भगवन् संस्मरंश् चित्रां ताम् आत्मश्वपचस्थितिम् । इमां संसारमायां च परिमुह्यामि चेतसा
तद् उक्त्वाशु यथावस्तु महामोहनिवृत्तये । एतस्मिन्न् एव विमले मां नियोजय कर्मणि
ब्रह्मञ् जगद् इदं मायामहाशम्बरडम्बरम् । सर्वा आश्चर्यकलनास् सम्भवन्तीह विस्तृते
हूनकीरपुरे मोहाद् दृष्टवांस् तत् तथा भवान् । इत्य् एतत् सम्भवत्य् एव दृश्यते हि जनैर् भ्रमः
हूनास् त्वम् इव कीराश् च दृष्टवन्तस् तथा भ्रमम् । मुधैवेत्य् अपि सत्याभं समकालादिसम्भवात्
इदं तु शृणु वक्ष्यामि यथाभूतम् अनिन्दित । येनैति तनुतां चिन्ता मार्गशीर्षलतेव ते
यो ऽसौ कटञ्जको नाम श्वपचो हूनमण्डले । तेनैव सन्निवेशेन स तथैवाभवत् पुरा
तथैव विकलत्रत्वं प्राप्य देशान्तरं गतः । बभूव कीरनृपतिः प्रविवेशानलं ततः
भवतः केवलं चित्ते जलान्तर्वर्तिनस् तदा । प्रतिभाता तथाभूता कटञ्जाचारसंस्थितिः
दृष्टानुभूतम् अत्यर्थं कदाचिद् विस्मरत्य् अलम् । कदाचिद् अप्य् अदृष्टं तु चेतः पश्यति दृष्टवत्
यथा स्वप्नमनोराज्यधातुसंस्थितिषु भ्रमः । जाग्रत्य् अपि तथैवाङ्ग दृश्यते मनसा स्वयम्
भविष्यद्भूतकालस्थं यथा त्रैकाल्यदर्शिनः । प्रतिभाम् एति ते गाधे कटञ्जचरितं तथा
अयं सो ऽहम् इदं तन् मे इति मज्जति नात्मवान् । अयं सो ऽहम् इदं तन् मे इति पश्यत्य् अनात्मवान्
सर्वम् एवाहम् एवेति तत्त्वज्ञो नावसीदति । न गृह्णाति पदार्थेषु विभागानर्थभावनाम्
तेनासौ भ्रममोहेषु सुखदुःखविलासिषु । न निमज्जति मग्नो ऽपि तुम्बीपात्रम् इवाम्भसि
त्वं तावद् वासनाजालग्रस्तचित्तो विचेतनः । किञ्चिच्छेषमहाव्याधिर् इव न स्वास्थ्यम् आगतः
ज्ञानस्यापरिपूर्णत्वान् न शक्नोषि मनोभ्रमम् । विनिवारयितुं मेघम् असम्यङ्मन्त्रवान् इव
यद् एव ते मनोमात्रे सहसा प्रतिबिम्बते । तरुर् ओघजवेनेव तेनैवाक्रम्यसे क्षणात्
चित्तनाभेः कलास्येह मायाचक्रस्य सर्वतः । स्थीयते चेत् तद् आक्रम्य तन् न किञ्चित् प्रबाधते
त्वम् उत्तिष्ठ गिरेः कुञ्जे दशवर्षाण्य् अखिन्नधीः । तपः कुरु ततो ज्ञानम् अनन्ताभावम् आप्स्यसि
इत्य् उक्त्वा पुण्डरीकाक्षस् तत्रैवान्तरधीयत । वाताभ्रवद् दीपकवद् यमुनोत्पीडवत् क्षणात्
गाधिर् विवेकवशजं वैराग्यं परम् आगतः । शरत्समयपर्यन्ते वैरस्यम् इव पादपः
विचित्रं चेष्टितं धातुर् असमञ्जसम् आततम् । बृहद्भ्रमभरोन्मुक्तमतिर् मन्दम् अगर्हयत्
जगाम करुणार्द्रात्मा नियमायोत्तमश्रिये । विश्रान्त्यै वृष्टमूकात्मा पयोधर इवाचलम्
निरस्ताशेषसङ्कल्पस् तपस् तत्र चकार ह । दशवर्षाणि तेनासाव् आत्मज्ञानम् अवाप ह
अरमत तदनु स्वां प्राप्य सत्तां महात्मा व्यपगतभयमोहो भोगभूमाव् अनिच्छः । सततमुदितजीवन्मुक्तरूपः प्रशान्तस् सकल इव शशाङ्को घूर्णितापूर्णचेताः
एवम् एषातिवितता दुर्ज्ञाना रघुनन्दन । महामोहकरी माया विषमा पारमात्मिकी
क्व मुहूर्तद्वयस्वप्नसम्भ्रमालोकदृष्टता । क्वानेकवर्षसम्भुक्तश्वपचावनिपभ्रमः
क्व सम्भ्रमोपलब्धत्वं क्व प्रत्यक्षनिदर्शनम् । क्वासत्यत्वम् असन्दिग्धं क्व सत्यपरिणामिता
अतो वच्मि महाबाहो मायेयं विततेत्य् अलम् । असावधानमनसं योजयत्य् अतिसङ्कटे