अहो चित्रम् इदं दैत्यास् स्वविचारणयैव यत् । सम्प्राप्तविमलालोकस् सिद्धो ऽयं भगवान् बडिः
अयं तद् एवम् एवेह तिष्ठन् दानवसत्तमाः । स्वात्मनि स्थितिम् आप्नोतु पदं पश्यत्व् अनामयम्
श्रान्तो विश्रान्तिम् आयातः क्षीणचिन्ताभरभ्रमः । शान्तसंसारनीहारो बोधनीयो न दानवाः
स्व एवालोक एतेन सम्प्राप्तो ऽज्ञानसङ्क्षये । शान्ते ऽभ्रसम्भ्रमे सौरो दिनेनेव करोत्करः
स्वयम् एव हि कालेन प्रबोधम् अयम् एष्यति । बीजकोशात् स्वसंवित्त्या सुप्तमूर्तिर् इवाङ्कुरः
कुरुध्वं स्वानि कार्याणि सर्वे दानवनायकाः । बडिर् वर्षसहस्रेण समाधेर् बोधम् एष्यति
इत्य् उक्ते गुरुणा तत्र भयहर्षविषादजाम् । दैत्याश् चिन्तां जहुश् शुष्कां मञ्जरीम् इव पादपाः
वैरोचनिसभासंस्थां विधाय प्राग्व्यवस्थया । स्वव्यापारपरास् तस्थुस् सर्व एवासुरास् ततः
नरा महीम् अहिपतयो रसातलं ग्रहा नभस् त्रिदशगणास् त्रिविष्टपम् । दिशो ऽद्रयो जलपतयश् च कन्दरान् वनेचरा गगनचराश् च खं ययुः
अथ वर्षसहस्रेण दिव्येनासुरसत्तमः । देवदुन्दुभिनिर्घोषैर् बुबुधे भगवान् बडिः
बडौ प्रबुद्धे तद् बाढं विरेजे नगरं तदा । वैरिञ्च इव सूर्यौघ उदिते कमलाकरः
बडिः प्रबुद्ध एवासौ यावन् नायान्ति दानवाः । तावत् सञ्चिन्तयाम् आस समाधिसदने क्षणम्
अहो नु रम्या पदवी शीतला पारमार्थिकी । अहम् अस्यां क्षणं स्थित्वा परां विश्रान्तिम् आगतः
तद् एनाम् एव पदवीम् अवलम्ब्य वसाम्य् अहम् । भवतीहोपभुक्ताभिः किं मे बाह्यविभूतिभिः
ऐन्दवेष्व् अपि बिम्बेषु न तथानन्दवीचयः । तोषयन्ति यथान्तर् मां संविद्विभवभूमयः
इति भूयो ऽपि विश्रान्त्यै कुर्वाणं गलितं मनः । बडिम् आवारयाम् आसुर् दैत्याश् चन्द्रम् इवाम्बुदाः
तान् आलोक्य पुनर् दध्यौ तत्प्रणामाकुलेक्षणः । तैः कुलाचलसङ्काशैः परिवीतवपुस् त्व् इदम्
चितः क्षीणविकल्पस्य किम् उपादेयम् अस्ति मे । मनो यदभिपातित्वाद् यातु तद्रसताम् अलम्
मोक्षम् इच्छाम्य् अहं कस्माद् बद्धः केनास्मि वै पुरा । अबद्धो मोक्षम् इच्छामि केयं बालविडम्बना
न बन्धो ऽस्ति न मोक्षो ऽस्ति मौर्ख्यं मे क्षयम् आगतम् । किं मे ध्यानविलासेन किं वाध्यानेन मे भवेत्
न ध्यानं नापि चाध्यानं न भोगान् नाप्य् अभोगिताम् । अभिवाञ्छामि तिष्ठामि समम् एव गतज्वरः
न मे वाञ्छा परे तत्त्वे न मे वाञ्छा जगत्स्थितौ । न मे ध्यानदृशा कार्यं न कार्यं विभवेन मे
नाहं मृतो न जीवामि न सन् नासन्न् अहं समः । नेदं मे नैव नान्यन् मे नमो मह्यम् अहं ह्य् अहम्
इदम् अस्तु जगद्राज्यं तिष्ठाम्य् अत्र स्वसंस्थितः । नैव वास्तु जगद्राज्यं तिष्ठाम्य् आत्मनि शीतलम्
किं मे ध्यानदृशा कार्यं किं राज्यविभवश्रिया । यद् आयाति तद् आयातु नाहं किञ्चिन् न मे क्वचित्
न किञ्चिद् अपि कर्तव्यं यदि नाम मयाधुना । तत् कस्मान् न करोमीह किञ्चित् प्रकृतकर्म वै
इति निर्णीय पूर्णात्मा बडिर् बलवतां वरः । दैत्यान् आलोकयाम् आस पद्मानीव दिवाकरः
दृष्टिपातविभागेन सर्वेषां दनुजन्मनाम् । शिरःप्रणामाञ् जग्राह पुष्पामोदान् इवानिलः
अथ वैरोचनिस् तत्र ध्येयत्यागमयात्मना । मनसा सकलान्य् एव राजकार्याणि स व्यधात्
देवान् द्विजान् गुरूंश् चैव पूजयाम् आस पूजया । सम्मानयाम् आस सुहृद्बन्धुसामन्तसज्जनान्