दृश्यदर्शननिर्मुक्तः केवलामलमूर्तिमान् । नित्योदितो निराभासो द्रष्टास्मि परमेश्वरः
न कर्तास्मि न भोक्तास्मि द्रष्टैवास्मि निरामयः । कल्पनाविकलाकारकालकान्तकलामयः
आभासमात्रम् उदितो नित्य आभास्यवर्जितः । भारूपैकस्वरूपो ऽस्मि स्वरूपेण जयाम्य् अहम्
चेत्यरञ्जनरिक्ताय विमुक्ताय महात्मने । प्रत्यक्चेतनरूपाय स्वरूपाय नमो ऽस्तु मे
चितये चेत्यमुक्ताय युक्त्या युक्ताय योग्यया । सर्वावभासरूपाय मह्यम् एव नमो नमः
चेत्यनिर्मुक्तचिद्रूपं विष्वग्विश्वावपूरकम् । संशान्तसर्वसंवेद्यं संविन्मात्रम् अहं ततम्
आकाशवद् अनन्तो ऽहम् अप्य् अणोर् अणुर् आततः । नासादयन्ति माम् एतास् सुखदुःखदशादृशः
संवेदनम् असंवेद्यम् अचेत्यं चेतनं ततम् । न शक्ता मां परिच्छेत्तुम् भावाभावा जगद्गताः
अथ वैते जगद्भावाः परिच्छिन्दन्तु माम् इमम् । यथाभिमतम् एते हि मत्तो न व्यतिरेकिणः
यदि स्वभावभूतेन वस्तुना वस्तु मीयते । ह्रियते दीयते वापि तत् किं कस्य किल क्षतम्
सर्वदा सर्वम् एवाहं सर्वकृत् सर्वसङ्गतः । चेत्यम् अस्त्य् अहम् एवैतन् न किञ्चिद् अपि चोदितम्
किं सङ्कल्पविकल्पाभ्यां चिद् अचिच् चाहम् एकभाः । सङ्क्षोभयाम्य् अहं तावच् छाम्याम्य् आत्मनि पावने
इति सञ्चिन्तयन्न् एव बडिः परमकोविदः । अकारार्धार्धमात्रार्थं भावयन् ध्यानम् आस्थितः
संशान्तसर्वसङ्कल्पः प्रशान्तकलनागणः । निश्शङ्कम् अतिदूरास्तचेत्यचिन्तकचिन्तनः
ध्यातृध्येयध्यानहीनो निर्मनाश् शान्तवासनः । बभूवावातदीपाभो बडिः प्राप्तमहापदः
उपशान्तमनास् तत्र रत्नवातायने बडिः । अवसद् बहुकालं स समुत्कीर्ण इवोपलात्
प्रशमितैषणया परिपूर्णया मननदोषदशोज्झितयोच्चया । बडिर् अराजत निर्मलसत्तया विघनम् अच्छतयेव शरन्नभः
अथ ते दानवास् तत्र बडेर् अनुचरास् तदा । तद्गृहं स्फाटिकं सौधम् उच्चैर् आरुरुहुः क्षणात्
डिम्बाद्या मन्त्रिणो वीरास् सामन्ताः कुकुहादयः । सुराद्याश् चैव राजानो वृत्राद्या बलहारिणः
हयग्रीवादयस् सभ्याश् शुकुन्दाद्याश् च बन्धवः । लुडङ्गाद्याश् च सुहृदः पल्मूलाद्याश् च लालकाः
कुबेरयमशक्राद्या उपायनकरास् सुराः । यक्षा विद्याधरा नागास् सेवावसरकाङ्क्षिणः
रम्भातिलोत्तमाद्याश् च चामरिण्यो वराङ्गनाः । सरितस् सागराश् शैला दिशश् च विदिशस् तथा
सेवार्थम् आययुस् तस्य तं प्रदेशं तदा बडेः । अन्ये च बहवस् सिद्धास् त्रैलोक्योदरवासिनः
ध्यानमौनसमाधिस्थं चित्रार्पितम् इवाचलम् । नमत्किरीटावलयो ददृशुर् बडिम् आदृताः
तं दृष्ट्वा कृतकर्तव्याः प्रणेमुस् ते महासुराः । विषादविस्मयानन्दभयमन्थरतां ययुः
मन्त्रिणो ऽथ विचार्यात्र किं प्राप्तम् इति दानवाः । भार्गवं चिन्तयाम् आसुर् गुरुं सर्वविदां वरम्
चिन्तनानन्तरं दैत्या भार्गवं भासुरं पुरः । ददृशुः कल्पितप्राप्तं गन्धर्वनगरं यथा
पूज्यमानो ऽसुरगणैर् निविष्टो गुरुविष्टरे । ददर्श ध्यानमौनस्थं भार्गवो दानवेश्वरम्
विश्रम्य स क्षणम् इव प्रेमवान् अवलोक्य च । बडिं विचारयन् दृष्ट्या परिक्षीणभवभ्रमम्
देहरश्मिशतैर् दन्तदीप्तिभिः क्षीरसागरे । क्षिपन्न् इव सभाम् आह हसन् वाक्यम् इदं गुरुः