स्थैर्यं देहस्य दृष्टस्य जीवितं प्रोच्यते बुधैः । देहान्तरार्थं देहस्य सन्त्यागो मरणं स्मृतम्
द्वाभ्याम् एवासि पक्षाभ्याम् आभ्यां मुक्तो महामते । किं ते मरणम् अस्तीह किं वा जीवितम् अस्ति ते
निदर्शनार्थम् एतत् तु मयोक्तम् अरिमर्दन । न त्वं जीवसि सर्वज्ञ म्रियसे न कदाचन
देहसंस्थो ऽप्य् अदेहत्वाद् अदेहो ऽसि विदेहदृक् । व्योमसंस्थो ऽप्य् असक्तत्वाद् अव्योमैव हि मारुतः
स्पर्शसम्बोधकारित्वाद् देह एवासि सुव्रत । उत्सेधारोधकत्वेन खम् उत्सेधस्य कारणम्
प्रबुद्धो ज्ञातवस्तुत्वाद् एव त्वम् असि नासि च । इयत्तैकपरिच्छिन्नं रूपम् अज्ञेषु दुःखितम्
सर्वदा सर्वम् एवासि चित्प्रकाशपरैकधीः । को देहः को ऽप्य् अदेहस् ते यं गृह्णासि जहासि वा
समुदेतु वसन्तो वा वातु वा प्रलयानिलः । भावाभावविहीनस्य किम् अभ्यागतम् आत्मनः
प्रलुठत्स्व् अपि शैलेषु कल्पाग्निषु दहत्स्व् अपि । वहत्सूत्पातवातेष्व् अप्य् आत्मात्मन्य् एव तिष्ठति
सर्वभूतानि तिष्ठन्तु समम् एव प्रयान्तु वा । नश्यन्तु वाथ वर्धन्ताम् आत्मात्मन्य् एव तिष्ठति
क्षीयते न क्षयं प्राप्ते वर्धमाने न वर्धते । न स्पन्दते स्पन्दमाने देहे ऽस्मिन् पुरुषः परः
देहस्याहम् अहं देह इति क्षीणे ऽपि ते भ्रमे । त्यजामि न त्यजामीति किं मृषा कलनोदिता
इदं कृत्वा करोमीदम् इदं त्यक्त्वेदम् आहरे । इति तत्त्वविदां तात सङ्कल्पास् सङ्क्षयं गताः
प्रबुद्धास् सर्वकर्तारः किं करिष्यन्ति वै नवम् । नवस्याकरणान् नित्यम् अकर्तृत्वपदं गताः
अकर्तृत्वाद् अभोक्तृत्वम् अर्थाद् एव समागतम् । सङ्गृहीतं किलानुप्तं केनेह भुवनत्रये
शान्ते कर्तृत्वभोक्तृत्वे शान्तिर् एव हि शिष्यते । प्रौढिम् अभ्यागता सैव मुक्तिर् इत्य् उच्यते बुधैः
प्रबुद्धाश् चिन्मयाश् शुद्धास् सर्वम् आक्रम्य संस्थिताः । किं त्यक्तं परिगृह्णन्तु किं गृहीतं त्यजन्तु वा
ग्राह्यग्राहकसम्बन्धः प्रमितावयविक्रमः । हीनः प्रमेयावयवैः किं गृह्णातु जहातु किम्
ग्राह्यग्राहकसम्बन्धे क्षीणे शान्तिर् उदेत्य् अलम् । स्थितिम् अभ्यागता सान्तर् मोक्षनाम्नाभिधीयते
तत्र स्थितास् सदा सन्तस् त्वादृशाः पुरुषोत्तमाः । सुषुप्तावयवस्पन्दसाधर्म्येण चरन्ति हि
परावबोधविश्रान्तवासना जागतीं स्थितिम् । अर्धसुप्ता इवेहेमां पश्यन्त्य् आत्मस्थया धिया
न रमन्ति हि रम्येषु स्वात्मन्य् एकगताशयाः । नोद्विजन्ते च दुःखेषु स्वात्मन्य् एकरसा यतः
नित्यप्रबुद्धा गृह्णन्ति कार्याणीमान्य् असङ्गिनः । मकुरा इव बिम्बानि यथाप्राप्तान्य् अवाञ्छया
जाग्रति स्वात्मनि स्वस्थास् सुप्तास् संसारसंस्थितौ । बालवत् प्रविचेष्टन्ते सुषुप्तसदृशाशयाः
त्वम् अजितपदवीम् उपागतो ऽन्तः कमलजवासरम् एकम् एव भुक्त्वा । गुणगणकलिताम् इहैव लक्ष्मीं व्रज परमास्पदम् अच्युतं महात्मन्
जगद्रत्नसमुद्गेन त्रैलोक्याद्भुतदर्शिना । इत्य् उक्ते पद्मनाभेन ज्योत्स्नाशीतलया गिरा
प्रह्लादनामा देहो ऽसौ विकासिनयनाम्बुजः । मृदूवाच वचो धीरो गृहीतमननक्रमः
चिरम् अन्तर् मया देव दृष्टो ऽस्य् अमलया धिया । पुनर् बहिर् अयं दृष्ट्या दिष्ट्या देवेश दृश्यसे
अहम् आसम् अनन्तायाम् अस्यां दृशि महेश्वर । सर्वसङ्कल्पमुक्तायां व्योम व्योम्नीव निर्मले
न शोकेन न मोहेन न च वैराग्यचिन्तया । न देहत्यागकार्येण न संसारभयेन च