प्रत्यहं पूजयाम् आस देवदेवं जनार्दनम् । मनसा कर्मणा वाचा प्रह्लादो भक्तिमान् इति
अथ पूजापरस्यास्य समवर्धन्त कालतः । विवेकानन्दवैराग्यविभवप्रमुखा गुणाः
नाभ्यनन्दद् असौ भोगपूगं शुष्कम् इव द्रुमम् । न चारमत कान्तासु मृगो मरुमहीष्व् इव
न रेमे लोकचर्चासु शास्त्रार्थकथनाद् ऋते । नाजायत रतिस् तस्य दृश्ये स्थल इवाब्जिनी
न विशश्राम चेतो ऽस्य भोगरोगानुरञ्जने । मुक्ताफलम् असंश्लिष्टं मुक्ताफल इवातले
त्यक्तभोगाभिकलनं विश्रान्तिम् अथ नागतम् । चेतः केवलम् अस्यासीद् दोलायाम् इव योजितम्
प्राह्लादीं तां स्थितिं कृष्णदेहः क्षीरोदकोटरात् । विवेद सर्वगतया तया परमकान्तया
अथ पातालमार्गेण विष्णुर् आह्लादिताग्रगः । पूजादेवगृहं तस्य प्रह्लादस्य समाययौ
विज्ञायाभ्यागतं देवं पूजया द्विगुणेद्धया । दैत्येन्द्रः पुण्डरीकाक्षम् आदरात् पर्यपूजयत्
पूजागृहगतं देवं प्रत्यक्षावस्थितं हरिम् । प्रह्लादः परमप्रीतो गिरा तुष्टाव पुष्टया
त्रिभुवनभवनाभिरामकोशं सकलकलङ्कहरं परं प्रकाशम् । अशरणशरणं शरण्यम् ईशं हरिम् अजम् ईश्वरम् अच्युतं प्रपद्ये
कुवलयदलशैलसन्निकाशं शरदमलाम्बरकोटरोपमानम् । भ्रमरतिमिरकज्जलाञ्जनाभं सरसिजचक्रगदाधरं प्रपद्ये
विचलदलिकलापकोमलाङ्गं सितदलपङ्कजकुट्मलाभशङ्खम् । श्रुतिरणितविरिञ्चचञ्चरीकं स्वहृदयपद्मजलाशयं प्रपद्ये
सितमणिगणतारकावकीर्णं स्मितधवलाननपीवरेन्दुबिम्बम् । हृदयमणिमरीचिजालगङ्गं हरिशरदम्बरम् आततं प्रपद्ये
त्रिभुवननलिनीसितारविन्दं तिमिरसमानविमोहदीपम् अग्र्यम् । जडतरम् अजडं चिदात्मतत्त्वं जगदखिलार्तिहरं हरिं प्रपद्ये
नवविकसितपद्मरेणुगौरं स्फुटकमलावपुषोपरूषिताङ्गम् । दिनगमसमयारुणाम्बराभं कनकनिभाम्बरसुन्दरं प्रपद्ये
अविरतहतसृष्टसर्गलीलं सततम् अजातम् अवर्धनं विशालम् । युगशतजरढाभिजातदेहं तरुतलशायिनम् अर्भकं प्रपद्ये
दितिसुतनलिनीतुषारपातं सुरनलिनीसततोदितार्कबिम्बम् । कमलजनलिनीजलावपूरं हृदि नलिनीनिलयं विभुं प्रपद्ये
इति गुणबहुलाभिर् वाग्भिर् अभ्यर्चितो ऽसौ हरिर् असुरविनाशश् श्रीनिषण्णांसदेशः । जलद इव मयूरं प्रीतिमान् प्रीयमाणं कुवलयदलदेहः प्रत्युवाचासुरेन्द्रम्
वरं गुणनिधे दैत्यकुलचूडामहामणे । गृहाणाभिमतं भूयोजन्मदुःखोपशान्तये
सर्वसङ्कल्पफलद सर्वलोकान्तरस्थित । यद् उदारतमं वेत्सि तद् एवादिश देव मे
सर्वसम्भ्रमसंशान्त्यै परमाय फलाय च । ब्रह्मविश्रान्तिपर्यन्तो विवेको ऽस्तु तवानघ
इत्य् उक्त्वा दितिपुत्रेन्द्रं विष्णुर् अन्तरधीयत । कृतघर्घरनिर्ह्रादस् तरङ्गस् तोयधेर् इव
विष्णाव् अन्तर्हिते देवे पूजायाः कुसुमाञ्जलिम् । पाश्चात्यं दानवस् त्यक्त्वा मणिरत्नपरिष्कृतम्
पद्मासनस्थो ऽथ मृदाव् उपविश्य वरासने । स्तोत्रपाठविधाव् अत्र चिन्तयाम् आस चिन्तया
विचारवान् एव भवान् भवत्व् इति भवारिणा । देवेनोक्तो ऽस्मि तेनान्तः करोम्य् आशु विचारणाम्
किम् अहं नाम तावत् स्यां यो ऽस्मिन् भुवनडम्बरे । वच्मि गच्छामि तिष्ठामि प्रयते चाहरामि च
जगत् तावद् इदं नाहं सवृक्षवनपर्वतम् । यद् बाह्यं जडम् अत्यन्तं तत् स्यां कथम् अहं किल
असन्न् अभ्युत्थितो मूकः पवनैस् स्फुरति क्षणम् । कालेनाल्पेन विलयी देहो नाहम् अचेतनः
जडया कर्णशष्कुल्या कल्प्यमानः क्षणस्थया । शून्याकृतिश् शून्यभवश् शब्दो नाहम् अचेतनः