वर्षाणि कतिचित् प्राप्य जगद्ग्रामटिकाम् इमाम् । किं नाम प्रापद् उचितं हिरण्यकशिपुः किल
अनास्वाद्य शमानन्दं जगद्राज्यशतान्य् अपि । समास्वादयता नेह किञ्चिद् आस्वादितं भवेत्
न किञ्चिद् येन सम्प्राप्तं तेनेदं परमामृतम् । सम्प्राप्यान्तः प्रपूर्णेन सर्वं प्राप्तम् अखण्डितम्
त्यक्तामितपदो मूर्खो मितम् एति न पण्डितः । उष्ट्रो हि त्यक्तसुलतः कण्टकं याति नेतरः
परां दृष्टिम् इमां त्यक्त्वा दग्धराज्ये रमेत कः । कस् त्यक्तेक्षुरसः प्राज्ञः कटुनिम्बपयः पिबेत्
मूर्खा एव हि ते सर्वे बभूवुर् मे पितामहाः । इमां दृष्टिं परित्यज्य ये रता राज्यसङ्कटे
क्व फुल्ला नन्दनस्थल्यः क्व दग्धा मरुभूमयः । क्वेमा बोधदृशश् शान्ताः क्व भोगेष्व् आत्मबुद्धयः
न किञ्चिद् अस्ति त्रैलोक्ये यद् राज्यम् अभिवाञ्छ्यते । सर्वं चास्त्य् एव चित्तत्त्वे तत् कस्मान् नानुभूयते
चिता सर्वस्थया स्वच्छसमया निर्विकारया । सर्वथा सर्वदा सर्वं सर्वतस् साधु लभ्यते
भानवी तैजसी शक्तिर् अमृतस्रुतिर् ऐन्दवी । ब्राह्मी महत्ता महती शाक्री त्रैलोक्यराजता
परमा पूर्णता शार्वी जयलक्ष्मीश् च वैष्णवी । मानसी शीघ्रगमिता बलवत्ता तु वायवी
आग्नेयी दाहकलना पायसी रसनिर्वृतिः । मौनी महातपस्सिद्धिर् विद्या बार्हस्पती तथा
वैमानिकी व्योमगता स्थिरतापि च पार्वती । गम्भीरताथ सामुद्री मैरवी च महोन्नतिः
समश्रीस् सौगती सोम्या मादनी मदलोलता । माधवी पुष्पमयता शारदी घनसस्यता
याक्षी च मायामयता नाभसी निष्कलङ्कता । शीततापि च तौषारी नैदाघी तापतप्तता
एताश् चान्यास् तथा बह्व्यो देशकालक्रियात्मिकाः । नानाकारविकारोत्थास् त्रिकालोदरसंस्थिताः
विचित्राश् शक्तयस् स्वच्छसमया निर्विकारया । चिता क्रियन्ते परया कलाकलनमुक्तया
विकल्पहीना चित् सर्वपदार्थशतदृष्टिषु । समम् एवाभिपतति प्रभा प्राभाकरी यथा
सर्वाशाकोशविश्रान्तां पदार्थपटलीं मही । कालत्रयेहाकलितां यथानुभवति क्षणात्
तथा समस्तसंसारबृहद्दृश्यदशाश्रियम् । कालत्रयस्थाम् अमला चिच् चिनोति ततात्मिका
तुल्यकालपरामृष्टत्रिकालकलनाशता । अनन्तानुभवाभोगा परिपूर्णैव शुद्धचित्
परामृष्टत्रिकालाया दृष्टानन्तदृशश् चितः । समतापरपर्याया पूर्णतैवावशिष्यते
तुल्यकालावबुद्धेन मृदुना कटुना च चित् । समेन समताम् एति मधुनिष्ठानुभूतिवत्
त्यक्तसङ्कल्पकलया सूक्ष्मया चिदवस्थया । सर्वभावानुगतया सत्ताद्वैतैकरूपया
विचित्रापि पदार्थश्रीर् अन्योऽन्यवलितान्तरा । तुल्यकालानुभवनात् साम्येनैवानुभूयते
भावेन भावम् आश्रित्य भावस् त्यजति दुःखिताम् । प्रेक्ष्य भावम् अभावेन भावस् त्यजति तुष्टताम्
कालत्रयम् उपेक्षित्र्या हीनायाश् चेत्यबन्धनैः । चितश् चेत्यम् उपेक्षित्र्यास् समतैवावशिष्यते
याति वाचाम् अगम्यत्वाद् असत्ताम् इव शाश्वतीम् । नैरात्म्यसिद्धान्तदशाम् उपयातेव तिष्ठति
भवत्य् आत्मा तथा ब्रह्म नकिञ्चिच् चाखिलं च वा । परमोपशमे लीना मोक्षनाम्ना परोच्यते
सङ्कल्पकलिता त्व् एषा मन्दाभासतया जगत् । न सम्यक् पश्यतीदं चिद् दृष्टिः पटलिनी यथा