सामान्येन विचारेण क्षयम् आयाति दुष्कृतम् । योगवाक्यविचारेण को न याति परं पदम्
अज्ञानम् उच्यते पापं तद् विचारेण नश्यति । पापमूलच्छिदं तस्माद् विचारं न परित्यजेत्
इमां प्रह्लादसंसिद्धिं प्रविचारयतां नृणाम् । सप्तजन्मकृतं पापं क्षयम् आप्नोत्य् असंशयम्
परे पदे परिणतं पाञ्चजन्यस्वनैर् मनः । कथं प्रबुद्धं भगवन् प्रह्लादस्य महात्मनः
द्विविधा मुक्तता लोके सम्भवत्य् अनघाकृते । सदेहैका विदेहान्या विभागो ऽयं तयोश् शृणु
असंसक्तमतेर् यस्य त्यागादानेषु कर्मणाम् । नैषणा तत्स्थितिं विद्धि त्वं जीवन्मुक्तताम् इह
सैव देहक्षये राम पुनर्जननवर्जिता । विदेहमुक्तता प्रोक्ता तत्स्था नायान्ति दृश्यताम्
भृष्टबीजोपमा भूयोजन्माङ्कुरविवर्जिता । हृदि जीवद्विमुक्तानां शुद्धा भवति वासना
पावनी परमोदारा सत्त्वमात्रानुपातिनी । आत्मध्यानमयी नित्यं सुषुप्तस्थेव तिष्ठति
अपि वर्षसहस्रान्ते ते तयैवान्तरस्थया । सति देहे प्रबुध्यन्ते जीवन्मुक्ता रघूद्वह
प्रह्लादो ऽन्तस्स्थया शुद्धसत्त्ववासनया स्वया । बोधम् आप महाबाहो शङ्खशब्दावबुद्धया
हरिर् आत्मा हि भूतानां तस्य यत् प्रतिभासते । तत् तथैव भवत्य् आशु सर्वत्रात्मैव कारणम्
प्रबोधम् एतु प्रह्लादो यदैवेति विचिन्तितम् । निमेषाद् वासुदेवेन तदैव तद् उपस्थितम्
आत्मन्य् अकारणेनैव भूतानां कारणेन च । सृष्ट्यर्थं वपुर् आत्तं तद् वासुदेवीयम् आत्मना
आत्मावलोकनेनाशु माधवः परिदृश्यते । माधवाराधनेनाशु स्वयम् आत्मावलोक्यते
एतां दृष्टिम् अवष्टभ्य राघवात्मावलोकने । विहराशु विराडात्मा पदं प्राप्स्यसि शाश्वतम्
सुखासारवती राम संसारप्रावृड् आतता । जाड्यं ददाति परमं विचारार्कम् अपश्यतः
प्रसादाद् आत्मनो विष्णोर् मायेयम् अतिभासुरा । प्रबाधते न धीरांस् तु यक्षी मन्त्रवतो यथा
आत्मेच्छयैव घनतां समुपागतान्तर् आत्मेच्छयैव तनुताम् उपयाति काले । संसारजालरचनेयम् अनन्तमाया ज्वालेव वातकलयानघ पावकस्य
भगवन् सर्वधर्मज्ञ शुद्धैस् त्वद्वचनांशुभिः । निर्वृतास् स्मश् शशाङ्कस्य करैर् ओषधयो यथा
कर्णाभिवाञ्छ्यमानानि पवित्राणि मृदूनि च । भूषयन्ति गृहीतानि पुष्पाणीव वचांसि ते
पौरुषेण प्रयत्नेन सर्वम् आसाद्यते यदि । प्रह्लादस् तत् कथं बुद्धो न माधववरं विना
यद् यद् राघव सम्प्राप्तं प्रह्लादेन महात्मना । तत् तद् आसादितं तेन पौरुषाद् एव नान्यतः
आत्मा नारायणश् चैव न भिन्नौ तिलतैलवत् । तथैव शौक्ल्यपटवत् कुसुमामोदवत् तथा
यो हि विष्णुस् स एवात्मा यो ह्य् आत्मा स जनार्दनः । विष्ण्वात्मशब्दौ पर्यायौ यथा विटपिपादपौ
प्रह्लादनाम्ना प्रथमम् आत्मैव स्वयम् आत्मना । स्वयैव शक्त्या परया विष्णुभक्तौ नियोजितः
प्रह्लादो ह्य् आत्मनैवैतं वरम् अर्जितवान् स्वयम् । स्वयं विचारं कृतवान् स्वयं विजितवान् मनः
कदाचिद् आत्मनैवात्मा स्वयं शक्त्या विबोध्यते । कदाचिद् विष्णुदेहेन भक्तिलभ्येन बोध्यते
चिरम् आराधितो ऽप्य् एष परमप्रीतिमान् अपि । नाविचारवतो ज्ञानं दातुं शक्नोति माधवः
मुख्यः पुरुषयत्नोत्थो विचारस् स्वात्मदर्शने । गौणो वरादिको हेतुर् मुख्यहेतुपरो भव