नारसिंहं वपुः कृत्वा माधवो ऽहन् महासुरम् । लसत्कटकटारावं तुरङ्गमम् इव द्विपः
पुरम् आसुरम् उद्वान्तैर् ददाहेक्षणवह्निभिः । ससर्वभूतं कल्पान्ते जगज्जालम् इवानलः
नृसिंहमारुते तस्मिन् भृशं क्षोभम् उपागते । विस्फूर्जति घनास्फोटैर् एकार्णव इवाकुले
दुद्रुवुर् दानवौघास् ते दिक्ष्व् अलं मषका इव । उपाययुर् अदृश्यत्वं दीपा इव गतत्विषः
अथ विद्रुतदैत्येन्द्रं दग्धान्तःपुरमण्डलम् । बभूव पातालतलं कल्पक्षुण्णजगत्समम्
अकालकल्पान्तविधौ शनैः प्रशमिते विभौ । क्वापि याते समाश्वस्तसुरसंरम्भपूजिते
मृतशिष्टा दनुसुताः प्रह्लादपरिपालिताः । दग्धं स्वं देशम् आजग्मुस् सरश् शुष्कम् इवाण्डजाः
तत्र कालोचितां कृत्वा स्वनाशपरिदेवनाम् । और्ध्वदैहिकसत्कारं चक्रुः प्रभुषु बन्धुषु
हृतबन्दीजनं प्लुष्टबन्धुबान्धवमण्डलम् । शनैर् आश्वासयाम् आसुर् मृतशिष्टं स्वकं जनम्
चित्रार्पितोपमदुराकृतयो निरीहा दीनाशया हिमहताम्बुरुहोपमानाः । शोकोपतप्तमनसो ऽसुरनायकास् ते दग्धद्रुमा इव निरस्तविकासम् आसन्
अथ दुःखपरीतात्मा हरिणा हतदानवे । प्रह्लादश् चिन्तयाम् आस मौनी पातालकोटरे
को ऽन्व् अस्माकम् उपायस् स्याद् य एवेहासुराङ्कुरः । तीक्ष्णाग्रो जायते तं तं भुङ्क्ते शाखामृगो हरिः
न कदाचन पाताले दैत्या दोर्दण्डशालिनः । स्थिरा बभूवुर् उद्भिन्नाः पद्मा इव हिमाचले
उत्पत्योत्पत्य नश्यन्ति भासुराकारघर्घराः । क्षणप्रस्फुरितारम्भास् तरङ्गा इव वारिधेः
सबाह्याभ्यन्तरं कष्टं समग्रालोकहारिणः । रिपवः प्रौढिम् आयाता अपूर्वतिमिरभ्रमाः
तमःप्रपूर्णहृदयास् सङ्कुचत्पत्त्रसम्पदः । सुहृदः खेदम् आयाता निशीव कमलाकराः
तातस्य मलिनव्यूहपादपीठापमार्जकैः । सुरैर् विषय आक्रान्तो मृगैर् इव महावनम्
निरुद्यमा गतश्रीका दीनाः प्रकटिताशयाः । बान्धवा न विराजन्ते पद्माः प्लुष्टदला इव
स्फुरन्त्य् असुरवीराणां गृहेष्व् अविरतानिलैः । धूसरा भस्मनीहारा धूपधूमभरा इव
हृतद्वारकवाटासु दैत्यान्तःपुरभित्तिषु । प्रभा मरकतस्येव जाता नवयवाङ्कुराः
त्रिलोकीनाभिनलिनीमत्तेभा दानवा अपि । देववद् दैन्यम् आयाताः किम् असाध्यम् अहो विधेः
मनाक् चलति पर्णे ऽपि दृष्टारिभयभीरवः । वध्वस् त्रस्यन्ति विध्वस्ता मृग्यो ग्रामगता इव
असुरीकर्णपूरार्थं फुल्लरत्नगुलुच्छकाः । नरसिंहकरालूनास् स्थाणुताम् आगता द्रुमाः
दिव्याम्बरलतापत्त्रा रत्नस्तबकदन्तुराः । पुनर् आरोपितास् तत्र नन्दने कल्पपादपाः
पुरेहामरबन्दीनां दैत्यैर् आलोकितं मुखम् । अद्य त्व् असुरबन्दीनां सुरैर् आलोक्यते मुखम्
मन्ये दानमहानद्यस् सुरेभकटभित्तिषु । प्रवृत्तास् ता भविष्यन्ति शैलसानुष्व् इवापगाः
अस्माकम् इभगण्डेषु दावदाहविभूतयः । लसन्ति मरुषण्डेषु संशुष्केष्व् इव धूलयः
विकासिसितमन्दारमकरन्दारुणानिलाः । ता मेरुशिखरस्थल्यो दैत्यदुर्लभतां गताः
सुरगन्धर्वसुन्दर्यो दानवान्तःपुरोषिताः । पुनर् मेरौ स्थितिं याता मञ्जर्य इव पादपे
कष्टं तातपुरन्ध्रीणां शुष्काम्बुरुहनीरसाः । विलासास् सुरनारीभिर् हस्यन्ते हास्यलीलया