघ । चक्रं नाभाव् अवष्टब्धं वशम् आयाति नान्यथा
चित्तनाभाव् अवष्टभ्य तस्माद् यत्नेन राघव । संसारचक्रं वहनाद् आत्मनः परिरोधय
एतां युक्तिं विना दुःखम् अनन्तम् इदम् आत्मनः । अस्यां युक्तौ क्षणात् त्व् अन्तं गतम् एवावलोकय
चित्ताक्रमणमात्राख्यात् परमाद् औषधाद् ऋते । प्रयत्नेनापि संसारमहारोगो न शाम्यति
तस्माद् राघव सन्त्यज्य तीर्थदानतपःक्रियाः । श्रेयसे परमायान्तश् चित्तम् एव वशीकुरु
चित्तान्तर् एव संसारः कुम्भान्तः कुम्भखं यथा । चित्तनाशे न संसारः कुम्भनाशे न कुम्भखम्
चित्तसंसारणाकाशकोटरे चित्तकुम्भखम् । विनाश्यातुलिताकाशरूपं स्वं रूपम् आविश
वर्तमानं क्रमायातं भजद् बाह्यधिया क्षणम् । भूतं भविष्यद् अभजद् याति चित्तम् अचित्तताम्
सङ्कल्पं सानुसन्धानवर्जनं चेत् प्रतिक्षणम् । करोषि तद् अचित्तत्वं प्राप्त एवासि पावनम्
यावत् सङ्कल्पकलनं तावच् चित्तविभूतयः । यावज् जलदविस्तारस् तावत् खे जलबिन्दवः
सचित्तं चेतनं यावत् तावत् सङ्कल्पकल्पनम् । सचन्द्रांशु जगद् यावत् तावत् प्रालेयलेशकाः
चेतनश् चित्तरिक्तश् चेद् भावितस् तत् कुसंसृतेः । आमूलम् एव दग्धानि विद्धि मूलानि सिद्धिमन्
चेतनं चित्तरिक्तं हि प्रत्यक्चेतनम् उच्यते । निर्मनस्कस्वभावं तन् न तत्र कलनामलः
सा सत्यता सा शिवता सा सत्ता पारमात्मिकी । सर्वज्ञता सा सा तृप्तिर् ननु यत्र मनः क्षतम्
मनो यत्र तु तत्रास्थास् तत्र दुःखसुखानि च । सदा सन्निधिम् आयान्ति श्मशान इव वायसाः
अवस्तुत्वावबोधेन सर्वभावव्यवस्थितेः । संसृतिव्रततेर् बीजं सङ्कल्पे नोपजायते
शास्त्रसज्जनसम्पर्कसन्तताभ्यासयोगतः । जागतानाम् अवस्तुत्वं भावानाम् अधिगम्यते
अविवेकाद् उपाहृत्य चेतस् स्वैर् यत्ननिश्चयैः । बलात्कारेण संयोज्यं शास्त्रसत्पुरुषक्रमे
मुख्यं कारणम् आत्मैव परमात्मावलोकने । अगाधे पतितं रत्नं रत्नेनैवावकृष्यते
स्वानुभूतानि दुःखानि स्वात्मैव त्यक्तुम् अर्हति । तेनात्मैवात्मविज्ञाने हेतुर् एकः परस् स्मृतः
प्रलपन् विसृजन् गृह्णन्न् उन्मिषन् निमिषन्न् अपि । निरस्तमननानन्तसंविन्मात्रपरो भव
ममेदं तद् अयं सो ऽहम् इति सन्त्यज्य वासनाः । एकनिष्ठतयान्तस्स्थसंविन्मात्रपरो भव
वर्तमानभविष्यन्त्योस् स्थित्योर् आदेहम् एकधीः । स्वसंवित्त्यनुसन्धानात् समाधानपरो भव
पलायनेषु युद्धेषु दुःखेषु च सुखेषु च । जाग्रत्स्वप्नसुषुप्तेषु स्वसंवित्तिपरो भव
मलं संवेद्यम् उत्सृज्य मनो निर्मथ्य मन्थरम् । आशापाशान् अलं छित्त्वा स्वसंवित्तिपरो भव
अशुभाशुभसङ्केतस् संशान्ताशाविषूचिकः । नष्टेष्टानिष्टदृष्टिस् त्वं संवित्सारपरो भव