पूर्वम् एव बलात् तस्माद् आक्रम्येन्द्रियपञ्चकम् । अभ्यासात् सर्वयत्नेन चित्तं कुरु विचारवत्
यद् यद् आसाद्यते किञ्चित् केनचित् क्वचिद् एव हि । स्वशक्तिसम्प्रवृत्त्या तल् लभ्यते नान्यतः क्वचित्
पौरुषं यत्नम् आश्रित्य प्रोल्लङ्घ्येन्द्रियपर्वतम् । संसारजलधिं तीर्त्वा पारं गच्छ परं पदम्
विना पुरुषयत्नेन दृश्यते चेज् जनार्दनः । मृगपक्षिगणं कस्मात् तद् असौ नोद्धरत्य् अजः
गुरुश् चेद् उद्धरत्य् अज्ञम् आत्मीयात् पौरुषाद् ऋते । उष्ट्रदान्तबलीवर्दांस् तत् कस्मान् नोद्धरत्य् असौ
न हरेर् न गुरोर् नार्थात् किञ्चिद् आसाद्यते महत् । आक्रान्तमनसस् स्वस्माद् यन् नासादितम् आत्मनः
अभ्यासवैराग्ययुताद् आक्रान्तेन्द्रियपन्नगात् । आत्मनः प्राप्यते यत् तत् प्राप्यते न जगत्त्रयात्
आराधयात्मनात्मानम् आत्मनात्मानम् अर्चय । आत्मनात्मानम् आलोक्य सन्तिष्ठ स्वात्मनात्मनि
शास्त्रयत्नविचारेभ्यो मूर्खाणां प्रपलायताम् । कल्पिता वैष्णवी भक्तिः प्रवृत्त्यर्थं शुभस्थितौ
अभ्यासयत्नौ प्रथमं मुख्यो विधिर् उदाहृतः । तदभावे तु गौणस् स्यात् पूज्यपूजामयः क्रमः
अस्ति चेद् इन्द्रियाक्रान्तिः किं पूजापूज्यपूजनैः । नास्ति चेद् इन्द्रियाक्रान्तिः किं पूजापूज्यपूजनैः
विचारोपशमाभ्यां हि विना नासाद्यते हरिः । विचारोपशमाभ्यां च युक्तस्याब्जकरेण किम्
विचारोपशमोपेतं चित्तम् आराधयात्मनः । तस्मिन् सिद्धे भवान् सिद्धो नो चेत् त्वं वनगर्दभः
क्रियते माधवादीनां प्रणयः प्रार्थनाय यत् । स चैव कस्मात् क्रियते न स्वकस्यैव चेतसः
सर्वस्यैव जनस्यास्य विष्णुर् अभ्यन्तरे स्थितः । तं परित्यज्य ये यान्ति बहिर् विष्णुं न ते बुधाः
हृद्गुहावासि चित्तत्त्वं मुख्यं सानातनं वपुः । शङ्खचक्रगदाहस्तो गौण आकार आत्मनः
यो हि मुख्यं परित्यज्य गौणं समनुधावति । त्यक्त्वा रसायनं सिद्धं साध्यं संसाधयत्य् असौ
यस् तु वा स्थितिम् एवास्याम् आत्मज्ञानचमत्कृतौ । नासादयति सम्मत्तमनास् स रघुनन्दन
अप्राप्तात्मविवेको ऽन्तर् अज्ञश् चित्तवशीकृतः । शङ्खचक्रगदापाणिम् अर्चयत्य् अमरेश्वरम्
तत्पूजनेन कष्टेन तपसा तस्य राघव । काले निर्मलताम् एति चित्तं वैराग्यवारिणा
नित्याभ्यासविवेकाभ्यां चित्तम् आशु प्रसीदति । आम्रम् एव दशाम् एति साहकारीं शनैश् शनैः
एतद् अप्य् आत्मनैवात्मा फलम् आप्नोति भावितम् । हरिपूजाक्रमाख्येन निमित्तेनारिसूदन
वरम् आप्नोति यो वापि विष्णोर् अमिततेजसः । तेन स्वस्यैव तत् प्राप्तं फलम् अभ्यासशाखिनः
सर्वेषाम् उत्तमार्थानां सर्वासां चिरसम्पदाम् । स्वमनोनिग्रहो भूमिर् भूमिस् सस्यश्रियाम् इव
अप्य् उर्वीखननोत्कस्य कषतो ऽपि शिलोच्चयम् । स्वमनोनिग्रहाद् अन्यो नोपायो ऽस्तीह दुःखहा
तावज् जन्मसहस्राणि भ्रमन्ति भुवि मानवाः । यावन् नोपशमं याति मनोमत्तमहार्णवः
ब्रह्मविष्ण्विन्द्ररुद्राद्याश् चिरं सम्पूजिता अपि । उपप्लुतमनोव्याधिं न त्रायन्ते ऽपि वत्सलाः
आकारभासुरं त्यक्त्वा बाह्यम् आन्तरम् अप्य् अजम् । कुरु जन्मक्षयायाशु संविन्मात्रैकचिन्तनम्
संवेद्यनिर्मुक्तनिरामयैकसंविन्मयास्वादम् अनन्तरूपम् । सन्मात्रम् आस्वादय सर्वसारं पारं परं प्राप्स्यसि जन्मनद्याः
रामापर्यवसानेयं माया संसृतिनामिका । आत्मचित्तजयेनैव क्षयम् आयाति नान्यथा