देहपुष्पे त्वम् आमोदो देहेन्दौ त्व् अमृतामृतम् । रसस् त्वं देहविटपे शैत्यं देहहिमे भवान्
त्वय्य् अस्ति चिन्मयस् स्नेहश् शरीरक्षीरसर्पिषि । त्वम् अन्तर् अस्य देहस्य दारुण्य् अग्निर् इव स्थितः
त्वम् अपाम् उत्तमास्वादः प्राकाश्यं तेजसाम् अपि । अवगन्ता त्वम् अर्थानां त्वं भासाम् अवभासकः
स्पन्दस् त्वं सर्ववायूनां त्वं मनोहस्तिनो मदः । प्रज्ञानलशिखायास् त्वं प्राकाश्यं तैक्ष्ण्यम् एव च
त्वद्वशाद् दीपवन् माया क्वापि सम्प्रविलीयते । दीपवत् पुनर् अन्यत्र समुदेति कुतो ऽपि सा
त्वयि संसारवर्तिन्यः पदार्थावलयस् तथा । कटकाङ्गदकेयूरयुक्तयः कनके यथा
भवान् अयम् अयं चाहं त्वं शब्दैर् एवमादिभिः । स्वयम् एवात्मनात्मानं लीलया स्तौषि वक्षि च
मन्दानिलविनुन्नो ऽब्दो गजाश्वनरदृष्टिभिः । यथा संलक्ष्यते व्योम्नि तथा त्वं भूतदृष्टिभिः
यथा हयगजाकारैर् ज्वाला लसति वह्निषु । तथैवाव्यतिरिक्तस् त्वं दृश्यैर् वससि सृष्टिषु
त्वं ब्रह्माण्डकमुक्तानाम् अच्छिन्नस् तन्तुर् आततः । क्षेत्रं त्वं भूतसस्यानां चिद्रसायनसेकिनाम्
असत् तद् अनभिव्यक्तं पदार्थानां प्रकाश्यते । त्वया तत्त्वं यथा पक्त्रा मांसानां स्वादवेदनम्
विद्यमानापि वस्तुश्रीर् न स्थिता त्वयि न स्थिते । वनितारूपलावण्यसत्तेव गतचक्षुषः
सद् अपीह न सत्तायै वस्तु नाकलितं त्वया । तुष्टये न स्वलावण्यं मकुराप्रतिबिम्बितम्
लुठति त्वां विना देहः काष्ठलोष्टसमः क्षितौ । सन्न् अप्य् असत्तयैवात्तो यामास्व् इव रविं विना
सुखदुःखक्रमः प्राप्य भवन्तं परिनश्यति । प्राकाश्यम् आसाद्य यथा तमस् तेजो ऽथ वा हिमम्
त्वदालोकनयैवैते स्थितिं यान्ति सुखादयः । सूर्यालोकनया प्रातर् वर्णाश् शुक्लादयो यथा
लब्धात्मानो विनश्यन्ति सम्बन्धक्षण एव ते । ते तमांसीव दीपस्य दृष्टाव् एव व्रजन्त्य् अलम्
तमस्ता तमसो दीपासत्तायां स्फुटतां गता । दीपसम्बन्धसमये सा चोत्पत्य विनश्यति
तथैव सुखदुःखश्रीर् दृष्ट्वैव त्वाम् अनामयम् । जायते जातमात्रैव सर्वनाशेन नश्यति
भङ्गुरत्वाद् इह स्थातुं कालं नाणुम् अपि क्षमा । निमेषलक्षभागाख्या तन्वी कालकला यथा
गत्वरी नश्वरी तन्वी सुखदुःखादिभावना । स्फुरति त्वत्प्रसादेन त्वयि दृष्टे विलीयते
त्वदालोकक्षणोद्भूता त्वदालोकक्षणक्षया । मृतैव जाता जातैव मृता केनोपलक्ष्यते
क्षणम् अप्य् अस्थिरं वस्तु कथं कार्यकरं भवेत् । तरङ्गैर् उत्पलाकारैर् माला कथम् इवोम्भ्यते
यदि जातविनिर्नष्टं क्रियां वस्त्व् अकरिष्यत । तदारंस्यत लोको ऽयं मालां कृत्वा तडिद्गुणैः
इमां सुखादिकां लक्ष्मीं विवेकिजनचेतसि । स्थितस् सन् नैव गृह्णासि न जहासि समस्थिते
अविवेकिनि यो ऽसि त्वं स भवात्मन् यदृच्छया । तद्रूपकथनेनालं ममामलपदास्पद
निरीहेण निरंशेन निरहङ्कृतिना त्वया । सतैवाप्य् असतेवापि कर्तृत्वम् उररीकृतम्
जय प्रोड्डामराकार जय शान्तिपरायण । जय सर्वागमातीत जय सर्वागमास्पद
जय जात जयाजात जय क्षत जयाक्षत । जय भाव जयाभाव जय जेय जयाजय
उल्लसाम्य् उपशाम्यामि तिष्ठाम्य् अतिगतो ऽस्मि च । जयी जयामि जीवामि नमो मह्यं नमो ऽस्तु ते