अत्रोड्डयनलोलानां काकभासपतत्रिणाम् । धृतानाम् अन्यघातार्थं ग्रथितं वंशपञ्जरम्
एवम्प्रायास् स्मरन् गाधिः प्राक्तनीश् श्वपचक्रियाः । विस्मयोत्कम्पितशिरा धातुश् चेष्टाः परामृशन्
चचाल तस्माद् दीर्घेण देशात् कालेन कार्यवित् । हूनमण्डलम् उत्सृज्य प्राप देशान्तरं क्रमात्
समुल्लङ्घ्य नदीशैलमण्डलारण्यसन्ततिम् । आससाद तुषाराद्रिलग्नं कीरजनास्पदम्
तत्र प्राप महीपालनगरं नगसन्निभम् । जगद्भ्रमणखिन्नात्मा स्वर्लोकम् इव नारदः
अथात्मनानुभूतानि दृष्टान्य् आसेवितानि च । स्थानानि नगरे पश्यन् पप्रच्छ जनम् आदृतः
साधो स्मरसि कच्चित् त्वम् इह श्वपचम् ईश्वरम् । यदि जानासि तत् तन् मे कथयाशु यथाविधि
अभूद् इहाष्टौ वर्षाणि श्वपचो भूमिपो द्विज । राजत्वम् अर्पितं यस्य नवमङ्गलहस्तिना
अन्ते स सम्परिज्ञातस् सम्प्रविष्टो हुताशनम् । अत्र द्वादशवर्षाणि समतीतानि तापस
यं यं पृच्छत्य् असौ गाधिर् जनं जातकुतूहलः । तस्य तस्य मुखाद् एवं शृणोत्य् अनुभवत्य् अपि
अथापश्यत् पुरे तस्मिन् नृपं सबलवाहनम् । देवं चक्रधरं द्रष्टुं मन्दिरान् निर्गतं बहिः
तं दृष्ट्वा स्थगिताकाशं बलरेणुपयोधरैः । प्राक्तनीं राजताम् स्मृत्वा स्वाम् उवाचातिविस्मितः
इमास् ताः कीरकामिन्यः पद्मगर्भोपमत्वचः । कनकद्रववर्णिन्यो लोलनीलोत्पलेक्षणाः
चामरौघा इमे चन्द्रकरसम्पिण्डपाण्डुराः । स्थिरनिर्झरसङ्काशाः काशपुष्पचया इव
कान्ताभिर् अवधूयन्ते वालव्यजनराशयः । इमास् ता नववल्लीभिः कुसुमानाम् इवर्द्धयः
इमास् ता मत्तमातङ्गघटा घटितमन्दिराः । सकल्पपादपा मेरोर् इव श्र्ङ्गपरम्पराः
एते ते यमशर्वेन्द्रकुबेरप्रतिमौजसः । सामन्ता वासवस्येव लोकपाला महीभृतः
इमास् तास् सर्वरत्नाढ्यास् सर्वाभिमतदास् तताः । कल्पवृक्षलताकुञ्जसुन्दर्यो गृहपङ्क्तयः
इदं तत् कीरजनताराज्यं प्राग् भुक्तम् अद्य मे । आत्मजन्मान्तराचार इव प्रत्यक्षतां गतम्
सत्यस्वप्न इवेदं मे जाग्रतो ऽपि पुरस् स्थितम् । न जाने किं कृतोत्थाना मायेयं प्रविजृम्भते
अहो नु खलु दीर्घेण मनोमोहेन जृम्भता । वैवश्यम् उपनीतो ऽहं जालेनेव शकुन्तकः
हा धिक् कष्टम् अबुद्धं मे मनो वासनया हतम् । पश्यतो भ्रमजालानि वितनोति शिशोर् इव
एषा हि माया महती तेन मे चक्रपाणिना । दर्शितेत्य् अधुना साधु मया स्मृतम् अखण्डितम्
तद् इदानीं तथा यत्नं करिष्ये गिरिकन्दरे । यथातिसम्भ्रमस्यास्य जाने मर्म यथास्थितम्
इति सञ्चिन्त्य नगराद् गाधिस् तप्तुं जगाम ह । कन्दरं प्राप्य शैलस्य तस्थौ सुश्रान्तसिंहवत्
तत्र संवत्सरं सार्धं पयश्चुलकभोजनः । तपश् चक्रे महातेजास् तुष्टये शार्ङ्गधन्वनः
अथास्य पुण्डरीकाक्षः पयोमूर्तिर् उपाययौ । प्रसादम् उत्पलश्यामश् शरदीव महाह्रदः
तम् आजगाम शैलेन्द्रकन्दरं द्विजमन्दिरम् । पयोधरवद् आत्माच्छच्छविर् व्योमन्य् अथावसत्
गाधे कच्चित् त्वया दृष्टा माया मम गरीयसी । दृष्टं त्वया जगज्जालचेष्टितं वेष्टितात्मकम्
चित्ताभिमत एतस्मिन् प्राप्ते सम्यग् अनिन्दित । तपो गिरितटे कुर्वन् किम् अन्यद् अभिवाञ्छसि