नित्यस् सो ऽयम् अहं देवो देवानाम् अवबोधकः । स्वयम् आत्मास्मि मे नास्ति कलनावित् किलेतरा
रेणुनेवाणुना व्योम्नि पद्मपत्त्र इवाम्भसा । सम्भ्रमेणेव पाषाणे सम्बन्धो मयि नैनसा
सुखदुःखश्रियो देहे मा पतन्तु पतन्तु वा । तुम्बकोपरि धाराश् च का नः क्षतिर् उपस्थिता
दीपाङ्गाभिगतो रज्ज्वा नालोको बध्यते यथा । तथैवायम् अबद्धो ऽहं सर्वभावगणातिगः
सम्बन्धः को नु नः कामैर् भावाभावैर् अथेन्द्रियैः । केन सम्बध्यते व्योम केन वा गृह्यते मनः
शरीरे शतधा याते खण्डना का शरीरिणः । कुम्भे रुग्णे क्षते क्षीणे कुम्भाकाशस्य का क्षतिः
पिशाचक इवादृश्यो मनो नामोदितं मुधा । जडे तस्मिन् क्षते बोधात् का नः क्षतिर् उपस्थिता
सुखदुःखमयी यस्य वासना तन् मनो मम । अभवत् पूर्वम् अद्यैका सम्पन्ना ननु निर्वृतिः
अन्यो भुङ्क्ते ऽन्य आदत्ते ऽप्य् अन्यस्यानर्थसङ्कटः । अन्यः पश्यत्य् अहो मौर्ख्यं कस्येयं खलु चक्रिका
भुङ्क्ते प्रकृतिर् आदत्ते मनो देहस्य सङ्कटः । द्रष्टात्मा मौर्ख्यम् अस्तीह न किञ्चित् केव मे क्षतिः
न मे भोगस्थितौ वाञ्छा न च भोगविवर्जने । यद् आयाति तद् आयातु यत् प्रयाति प्रयातु तत्
सुखेषु मम नापेक्षा नोपेक्षा दुःखवृत्तिषु । सुखदुःखान्य् उपायान्तु यान्तु वाप्य् अहम् एषु कः
वासना विविधा देहे त्व् अस्तं वोदयम् एव वा । प्रयान्तु नाहम् एतासु न चैता मम काश्चन
एतावन्तम् अहं कालम् अज्ञानरिपुणोरुणा । हृत्वा विवेकसर्वस्वम् एकान्तम् अवपोथितः
वैष्णवेन प्रसादेन स्वसमुत्थेन चारुणा । इदानीं स्वं परिज्ञाय मयैष परिपोथितः
अहङ्कारपिशाचो ऽयं शरीरतरुकोटरात् । परावबोधमन्त्रेण मयेदानीम् अपाकृतः
निरहङ्कारयक्षो ऽयं मच्छरीरमहाद्रुमः । पुण्यताम् अलम् आयातः प्रफुल्त इव राजते
प्रशान्तमोहदारिद्र्यो दुराशादोषसङ्क्षये । विवेकधनसम्भारात् स्थितो ऽस्मि परमेश्वरः
ज्ञातं ज्ञातव्यम् अखिलं दृष्टा द्रष्टव्यदृष्टयः । तत् प्राप्तम् अधुना येन न प्राप्यम् इह शिष्यते
दिष्ट्या दूरोज्झितानर्थाम् अपेतविषयोरगाम् । संशान्तमोहनीहारां शान्ताशामृगतृष्णिकाम्
रजोरहितसर्वाशां शीतलोपशमद्रुमाम् । प्राप्तो ऽस्मि विततां भूमिम् उन्नतां पारमार्थिकीम्
स्तुत्या प्रणत्या विज्ञप्त्या शमेन नियमेन च । लब्धो ऽयं भगवान् आत्मा दृष्टश् चाधिगतस् स्फुटम्
अहङ्कारपदातीतश् चिरात् संस्मृतिम् आगतः । स्वभावो भगवान् आत्मा विष्णुर् ब्रह्म सनातनम्
इन्द्रियोरगगर्तेषु मरणश्वभ्रभूमिषु । तृष्णाकरञ्जकुञ्जेषु कामकोलाहलेषु च
वासनावनजालेषु जन्मकूपान्तरेषु च । दुःखदावाग्निदाहेषु दुष्कृताङ्गारभारिषु
पातोत्पातदशालक्षैर् मज्जनोन्मज्जनभ्रमैः । आविर्भावतिरोभावैर् आशापाशविवेष्टनैः
अहं चिरम् अहङ्कारद्विषा समवपोथितः । निशायाम् अल्पधैर्यात्मा पिशाचेनेव जङ्गले
स्वयम् एव त्वयेदानीं क्रियाशक्त्या स्वयैव हि । शौरिवाग्व्यपदेशेन विवेकश्रीर् विबोधिता
प्रबुद्धे भवतीशाने तम् अहङ्कारराक्षसम् । न पश्यामि विभो दीपे ज्वलिते तिमिरं यथा
तस्याहङ्कारयक्षस्य मनोविवरवासिनः । दीपस्येव प्रशान्तस्य न वेद्मि गतिम् ईश्वर