प्रावृण्निद्राव्युपरमे देवार्थम् अरिसूदनः । धिया विलोकयाम् आस कदाचिज् जागतीं स्थितिम्
त्रैविष्टपं स्वमनसा पार्थिवं चावलोक्य सः । आचारम् आजगामाशु पातालम् अरिपालितम्
तत्र स्थिरसमाधानस्थिते प्रह्लाददानवे । दृष्ट्वापदम् अरीन्द्रस्य पुरे प्रौढिम् उपागताम्
व्यालतल्पतलस्थस्य क्षीरोदार्णवशायिनः । शङ्खचक्रगदापाणेर् देहस्यान्तरचारिणा
पद्मासनस्थस्य मनश्शरीरेणातिभास्वता । इदं सञ्चिन्तयाम् आस त्रैलोक्याब्जमहालिना
प्रह्लादे पदविश्रान्ते पाताले गतनायके । कष्टं सृष्टिर् इयं प्रायो निर्दैत्यत्वम् उपागता
दैत्याभावे सुरश्रेणी निर्जिगीषुपदं गता । शमम् एष्यत्य् अदृष्टाब्दपटलेव सरिद् वरा
मोक्षाख्यं विगतद्वन्द्वं ततो यास्यति तत् पदम् । क्षीणाभिमाना विरसा लतेव परिशुष्कताम्
देवौघे शान्तिम् आयाते भुवि यज्ञतपःक्रियाः । अदेवत्वफलास् सर्वाश् शमम् एष्यन्त्य् असंशयम्
क्रियास्व् अथोपशान्तासु भूलोको ऽस्तम् उपैष्यति । असंसारप्रसङ्गो ऽथ शेषो ऽप्य् अर्थो भविष्यति
आकल्पान्तं त्रिभुवनं यद् इदं निर्मितं मया । लयम् एष्यत्य् अकाले तत् तापे हिमकणो यथा
किम् एवम् अस्मिन्न् आभासे विलीय क्षयम् आगते । कृतं मयेह भवति स्वलीलाक्षयकारिणा
ततो ऽहम् अपि शून्ये ऽस्मिन् नष्टचन्द्रार्कतारके । वपुःप्रशान्तिम् आदाय स्थितिम् एष्यामि तत्पदे
अकाण्ड एवम् एवं हि जगत्य् उपशमं गते । नेह श्रेयो ऽनुपश्यामि मन्ये जीवन्तु दानवाः
दैत्योद्वेगेन विबुधास् ततो यज्ञतपःक्रियाः । तेन संसारसंस्थानम् असंसारक्रमो ऽन्यथा
तस्माद् रसातलं गत्वा यथावत् स्थापयाम्य् अहम् । स्वे क्रमे दानवाधीशम् ऋतुः पुनर् इव द्रुमम्
विना प्रह्लादम् अथ चेद् इतरं दानवेश्वरम् । करोमि तद् असौ मन्ये देवान् उत्सादयिष्यति
प्रह्लादस्य त्व् अयं देहः पश्चिमः पावनो महान् । आकल्पम् इह वस्तव्यं देहेनानेन तेन च
एवं हि नियतिर् दैवी निश्चिता पारमेश्वरी । प्रह्लादेन यथाकल्पं स्थातव्यम् इह देहिना
तस्मात् तम् एव गत्वाशु दैत्येन्द्रं बोधयाम्य् अहम् । गर्जन् गिरिदरीसुप्तं मयूरम् इव वारिदः
जीवन्मुक्तसमाधिस्थः करोत्व् असुरनाथताम् । मणिर् मुक्तमनस्कारः प्रतिबिम्बक्रियाम् इव
न विनश्यति सर्गो ऽयम् एवं सह सुरासुरैः । भविष्यति च नाद्वन्द्वं तन् मे क्रीडा भविष्यति
सर्गक्षयोदयाव् एतौ सुसमौ मम यद्य् अपि । तथापीदं यथासंस्थं भवत्व् अन्येन किं मम
भावाभावेषु यत् तुल्यं तन्नाशे तत्स्थितौ च वा । यः प्रयत्नः कुबुद्धित्वात् तद् व्योमहननं भवेत्
तस्मात् प्रयामि पातालं बोधयाम्य् असुरेश्वरम् । स्थैर्यं नयामि संसारं लीलां सम्पादयाम्य् अहम्
असुरपुरम् अवाप्य प्रोद्धताचारघोरं कमलम् इव विवस्वान् दैत्यम् उद्बोधयामि । जगद् इदम् अखिलास्थं स्थैर्यम् अभ्यानयामि घनविधिर् इव शैले चञ्चलं मेघजालम्
इति सञ्चिन्त्य सर्वात्मा क्षीरोदाद् राम तत्पुरम् । चचाल परिवारेण सह साभ्र इवाचलः
क्षीरोदतलरन्ध्रेण तेनैव स्तम्भिताम्भसा । प्रह्लादनगरं प्राप शक्रलोकम् इवापरम्
हेममन्दिरकोशस्थं ददर्शात्रासुरं हरिः । अथ शैलगुहालीनं समाधिस्थम् इवाब्जजम्
तत्र ते तेजसा दैत्या वैष्णवेनावधूनिताः । दूरं ययुर् दिनेशांशुवित्रस्ता इव कौशिकाः