एकस्मिन् विद्यमाने हि कुतश् शोकः कुतः क्षतिः । कुतो देहः क्व संसारः क्व स्थितिः क्व भयाभये
यथेच्छयैवामलया केवलं स्वसमुत्थया । एवं देवाहम् अवसं वितते पावने पदे
हा विरक्तो ऽस्मि संसारं त्यजामीत्य् आशयेश्वर । अप्रबुद्धधियां चिन्ता हर्षशोकविकारदा
देहाभावे न दुःखानि देहे दुःखानि मे सति । इति चिन्ताविषव्याली मूर्खम् एवावलुम्पते
इदं सुखम् इदं दुःखम् इदं नास्तीदम् अस्ति मे । इति दोलायितं चेतो मूढम् एव न पण्डितम्
अयम् अन्यो ऽन्य एवाहम् इत्य् अज्ञानान्धवासनाः । दूरोदस्तास् सुबुद्धीनां रजन्यो ऽंशुमताम् इव
इदं त्याज्यम् इदं ग्राह्यम् इति मिथ्या मनोभ्रमः । नोन्मत्ततां नयत्य् अन्तर् ज्ञम् अज्ञम् इव दुर्धियम्
सर्वस्मिन्न् आत्मनि तते त्वयि तामरसेक्षण । हेयोपादेयपक्षस्था द्वितीया कलना कुतः
विज्ञानाभासम् अखिलं जगत् सदसतोस् स्थितम् । किं हेयं किम् उपादेयम् इति यत् त्यज्यते न वा
केवलं स्वस्वभावेन द्रष्टृदृश्ये विचारयन् । क्षणं विश्रान्तवान् अन्तर् अहम् आत्मात्मनात्मनि
भावाभावविनिर्मुक्तो हेयोपादेयवर्जितः । एवम् आसम् अहं पूर्वम् अधुनेत्थम् अवस्थितः
शमम् आत्मीयम् आपन्नस् सर्वगात्मन् सतां गते । करोम्य् अहं महादेव तुभ्यं यत् परिरोचते
त्वम् अयं पुण्डरीकाक्ष पूज्यस् तावज् जगत्त्रये । तन् मत्तः प्रकृतप्राप्तां पूजाम् आदातुम् अर्हसि
इत्य् उक्त्वा दानवाधीशः पुरः क्षीरोदशायिनः । शैलेन्द्र इव पूर्णेन्दुम् अर्घपात्रम् उपाददे
सायुधं साप्सरोवृन्दं ससुरं सखगाधिपम् । पुजयाम् आस गोविन्दं सत्रैलोक्यम् अथाग्रगम्
सबाह्याभ्यन्तरक्रान्तभुवनं भुवनेश्वरम् । पूजयित्वोपविष्टं तम् उवाच कमलापतिः
उत्तिष्ठ दानवाधीश सिंहासनम् उपाश्रय । यावद् आश्व् अभिषेकं ते स्वयम् एव ददाम्य् अहम्
पाञ्चजन्यरवं श्रुत्वा य इमे समुपागताः । सिद्धास् साध्यास् सुरौघास् ते कुर्वन्तु तव मङ्गलम्
इत्य् उक्त्वा पुण्डरीकाक्षो दानवं सिंहविष्टरे । योजयाम् आस योगान्ते मेरुशृङ्ग इवाम्बुदम्
अथैनं हरिर् आहूतैः क्षिरोदाद्यैर् महाब्धिभिः । गङ्गादिभिस् सरित्पूरैस् सर्वतीर्थजलैस् तथा
सर्वविप्रर्षिसङ्घैश् च सर्वसिद्धगणैस् तथा । मुनिविद्याधरयुतो लोकपालसमन्वितः
अभ्यषिञ्चद् अमेयात्मा दैत्यराज्ये महासुरम् । मरुद्गणैस् स्तूयमाणं पूर्वसर्गे हरिं यथा
सुरासुरैस् स्तूयमानं स्तूयमानस् सुरासुरैः । अभिषिक्तम् उवाचेदं प्रह्लादं मधुसूदनः
यावन् मेरुर् धरा यावद् यावच् चन्द्रार्कमण्डले । अखण्डितगुणश्लाघी तावद् राजा भवानघ
इष्टानिष्टफलं त्यक्त्वा समदर्शनया धिया । वीतरागभयक्रोधो राज्यं समनुपालय
राज्ये ऽस्मिन् भोगसम्पूर्णे दृष्टानुत्तमभूमिना । न गन्तव्यस् त्वयोद्वेगस् स्वर्गे वा नरके ऽथ वा
देशकालक्रियाकारैर् यथाप्राप्तासु दृष्टिषु । प्रकृतं कार्यम् आतिष्ठंस् त्यक्तवासनम् आस्स्व भोः
अतिहेयतयादत्तं ममतापरिवर्जितम् । भावाभावे समं कार्यं कुर्वन्न् इह न बध्यसे
दृष्टसंसारपर्यायस् तुलितातुलतत्पदः । सर्वं सर्वत्र जानासि किम् अन्यद् उपदिश्यते
वीतरागभयक्रोधे त्वयि राजनि राजति । भूमिः पास्यति नेदानीं दुर्गृध्रीवासृग् आसुरम्