कर्णाभिवाञ्छ्यमानानि पवित्राणि मृदूनि च । भूषयन्ति गृहीतानि पुष्पाणीव वचांसि ते
पौरुषेण प्रयत्नेन सर्वम् आसाद्यते यदि । प्रह्लादस् तत् कथं बुद्धो न माधववरं विना
यद् यद् राघव सम्प्राप्तं प्रह्लादेन महात्मना । तत् तद् आसादितं तेन पौरुषाद् एव नान्यतः
आत्मा नारायणश् चैव न भिन्नौ तिलतैलवत् । तथैव शौक्ल्यपटवत् कुसुमामोदवत् तथा
यो हि विष्णुस् स एवात्मा यो ह्य् आत्मा स जनार्दनः । विष्ण्वात्मशब्दौ पर्यायौ यथा विटपिपादपौ
प्रह्लादनाम्ना प्रथमम् आत्मैव स्वयम् आत्मना । स्वयैव शक्त्या परया विष्णुभक्तौ नियोजितः
प्रह्लादो ह्य् आत्मनैवैतं वरम् अर्जितवान् स्वयम् । स्वयं विचारं कृतवान् स्वयं विजितवान् मनः
कदाचिद् आत्मनैवात्मा स्वयं शक्त्या विबोध्यते । कदाचिद् विष्णुदेहेन भक्तिलभ्येन बोध्यते
चिरम् आराधितो ऽप्य् एष परमप्रीतिमान् अपि । नाविचारवतो ज्ञानं दातुं शक्नोति माधवः
मुख्यः पुरुषयत्नोत्थो विचारस् स्वात्मदर्शने । गौणो वरादिको हेतुर् मुख्यहेतुपरो भव
पूर्वम् एव बलात् तस्माद् आक्रम्येन्द्रियपञ्चकम् । अभ्यासात् सर्वयत्नेन चित्तं कुरु विचारवत्
यद् यद् आसाद्यते किञ्चित् केनचित् क्वचिद् एव हि । स्वशक्तिसम्प्रवृत्त्या तल् लभ्यते नान्यतः क्वचित्
पौरुषं यत्नम् आश्रित्य प्रोल्लङ्घ्येन्द्रियपर्वतम् । संसारजलधिं तीर्त्वा पारं गच्छ परं पदम्
विना पुरुषयत्नेन दृश्यते चेज् जनार्दनः । मृगपक्षिगणं कस्मात् तद् असौ नोद्धरत्य् अजः
गुरुश् चेद् उद्धरत्य् अज्ञम् आत्मीयात् पौरुषाद् ऋते । उष्ट्रदान्तबलीवर्दांस् तत् कस्मान् नोद्धरत्य् असौ
न हरेर् न गुरोर् नार्थात् किञ्चिद् आसाद्यते महत् । आक्रान्तमनसस् स्वस्माद् यन् नासादितम् आत्मनः
अभ्यासवैराग्ययुताद् आक्रान्तेन्द्रियपन्नगात् । आत्मनः प्राप्यते यत् तत् प्राप्यते न जगत्त्रयात्
आराधयात्मनात्मानम् आत्मनात्मानम् अर्चय । आत्मनात्मानम् आलोक्य सन्तिष्ठ स्वात्मनात्मनि
शास्त्रयत्नविचारेभ्यो मूर्खाणां प्रपलायताम् । कल्पिता वैष्णवी भक्तिः प्रवृत्त्यर्थं शुभस्थितौ
अभ्यासयत्नौ प्रथमं मुख्यो विधिर् उदाहृतः । तदभावे तु गौणस् स्यात् पूज्यपूजामयः क्रमः
अस्ति चेद् इन्द्रियाक्रान्तिः किं पूजापूज्यपूजनैः । नास्ति चेद् इन्द्रियाक्रान्तिः किं पूजापूज्यपूजनैः
विचारोपशमाभ्यां हि विना नासाद्यते हरिः । विचारोपशमाभ्यां च युक्तस्याब्जकरेण किम्
विचारोपशमोपेतं चित्तम् आराधयात्मनः । तस्मिन् सिद्धे भवान् सिद्धो नो चेत् त्वं वनगर्दभः
क्रियते माधवादीनां प्रणयः प्रार्थनाय यत् । स चैव कस्मात् क्रियते न स्वकस्यैव चेतसः
सर्वस्यैव जनस्यास्य विष्णुर् अभ्यन्तरे स्थितः । तं परित्यज्य ये यान्ति बहिर् विष्णुं न ते बुधाः
हृद्गुहावासि चित्तत्त्वं मुख्यं सानातनं वपुः । शङ्खचक्रगदाहस्तो गौण आकार आत्मनः
यो हि मुख्यं परित्यज्य गौणं समनुधावति । त्यक्त्वा रसायनं सिद्धं साध्यं संसाधयत्य् असौ
यस् तु वा स्थितिम् एवास्याम् आत्मज्ञानचमत्कृतौ । नासादयति सम्मत्तमनास् स रघुनन्दन
अप्राप्तात्मविवेको ऽन्तर् अज्ञश् चित्तवशीकृतः । शङ्खचक्रगदापाणिम् अर्चयत्य् अमरेश्वरम्
तत्पूजनेन कष्टेन तपसा तस्य राघव । काले निर्मलताम् एति चित्तं वैराग्यवारिणा