इमे वयम् इमे शैला भूतानीमान्य् अयं भवान् । इदं जगद् इदं व्योम मा देहम् अवधीरय
पीवराज्ञानयोगेन यस्य पर्याकुलं मनः । दुःखानि विनिकृन्तन्ति मरणं तस्य राजते
कृशो ऽतिदुःखी मूढो ऽहम् एताश् चान्याश् च भावनाः । मतिं यस्यावलुम्पन्ति मरणं तस्य राजते
आशापाशनिबद्धो ऽन्तर् इतश् चेतश् च नीयते । यो विलोलमनोवृत्त्या मरणं तस्य राजते
यस्य तृष्णाः प्रभञ्जन्ति हृदयं हृतभावनाः । कुगेहम् इव गर्गट्यो मरणं तस्य राजते
चित्तवृत्तिलता यस्य तालोत्तालमनोवने । फलिता सुखदुःखाभ्यां मरणं तस्य राजते
रोमराजिलताजालं यस्येमं देहदुर्द्रुमम् । अनर्थौघो हरत्य् उच्चैर् मरणं तस्य राजते
यस्य स्वदेहविपिनम् आधिव्याधिदवाग्नयः । दहन्ति लोलाङ्गलतं मरणं तस्य राजते
कामकोपात्मको यस्य स्फुरत्य् अजगरस् तनौ । अन्तश् शुष्कद्रुमस्येव मरणं तस्य राजते
यो ऽयं देहपरित्यागस् तल् लोके मरणं स्मृतम् । न सता नासता तेन कारणं वेद्यवेदिनाम्
यस्य नोत्क्रामति मतिस् स्वात्मतत्त्वावलोकनात् । यथार्थदर्शिनो ज्ञस्य जीवितं तस्य शोभते
यस्य नाहङ्कृतो भावो बुद्धिर् यस्य न लिप्यते । यस् समस् सर्वभावेषु जीवितं तस्य शोभते
यो ऽन्तश्शीतलया बुद्ध्या रागद्वेषविमुक्तया । साक्षिवत् पश्यतीदं हि जीवितं तस्य शोभते
येन सम्यक् परिज्ञाय हेयोपादेयम् उज्झता । चित्तस्यान्ते ऽर्पितं चित्तं जीवितं तस्य शोभते
अवस्तुसदृशे वस्तुन्य् अस्तसङ्कल्पनामले । येनालीनं कृतं चेतो जीवितं तस्य शोभते
सत्यां दृष्टिम् अवष्टभ्य लीलयेयं जगत्क्रिया । क्रियते ऽवासनं येन जीवितं तस्य शोभते
नान्तस् तुष्यति नोद्वेगम् एति यो विहरन्न् अपि । हेयोपादेयसम्प्राप्तौ जीवितं तस्य शोभते
शुद्धपक्षश् च शुद्धश् च हंसौघस् सरसो यथा । यस्माद् गुणौघो निर्याति जीवितं तस्य शोभते
यस्मिञ् श्रुतिपथं याते दृष्टे स्मृतिम् उपागते । आनन्दं यान्ति भूतानि जीवितं तस्य शोभते
यस्योदयेन हृदयेषु जनाम्बुजानि जीवालिमन्ति सकलानि विकासवन्ति । तस्यावभाति चिरजीवितम् अक्षयेन्दोर् आपूर्णतेव दनुजेश्वर नेतरस्य
स्थैर्यं देहस्य दृष्टस्य जीवितं प्रोच्यते बुधैः । देहान्तरार्थं देहस्य सन्त्यागो मरणं स्मृतम्
द्वाभ्याम् एवासि पक्षाभ्याम् आभ्यां मुक्तो महामते । किं ते मरणम् अस्तीह किं वा जीवितम् अस्ति ते
निदर्शनार्थम् एतत् तु मयोक्तम् अरिमर्दन । न त्वं जीवसि सर्वज्ञ म्रियसे न कदाचन
देहसंस्थो ऽप्य् अदेहत्वाद् अदेहो ऽसि विदेहदृक् । व्योमसंस्थो ऽप्य् असक्तत्वाद् अव्योमैव हि मारुतः
स्पर्शसम्बोधकारित्वाद् देह एवासि सुव्रत । उत्सेधारोधकत्वेन खम् उत्सेधस्य कारणम्
प्रबुद्धो ज्ञातवस्तुत्वाद् एव त्वम् असि नासि च । इयत्तैकपरिच्छिन्नं रूपम् अज्ञेषु दुःखितम्
सर्वदा सर्वम् एवासि चित्प्रकाशपरैकधीः । को देहः को ऽप्य् अदेहस् ते यं गृह्णासि जहासि वा
समुदेतु वसन्तो वा वातु वा प्रलयानिलः । भावाभावविहीनस्य किम् अभ्यागतम् आत्मनः
प्रलुठत्स्व् अपि शैलेषु कल्पाग्निषु दहत्स्व् अपि । वहत्सूत्पातवातेष्व् अप्य् आत्मात्मन्य् एव तिष्ठति
सर्वभूतानि तिष्ठन्तु समम् एव प्रयान्तु वा । नश्यन्तु वाथ वर्धन्ताम् आत्मात्मन्य् एव तिष्ठति