पुत्रपौत्रसुहृद्भृत्यबन्धुस्वजनपेटकम् । यस्यातिविस्तीर्णम् अभूत् पत्त्रवृन्दं तरोर् इव
तस्य वृद्धस्य तत् सर्वं कलत्रं मृत्युर् आच्छिनत् । अद्रेः पुष्पफलोपेतं महावनम् इवानिलः
यस् ततो देशम् उत्सृज्य ययौ कीरपुरान्तरम् । वर्षाण्य् अष्टाव् अनुद्वेगं तत्र राजा बभूव यः
यस् तत्राथ परिज्ञाय जनैर् दूरे तिरस्कृतः । यथा राशिर् अमेध्यस्य यथा ग्रामे विषद्रुमः
ततो जने ऽग्निं प्रविशत्य् आत्मना यो हुताशनम् । आर्यताम् आर्यसंसर्गाद् आर्यतः प्रविवेश ह
किं त्वम् एकं प्रयत्नेन श्वपचं पृच्छसि प्रभो । किं ते बन्धुर् असौ कश्चिद् अभवत् संस्तुतो ऽथ वा
एवं कथयतो ग्राम्यान् गाधिः पृच्छन् पुनः पुनः । सर्वेषु तत्र ग्रामेषु मासम् एकम् उवास सः
यथा तेनानुभूतं तच् छ्वपचत्वं तथैव तैः । ग्रामीणैस् तस्य कथितं सर्वैर् एवाविखण्डितम्
अव्याहतं सकलहूनमुखाद् अथैतद् आकर्ण्य सम्यग् अवलोक्य यथानुभूतम् । गाधिश् शशाङ्कमलवद् धृदये विरूढं गूढाकृतिः परमविस्मयम् आजगाम
लुठितं श्वपचागारं पुनर् विस्मयवान् ययौ । गाधिर् मनो हि नायाति तृप्तिम् आश्चर्यदर्शने
तत्रावलोकयाम् आस स्थानानि सदनानि च । कल्पक्षोभविवृत्तानि जगन्तीवाम्बुजोद्भवः
उवाच स्वात्मनैवेदम् अरण्ये लुठितालये । शुष्कास्थिमालावलिते पिशाचक इव भ्रमन्
इमास् ता मृतमातङ्गदन्तमाला वृतौ कृताः । अद्यापि संस्थिताः कल्पं प्रति मेरुशिखा इव
इह तद् वानरीमांसं पक्वं वंशाङ्कुरैस् सह । भुक्तं सुरासवोन्मत्तैस् सह श्वपचबन्धुभिः
आलिङ्ग्य श्वपचीं श्यामाम् इह केसरिचर्मणि । सुप्तम् आपीय मैरेयं तिक्तं गजमदैर् नवैः
कौलेयककुटुम्बिन्यः पिण्याकपरिवर्धिताः । इह बद्धा वरत्राभिर् मृतेभरदकाष्ठके
इह वारणमुक्तानां तद् आसीत् पिठिरत्रयम् । पिनद्धं माहिषेणोग्रचर्मणाम्बुदशोभिना
स्थलीष्व् एतासु तास्व् अत्र सह श्वपचबालकैः । चिरं विलुलितं चूतपत्त्रपुञ्जे पिकैर् इव
रूढतद्बालनिश्श्वासरणद्वंशानुवृत्तिमत् । गीतं पीतं शुनीरक्तसाधितासवतोषितैः
अत्र सार्धं कुटुम्बेन जन्यत्रेषु कुटुम्बिना । नृत्तं तत् कृतम् उन्नादं कल्लोलैर् जलधाव् इव
अत्रोड्डयनलोलानां काकभासपतत्रिणाम् । धृतानाम् अन्यघातार्थं ग्रथितं वंशपञ्जरम्
एवम्प्रायास् स्मरन् गाधिः प्राक्तनीश् श्वपचक्रियाः । विस्मयोत्कम्पितशिरा धातुश् चेष्टाः परामृशन्
चचाल तस्माद् दीर्घेण देशात् कालेन कार्यवित् । हूनमण्डलम् उत्सृज्य प्राप देशान्तरं क्रमात्
समुल्लङ्घ्य नदीशैलमण्डलारण्यसन्ततिम् । आससाद तुषाराद्रिलग्नं कीरजनास्पदम्
तत्र प्राप महीपालनगरं नगसन्निभम् । जगद्भ्रमणखिन्नात्मा स्वर्लोकम् इव नारदः
अथात्मनानुभूतानि दृष्टान्य् आसेवितानि च । स्थानानि नगरे पश्यन् पप्रच्छ जनम् आदृतः
साधो स्मरसि कच्चित् त्वम् इह श्वपचम् ईश्वरम् । यदि जानासि तत् तन् मे कथयाशु यथाविधि
अभूद् इहाष्टौ वर्षाणि श्वपचो भूमिपो द्विज । राजत्वम् अर्पितं यस्य नवमङ्गलहस्तिना
अन्ते स सम्परिज्ञातस् सम्प्रविष्टो हुताशनम् । अत्र द्वादशवर्षाणि समतीतानि तापस
यं यं पृच्छत्य् असौ गाधिर् जनं जातकुतूहलः । तस्य तस्य मुखाद् एवं शृणोत्य् अनुभवत्य् अपि