रूपालोकमनस्कारान् सत्ताकालक्रियाक्रमान् । कुम्भकारो घटम् इव चेतो हन्ति करोति च
आबालम् एतत् पुरुषैस् सर्वैर् एवानुभूयते । स्वप्नभ्रमवद् आवेगरागरोगादिदृष्टिषु
चित्ते वृत्तान्तलक्षाणि संस्थितान्य् आत्तवासने । पादपे फलपुष्पाणि मूलाक्रान्तावनाव् इव
त्यक्तावनेर् विटपिनो भूयः पत्त्राणि नो यथा । निर्वासनस्य जीवस्य पुनर् जन्मादि नो तथा
यत्रानन्तं जगज्जालं संस्थितं तेन चेतसा । श्वपचत्वं प्रकटितं यदि तद् विस्मयो ऽत्र किम्
अवबुद्धा श्वपचता प्रतिभासवशात् त्वया । यथैवानल्पसंरम्भा विचित्रापि विकारदा
तथैवातिथिर् आयातो भुक्तवान् सुप्तवान् द्विजः । कथां कथितवांश् चेति दृष्टवान् असि विभ्रमम्
तथैवोत्थाय गच्छामि प्राप्तो ऽहं हूनमण्डलम् । इमे हूना इमे ग्रामा दृष्टवान् इत्य् असि भ्रमम्
तथैवेदं कटञ्जस्य प्राक्तनं लुठितं गृहम् । जनैर् उक्तः कटञ्जश् च दृष्टवान् इत्य् असि भ्रमम्
तथैव कीरनगरं प्राप्तो ऽस्मि कथितं च मे । कीरैश् श्वपचराजत्वं दृष्टवान् इत्य् असि भ्रमम्
एवं सर्वं त्वया दृष्टं मोहजालं द्विजोत्तम । यत् सत्यम् इति जानासि यच् चासत्यम् अवैषि च
वासनावलितं चेतः किं नाम न न पश्यति । साधितं दृश्यते स्वप्ने वर्षसाध्यं प्रयोजनम्
नातिथिर् न च हूनास् ते न कीरास् ते न तत् पुरम् । सर्वम् एव महाबुद्धे व्यामोहाद् दृष्टवान् असि
गच्छता भवता हूनदेशं पान्थेन कन्दरे । कस्मिंश्चिद् विप्र विश्रान्तं कुरङ्गेणेव कानने
तथैव श्रममूढत्वाद् इदं तद् धूनमण्डलम् । इदं तच् छ्वपचागारम् इति दृष्टं न सत्यतः
तथैव कीरनगरं दृष्टवान् असि तत् तथा । तथैव नान्यथा वापि मायार्थी हि भवान् द्विज
सर्वदैव समग्रासु विहरन्न् असि दृष्टवान् । दिक्षु प्रोन्मत्तक इव विभ्रमं मनसा मुने
तद् उत्तिष्ठ निजम् कर्म कुर्वंस् तिष्ठोपशान्तधीः । न स्वकर्म विना श्रेयः प्राप्नुवन्तीह मानवाः
इति निगदितवान् स पद्मनाभो वनगततापसवृन्दपूज्यमानः । विबुधमुनिगणैः पवित्रहस्तैर् वृत उदधिं निजम् आस्पदं जगाम
अथ गाधिर् गते विष्णौ पुनर् हूनादिकाञ् जनान् । स्वसम्मोहविचारार्थं बभ्रामाभ्रम् इवाम्बरे
उपलभ्य तथैवात्मवृत्तान्तं जनतस् ततः । हरिम् आराधयाम् आस पुनर् अद्रिगुहागतः
आजगामैनम् अल्पेन कालेनाथ जनार्दनः । सकृदाराधनेनैव माधवो याति बन्धुताम्
उवाच गाधिं भगवान् मयूरम् इव वारिदः । किं त्वं प्रार्थयसे भूयस् तपसेति प्रसादवान्
भ्रान्तो ऽस्मि देव षण्मासान् हूनकीरजनास्पदम् । तत्र व्यभिचरत्य् अस्मद्वृत्तान्तो न कथास्व् अपि
मायया हूनभूर् दृष्टा त्वयेत्य् उक्तो ऽस्मि किं प्रभो । मोहनाशाय महतां वचो नो मोहवृद्धये
काकतालीययोगेन चेतसि श्वपचस्थितिः । सर्वेषां हूनकीराणां तथैव प्रतिबिम्बिता
तेनाङ्ग तव वृत्तान्तं सत्यं यत् कथयन्ति ते । प्रतिभासो हि नायाति पुनर् अप्रतिभासताम्
केनचिच् छ्वपचेनान्ते ग्रामस्य रचितं गृहं । तत् तथा यत् त्वया दृष्टम् इष्टकाखण्डतां गतम्
कदाचित् प्रतिभैकैव बहूनाम् अपि जायते । काकतालीयगतिवद् विचित्रा हि मनोगतिः
तथा हि बहवस् स्वप्नम् एकं पश्यन्ति मानवाः । स्वापभ्रमदमैरेयमदमन्थरचित्तवत्