अतिदुःखितवद् देहगेहे कर्मकरस् सदा । सम्राड् इवात्मनि स्वास्थ्यसंस्थितो भोगभुग् विभुः
एष एव सदान्वेष्यस् स्तुत्यो ध्यातव्य एव च । जरामरणसम्मोहाद् अनेनोत्तीर्य गम्यते
सुलभश् चायम् अत्यन्तं सुज्ञेयश् चाप्तबन्धुवत् । शरीरपद्मकुहरे सर्वेषाम् एव षट्पदः
अनाकृष्टो ऽप्य् अनाहूतस् स्वदेहाद् एव लभ्यते । मनाग् एवोपहूतो ऽपि क्षणाद् भवति सम्मुखः
नास्य संसेव्यमानस्य सर्वसम्पत्तिशालिनः । धनानाम् ईश्वरस्येव स्मयो गर्वो ऽथ वा भवेत्
आमोद इव पुष्पेषु तैलं तिलकणेष्व् इव । रसजातिष्व् इवास्वादो देवो देहेषु संस्थितः
अविचारवशाद् एष हृदयस्थो ऽपि चेतनः । न ज्ञायते चिराद् दृष्ट इष्टबन्धुर् इवाग्रगः
विचारणात् परिज्ञाते एतस्मिन् परमेश्वरे । अभ्युदेति परानन्दो लब्धे प्रियजने यथा
अस्मिन् दृष्टे परे बन्धाव् उद्दामानन्ददायिनि । आयान्ति दृष्टयस् तास् ता याभिर् बन्धो विलीयते
त्रुट्यन्ति सर्वतः पाशाः क्षीयन्ते सर्वशत्रवः । न कृन्तन्ति मनांस्य् आशा गृहाणीव दुराखवः
अस्मिन् दृष्टे जगद् दृष्टं श्रुते ऽस्मिन् सकलं श्रुतम् । स्पृष्टे चास्मिञ् जगत् स्पृष्टं स्थिते ऽस्मिन् संस्थितं जगत्
एष जागर्ति सुप्तानां प्रहरत्य् अविवेकिनाम् । हरत्य् आपदम् आर्तानां वितरत्य् अमहात्मनाम्
विचरत्य् एष लोकेषु दीप एव जगत्स्थितौ । विलसत्य् एष भोगेषु प्रस्फुरत्य् एष वस्तुषु
आत्मनात्मानम् एवान्तश् शान्तेनानुभवन् भवी । स्थितस् सर्वेषु देहेषु तिक्तत्वं मरिचेष्व् इव
चेतनाकलनारूपी सबाह्याभ्यन्तराश्रितः । जगत्पदार्थसम्भारसत्तासामान्यम् आस्थितः
एष शून्यत्वम् आकाशे स्पन्द एष सदागतौ । प्रकाशश् चैष तेजस्सु पयस्य् एष रसः परः
काठिन्यम् अवनाव् एष औष्ण्यम् एष हुताशने । शैत्यम् एष निशानाथे सत्ता चैष जगद्गणे
मषीपिण्डे यथा कार्ष्ण्यं शौक्ल्यं हिमकणे यथा । यथा पुष्पेषु सौगन्ध्यं देहे देहपतिस् तथा
यथा सर्वगता सत्ता कालस् सर्वगतो यथा । यथा सर्वगतं व्योम विभुस् सर्वगतस् तथा
प्रभुशक्तिर् महीपस्य सर्वदेशगता यथा । रूपालोकमनस्कारमुक्तं सत्त्वं तथात्मनः
नित्यस् सो ऽयम् अहं देवो देवानाम् अवबोधकः । स्वयम् आत्मास्मि मे नास्ति कलनावित् किलेतरा
रेणुनेवाणुना व्योम्नि पद्मपत्त्र इवाम्भसा । सम्भ्रमेणेव पाषाणे सम्बन्धो मयि नैनसा
सुखदुःखश्रियो देहे मा पतन्तु पतन्तु वा । तुम्बकोपरि धाराश् च का नः क्षतिर् उपस्थिता
दीपाङ्गाभिगतो रज्ज्वा नालोको बध्यते यथा । तथैवायम् अबद्धो ऽहं सर्वभावगणातिगः
सम्बन्धः को नु नः कामैर् भावाभावैर् अथेन्द्रियैः । केन सम्बध्यते व्योम केन वा गृह्यते मनः
शरीरे शतधा याते खण्डना का शरीरिणः । कुम्भे रुग्णे क्षते क्षीणे कुम्भाकाशस्य का क्षतिः
पिशाचक इवादृश्यो मनो नामोदितं मुधा । जडे तस्मिन् क्षते बोधात् का नः क्षतिर् उपस्थिता
सुखदुःखमयी यस्य वासना तन् मनो मम । अभवत् पूर्वम् अद्यैका सम्पन्ना ननु निर्वृतिः
अन्यो भुङ्क्ते ऽन्य आदत्ते ऽप्य् अन्यस्यानर्थसङ्कटः । अन्यः पश्यत्य् अहो मौर्ख्यं कस्येयं खलु चक्रिका
भुङ्क्ते प्रकृतिर् आदत्ते मनो देहस्य सङ्कटः । द्रष्टात्मा मौर्ख्यम् अस्तीह न किञ्चित् केव मे क्षतिः