न ध्यानं नापि चाध्यानं न भोगान् नाप्य् अभोगिताम् । अभिवाञ्छामि तिष्ठामि समम् एव गतज्वरः
न मे वाञ्छा परे तत्त्वे न मे वाञ्छा जगत्स्थितौ । न मे ध्यानदृशा कार्यं न कार्यं विभवेन मे
नाहं मृतो न जीवामि न सन् नासन्न् अहं समः । नेदं मे नैव नान्यन् मे नमो मह्यम् अहं ह्य् अहम्
इदम् अस्तु जगद्राज्यं तिष्ठाम्य् अत्र स्वसंस्थितः । नैव वास्तु जगद्राज्यं तिष्ठाम्य् आत्मनि शीतलम्
किं मे ध्यानदृशा कार्यं किं राज्यविभवश्रिया । यद् आयाति तद् आयातु नाहं किञ्चिन् न मे क्वचित्
न किञ्चिद् अपि कर्तव्यं यदि नाम मयाधुना । तत् कस्मान् न करोमीह किञ्चित् प्रकृतकर्म वै
इति निर्णीय पूर्णात्मा बडिर् बलवतां वरः । दैत्यान् आलोकयाम् आस पद्मानीव दिवाकरः
दृष्टिपातविभागेन सर्वेषां दनुजन्मनाम् । शिरःप्रणामाञ् जग्राह पुष्पामोदान् इवानिलः
अथ वैरोचनिस् तत्र ध्येयत्यागमयात्मना । मनसा सकलान्य् एव राजकार्याणि स व्यधात्
देवान् द्विजान् गुरूंश् चैव पूजयाम् आस पूजया । सम्मानयाम् आस सुहृद्बन्धुसामन्तसज्जनान्
अर्थेनापूरयाम् आस भृत्यान् अर्थिगणांस् तथा । ललना लालयाम् आस विचित्रविभवार्पणैः
इत्य् असाव् अवसत् तस्मिन् राज्ये सकलशासने । यज्ञं प्रति बभूवाथ मतिर् अस्य कदाचन
तर्पिताशेषभुवनं देवर्षिगणपूजितम् । सह शुक्रादिभिर् मुख्यैस् स चकार महामखम्
बडिर् भोगभरस्यार्थी नेति निर्णीय माधवः । बडेर् ईप्सितसिद्ध्यर्थं सिद्धिदस् तन्मखं ययौ
भोगैककृपणायेदं जगज्जङ्गलखण्डकम् । दातुं योग्याय शक्राय वयोज्येष्ठाय कार्यवित्
क्रममात्रच्छलेनात्र वञ्चयित्वा बडिं हरिः । बबन्ध पातालतले भूगेह इव वानरम्
अद्यासौ संस्थितो राम पुनरिन्द्रत्वहेतुना । जीवन्मुक्तवपुस् स्वस्थो नित्यं ध्याननिषण्णधीः
पातालकुहरे तिष्ठञ् जीवन्मुक्तमतिर् बडिः । आपदं सम्पदं दृष्ट्या समयैव स पश्यति
नास्तम् एति न चोदेति तत्प्रज्ञा सुखदुःखयोः । समा स्थिरतराकारा चित्रसूर्यावली यथा
आविर्भावतिरोभावसहस्राणीह जीवताम् । तन्मनश् चिरम् आलोक्य भोगेषु विरतिं गतम्
दशकोटीश् च वर्षाणाम् अनुशास्य जगत्त्रयम् । अन्ते विरक्ततां प्राप्तम् उपशान्तं बडेर् मनः
ऊहापोहसहस्राणि भावाभावशतानि च । बडिना परिदृष्टानि क्व समाश्वासम् एत्व् असौ
भोगाभिलाषं सन्त्यज्य बडिस् सम्पूर्णमानसः । आत्मारामस् स्थितो नित्यम् अद्य पातालकोटरे
पुनर् एतेन बडिना जगद् इन्द्रतयाखिलम् । अनुशास्यम् इदं राम बहून् वर्षगणान् इह
न तस्येन्द्रपदप्राप्त्या तुष्टिस् समुपजायते । न तस्य स्वपदभ्रंशाद् उद्वेग उपजायते
स समस् सर्वभावेषु सर्वदैवोदिताशयः । सम्प्राप्तम् आहरन् स्वस्थ आकाश इव तिष्ठति
बडिविज्ञानसम्प्राप्तिर् एषा ते कथिता मया । एतां दृष्टिम् अवष्टभ्य त्वम् अप्य् अभ्युदितो भव
बडिवत् स्वविवेकेन नित्यो ऽहम् इति निश्चयात् । पदम् आसादयाद्वन्द्वं पौरुषेणैव राघव
द्वे चाष्टौ चैव वर्षाणां कोटीर् भुक्त्वा जगत्त्रयम् । अन्ते वैरस्यम् आपन्नो बडिर् अप्य् असुरोत्तमः
तस्माद् अवश्यवैरस्यं भोगपूगम् अरिन्दम । सन्त्यज्य सततानन्दम् अवैरस्यपदं व्रज