चेतनीयोन्मुखे चित्त्वे चिन् मनस्ताम् उपाययौ । द्वित्वं मकुरसङ्क्रान्ता मुखश्रीर् इव राघव
किञ्चिद् अङ्कुरिते चित्ते नेत्रे विकसनोन्मुखे । शनैर् बभूवतुस् तस्य प्रातर् नीले यथोत्पले
प्राणापानपरामृष्टनाडीविवरसंविदः । वातार्तस्येव पद्मस्य स्पन्दो ऽस्य समजायत
निमेषान्तरमात्रेण मनः पीवरतां ययौ । तस्मिन् प्राणवशात् पूर्णे तरङ्ग इव वारिणि
अथासौ विकसन्नेत्रमनःप्राणवपुर् बभौ । अर्धोदित इवादित्ये सरस् स्फुरितपङ्कजम्
तस्मिन्न् अवसरे यावद् बुध्यस्वेत्य् अवदत् प्रभुः । प्रबुद्धस् तावद् एषो ऽभूद् बर्ही घनरवाद् इव
प्रफुल्तनयनं जातमननं पीवरस्मृतिम् । उवाचैनं त्रिलोकेशः पुरा नाभ्यब्जजं यथा
साधो स्मर महालक्ष्मीम् आत्मीयां स्मर चाकृतिम् । अकाण्ड एव किं देहविरामः क्रियते त्वया
हेयोपादेयसङ्कल्पविहीनस्य शरीरगैः । भावाभावैस् तवार्थः कस् तिष्ठोत्तिष्ठस्व सम्प्रति
स्थातव्यम् इह देहेन कल्पं यावद् अनेन ते । वयं हि नियतिं विद्मो यथाभूताम् अनिन्दित
जीवन्मुक्तेन भवता राज्य एवेह तिष्ठता । क्षपणीया गतोद्वेगम् आकल्पान्तम् इयं तनुः
तनौ कल्पान्तशीर्णायां स्वे महिम्नि त्वयानघ । वस्तव्यं स्फुटिते कुम्भे कुम्भाकाशेन खे यथा
कल्पान्तस्थायिनी शुद्धा दृष्टलोकपरावरा । इयं तव तनुर् जाता जीवन्मुक्तिविलासिनी
नोदिता द्वादशादित्या न विलीनास् शिलोच्चयाः । न जगज् ज्वलितं साधो तनुं त्यजसि किं मुधा
वायुर् वहति नोन्मत्तस् त्रिलोकीभस्मधूसरः । लोलामरकपालाङ्कस् तनुं त्यजसि किं मुधा
अशोक इव मञ्जर्यः पुष्करावर्तविद्युतः । न स्फुरन्ति जगत्कोशे तनुं त्यजसि किं मुधा
धारासाररणच्छैलाः प्रज्वलज्ज्वलनोज्ज्वलाः । ककुभो न विशीर्यन्ते तनुं त्यजसि किं मुधा
न ब्रह्मविष्णुरुद्राख्यत्रयशेषम् इदं जगत् । स्थितं जरढजीमूतं तनुं त्यजसि किं मुधा
स्फुटदद्रीन्द्रटाङ्कारकरालाराववन्ति खे । कल्पाभ्राणि न गर्जन्ति तनुं त्यजसि किं मुधा
अहं भूतावकीर्णासु सालोकासु खगध्वजः । विहरामि दशाशासु मा देहम् अवधीरय
इमे वयम् इमे शैला भूतानीमान्य् अयं भवान् । इदं जगद् इदं व्योम मा देहम् अवधीरय
पीवराज्ञानयोगेन यस्य पर्याकुलं मनः । दुःखानि विनिकृन्तन्ति मरणं तस्य राजते
कृशो ऽतिदुःखी मूढो ऽहम् एताश् चान्याश् च भावनाः । मतिं यस्यावलुम्पन्ति मरणं तस्य राजते
आशापाशनिबद्धो ऽन्तर् इतश् चेतश् च नीयते । यो विलोलमनोवृत्त्या मरणं तस्य राजते
यस्य तृष्णाः प्रभञ्जन्ति हृदयं हृतभावनाः । कुगेहम् इव गर्गट्यो मरणं तस्य राजते
चित्तवृत्तिलता यस्य तालोत्तालमनोवने । फलिता सुखदुःखाभ्यां मरणं तस्य राजते
रोमराजिलताजालं यस्येमं देहदुर्द्रुमम् । अनर्थौघो हरत्य् उच्चैर् मरणं तस्य राजते
यस्य स्वदेहविपिनम् आधिव्याधिदवाग्नयः । दहन्ति लोलाङ्गलतं मरणं तस्य राजते
कामकोपात्मको यस्य स्फुरत्य् अजगरस् तनौ । अन्तश् शुष्कद्रुमस्येव मरणं तस्य राजते
यो ऽयं देहपरित्यागस् तल् लोके मरणं स्मृतम् । न सता नासता तेन कारणं वेद्यवेदिनाम्