अर्थेनापूरयाम् आस भृत्यान् अर्थिगणांस् तथा । ललना लालयाम् आस विचित्रविभवार्पणैः
इत्य् असाव् अवसत् तस्मिन् राज्ये सकलशासने । यज्ञं प्रति बभूवाथ मतिर् अस्य कदाचन
तर्पिताशेषभुवनं देवर्षिगणपूजितम् । सह शुक्रादिभिर् मुख्यैस् स चकार महामखम्
बडिर् भोगभरस्यार्थी नेति निर्णीय माधवः । बडेर् ईप्सितसिद्ध्यर्थं सिद्धिदस् तन्मखं ययौ
भोगैककृपणायेदं जगज्जङ्गलखण्डकम् । दातुं योग्याय शक्राय वयोज्येष्ठाय कार्यवित्
क्रममात्रच्छलेनात्र वञ्चयित्वा बडिं हरिः । बबन्ध पातालतले भूगेह इव वानरम्
अद्यासौ संस्थितो राम पुनरिन्द्रत्वहेतुना । जीवन्मुक्तवपुस् स्वस्थो नित्यं ध्याननिषण्णधीः
पातालकुहरे तिष्ठञ् जीवन्मुक्तमतिर् बडिः । आपदं सम्पदं दृष्ट्या समयैव स पश्यति
नास्तम् एति न चोदेति तत्प्रज्ञा सुखदुःखयोः । समा स्थिरतराकारा चित्रसूर्यावली यथा
आविर्भावतिरोभावसहस्राणीह जीवताम् । तन्मनश् चिरम् आलोक्य भोगेषु विरतिं गतम्
दशकोटीश् च वर्षाणाम् अनुशास्य जगत्त्रयम् । अन्ते विरक्ततां प्राप्तम् उपशान्तं बडेर् मनः
ऊहापोहसहस्राणि भावाभावशतानि च । बडिना परिदृष्टानि क्व समाश्वासम् एत्व् असौ
भोगाभिलाषं सन्त्यज्य बडिस् सम्पूर्णमानसः । आत्मारामस् स्थितो नित्यम् अद्य पातालकोटरे
पुनर् एतेन बडिना जगद् इन्द्रतयाखिलम् । अनुशास्यम् इदं राम बहून् वर्षगणान् इह
न तस्येन्द्रपदप्राप्त्या तुष्टिस् समुपजायते । न तस्य स्वपदभ्रंशाद् उद्वेग उपजायते
स समस् सर्वभावेषु सर्वदैवोदिताशयः । सम्प्राप्तम् आहरन् स्वस्थ आकाश इव तिष्ठति
बडिविज्ञानसम्प्राप्तिर् एषा ते कथिता मया । एतां दृष्टिम् अवष्टभ्य त्वम् अप्य् अभ्युदितो भव
बडिवत् स्वविवेकेन नित्यो ऽहम् इति निश्चयात् । पदम् आसादयाद्वन्द्वं पौरुषेणैव राघव
द्वे चाष्टौ चैव वर्षाणां कोटीर् भुक्त्वा जगत्त्रयम् । अन्ते वैरस्यम् आपन्नो बडिर् अप्य् असुरोत्तमः
तस्माद् अवश्यवैरस्यं भोगपूगम् अरिन्दम । सन्त्यज्य सततानन्दम् अवैरस्यपदं व्रज
इमा दृश्यदृशो राम नानाकारविकारदाः । न काश्चन तवात्मीया दूराच् छैलशिला इव
धावमानम् इहामुत्र लुठितं लोकवृत्तिषु । संस्थापय निबध्यैतन् मनो हृदयकोटरे
चिदादित्यो भवान् एव सर्वत्र जगति स्थितः । कः परस् ते क आत्मीयः परिस्खलसि किं मुधा
त्वम् अनन्तो महाबाहुस् त्वम् आद्यः पुरुषोत्तमः । त्वं पदार्थशताकारैः परिस्फूर्जसि चिद्वपुः
त्वयि सर्वम् इदं प्रोतं जगत् स्थावरजङ्गमम् । बोधे नित्योदिते शुद्धे सूत्रे मणिगणो यथा
न जायसे न म्रियसे त्वम् अजः पुरुषो विराट् । चिच् छुद्धो जन्ममरणभ्रान्तयो मा भवन्तु ते
समस्तजन्मरोगाणां प्रविचार्य बलाबलम् । तृष्णाम् उत्सृज्य भोगानां भोक्तैव भव केवलम्
त्वयि स्थिते जगन्नाथे चिदादित्ये सदोदिते । इदम् आभासते सर्वं संसारस्वप्नमण्डलम्
मा विषादं कृथा व्यर्थं सुखदुःखैषणा न ते । शुद्धश् चिद् असि सर्वात्मा सर्ववस्त्ववभासकः
पूर्वम् इष्टम् अनिष्टं त्वम् अनिष्टं चेष्टम् इत्य् अपि । परिकल्प्य तदभ्यासात् ततो ऽपि द्वे परित्यज