इति निगदितवान् असौ महात्मा परिकरबन्धगृहीतवन्द्यतेजाः । अकथयद् इदम् अज्ञतोपशान्त्यै परमपदैकविबोधनं वसिष्ठः
पूर्वम् उक्तं भगवता यज् ज्ञानं पद्मजन्मना । सर्गादौ लोकशान्त्यर्थं तद् इदं कथयाम्य् अहम्
कथयिष्यसि विस्तीर्णां भगवन् मोक्षसंहितां । इमं तावत् क्षणं जातं संशयं मे निवारय
पिता शुकस्य सर्वज्ञो गुरुर् व्यासो महामुनिः । विदेहमुक्तो न कथं कथं मुक्तस् सुतो ऽस्य सः
परमार्कप्रकाशान्तस् त्रिजगत्त्रसरेणवः । उत्पत्योत्पत्य लीना ये न सङ्ख्याम् उपयान्ति ते
वर्तमाने च यास् सन्ति त्रैलोक्यगणकोटयः । शक्यन्ते नैव सङ्ख्यातुं ताश् च काश्चन केनचित्
भविष्यन्ति पराम्भोधौ जगत्सर्गतरङ्गकाः । ये तांश् च परिसङ्ख्यातुं सङ्कथैव न विद्यते
या भूता या भविष्यन्त्यो जगत्सर्गपरम्पराः । तासां विचारणं युक्तं वर्तमानासु का कथा
तिर्यक्पुरुषदेवादेर् यो यो राम विनश्यति । तस्मिन्न् एव प्रदेशे ऽसौ तदैवेदं प्रपश्यति
आतिवाहिकनाम्नान्तस् स्वहृद्य् एव जगत्त्रयम् । व्योम्नि चित्तशरीरेण व्योमात्मानुभवत्य् अजः
एवं मृता म्रियन्ते च मरिष्यन्ति च कोटयः । भूतानां या जगन्त्य् आसाम् उदितानि पृथक् पृथक्
दुर्वातभूकम्प इव पिशाचत्रस्तबालवत् । मुक्तालीवामले व्योम्नि नौस्पन्दतरुयानवत्
स्वप्नसंवित्तिपुरवत् स्मृतिजातखवृक्षवत् । जगत्संसरणं स्वान्तर् मृतो ऽनुभवति स्वयम्
तत्रातिपरिणामेन तद् एव घनतां गतम् । इह लोको ऽयम् इत्य् एव जीवाकाशे विजृम्भते
पुनस् तत्रैव जन्मेहामरणाद्यनुभूतिमान् । परलोकं कल्पयति मृतस् तत्र तथा पुनः
तदन्तर् अन्ये पुरुषास् तेषाम् अन्तस् तथा परे । संसारा इति भान्तीमे कदलीदलपीठवत्
न पृथ्व्यादिमहाभूतगणा न च जगत्क्रमाः । मृतानां सन्ति तत्रापि तथाप्य् एषां जगद्भ्रमाः
अविद्यैवम् अनन्तेयं नानाप्रसवशालिनी । जडानां सरिद् आदीर्घा जगत्सर्गतरङ्गिणी
परमार्थाम्बुधौ स्फारे राम सर्गतरङ्गकाः । भूयो भूयो विवर्तन्ते त एवान्ये च भूरिशः
सर्वतस् सदृशाः केचित् कुलक्रममनोगुणैः । केचिद् अर्धेन सदृशाः केचिच् चातिविलक्षणाः
इमं व्यासमुनिं तत्र द्वात्रिंशं संस्मराम्य् अहम् । यथासम्भवया ज्ञानदृशा दर्शसमानया
द्वादशान्यधियस् तत्र कुलाकारेहितैस् समाः । दश सर्वसमाकाराश् शिष्टाः कुलविलक्षणाः
अद्याप्य् अन्ये भविष्यन्ति व्यासवाल्मीकयस् तथा । भृग्वङ्गिरःपुलस्त्याश् च तथैवाथान्य एव च
नानासुरर्षिदेवानां गणास् सम्भूय भूरिशः । उत्पद्यन्ते विलीयन्ते कदाचिच् च पृथक् पृथक्
ब्रह्मद्वासप्ततेस् त्रेता आसीद् अस्ति भविष्यति । स एवान्यश् च लोकश् च त्वं चाहं चेति वेद्म्य् अहम्
क्रमेणास्य मुनेर् इत्थं व्यासस्याद्भुतकर्मणः । संलक्ष्यते ऽवतारो ऽयं दशमो दीर्घदर्शिनः
अभूम व्यासवाल्मीकियुक्ता वयम् अनेकशः । अभूम वयम् एवेमे नानाकारास् समाशयाः
भाव्यम् अद्याप्य् अनेनेह ननु वाराष्टकं पुनः । भूयो ऽपि भारतं नाम स्वेतिहासं करिष्यति
कृत्वा वेदविभागं च नीत्वानेन कुलं प्रथाम् । ब्रह्मत्वं च ततो गत्वा भाव्यं वैदेहमोक्षिणा
वीतशोकभयश् शान्तो निर्वाणो गतकल्पनः । जीवन्मुक्तो जितमना व्यासो ऽयम् इति वर्णितः