त्रिभुवनभवनाभिरामकोशं सकलकलङ्कहरं परं प्रकाशम् । अशरणशरणं शरण्यम् ईशं हरिम् अजम् ईश्वरम् अच्युतं प्रपद्ये
कुवलयदलशैलसन्निकाशं शरदमलाम्बरकोटरोपमानम् । भ्रमरतिमिरकज्जलाञ्जनाभं सरसिजचक्रगदाधरं प्रपद्ये
विचलदलिकलापकोमलाङ्गं सितदलपङ्कजकुट्मलाभशङ्खम् । श्रुतिरणितविरिञ्चचञ्चरीकं स्वहृदयपद्मजलाशयं प्रपद्ये
सितमणिगणतारकावकीर्णं स्मितधवलाननपीवरेन्दुबिम्बम् । हृदयमणिमरीचिजालगङ्गं हरिशरदम्बरम् आततं प्रपद्ये
त्रिभुवननलिनीसितारविन्दं तिमिरसमानविमोहदीपम् अग्र्यम् । जडतरम् अजडं चिदात्मतत्त्वं जगदखिलार्तिहरं हरिं प्रपद्ये
नवविकसितपद्मरेणुगौरं स्फुटकमलावपुषोपरूषिताङ्गम् । दिनगमसमयारुणाम्बराभं कनकनिभाम्बरसुन्दरं प्रपद्ये
अविरतहतसृष्टसर्गलीलं सततम् अजातम् अवर्धनं विशालम् । युगशतजरढाभिजातदेहं तरुतलशायिनम् अर्भकं प्रपद्ये
दितिसुतनलिनीतुषारपातं सुरनलिनीसततोदितार्कबिम्बम् । कमलजनलिनीजलावपूरं हृदि नलिनीनिलयं विभुं प्रपद्ये
इति गुणबहुलाभिर् वाग्भिर् अभ्यर्चितो ऽसौ हरिर् असुरविनाशश् श्रीनिषण्णांसदेशः । जलद इव मयूरं प्रीतिमान् प्रीयमाणं कुवलयदलदेहः प्रत्युवाचासुरेन्द्रम्
वरं गुणनिधे दैत्यकुलचूडामहामणे । गृहाणाभिमतं भूयोजन्मदुःखोपशान्तये
सर्वसङ्कल्पफलद सर्वलोकान्तरस्थित । यद् उदारतमं वेत्सि तद् एवादिश देव मे
सर्वसम्भ्रमसंशान्त्यै परमाय फलाय च । ब्रह्मविश्रान्तिपर्यन्तो विवेको ऽस्तु तवानघ
इत्य् उक्त्वा दितिपुत्रेन्द्रं विष्णुर् अन्तरधीयत । कृतघर्घरनिर्ह्रादस् तरङ्गस् तोयधेर् इव
विष्णाव् अन्तर्हिते देवे पूजायाः कुसुमाञ्जलिम् । पाश्चात्यं दानवस् त्यक्त्वा मणिरत्नपरिष्कृतम्
पद्मासनस्थो ऽथ मृदाव् उपविश्य वरासने । स्तोत्रपाठविधाव् अत्र चिन्तयाम् आस चिन्तया
विचारवान् एव भवान् भवत्व् इति भवारिणा । देवेनोक्तो ऽस्मि तेनान्तः करोम्य् आशु विचारणाम्
किम् अहं नाम तावत् स्यां यो ऽस्मिन् भुवनडम्बरे । वच्मि गच्छामि तिष्ठामि प्रयते चाहरामि च
जगत् तावद् इदं नाहं सवृक्षवनपर्वतम् । यद् बाह्यं जडम् अत्यन्तं तत् स्यां कथम् अहं किल
असन्न् अभ्युत्थितो मूकः पवनैस् स्फुरति क्षणम् । कालेनाल्पेन विलयी देहो नाहम् अचेतनः
जडया कर्णशष्कुल्या कल्प्यमानः क्षणस्थया । शून्याकृतिश् शून्यभवश् शब्दो नाहम् अचेतनः
त्वचा क्षणविनाशिन्या प्राप्यम् अप्राप्यम् अन्यथा । चित्प्रसादोपलब्धात्म स्पर्शनं नास्म्य् अचेतनम्
लब्धात्मा जिह्वया तुच्छो लोलया लोलसत्तया । स्वल्पस्पन्दो द्रव्यनिष्ठो रसो नाहम् अचेतनः
दृश्यदर्शनयोर् लीनं क्षयि क्षणविनाशिनोः । केवले द्रष्टरि क्षीणं रूपं नाहम् अचेतनम्
नासयात्यन्तजडया क्षयिण्या परिकल्पितः । पेलवो ऽनियताधारो गन्धो नाहम् अचेतनः
निर्ममो ऽमननश् शान्तो गतपञ्चेन्द्रियभ्रमः । शुद्धश् चेतन एवाहं कलाकलनवर्जितः
चेत्यवर्जितचिन्मात्रम् अहम् एषो ऽवभासकः । सबाह्याभ्यन्तरव्यापी निष्कलामलसन्मयः
आ इदानीं स्मृतं सत्यम् एतत् तद् अखिलं मया । निर्विकल्पचिदाभास एष आत्मास्मि सर्वगः
अनेन चेतनेनेमे सर्वे घटपटादयः । सूर्यान्ता अवभासन्ते दीपेनोत्तमतेजसा
अनेनैतास् स्फुरन्तीह विचित्रेन्द्रियवृत्तयः । तेजसान्तः प्रकाशेन यथाग्निकणपङ्क्तयः
अनेनैतास् स्फुरन्त्य् अन्तर् मनोमननशक्तयः । सर्वगेन निदाघेन यथा मरुमरीचयः