कयाचिद् अपि नो युक्त्या बुद्धिर् आत्मावलोकने । स्वप्रयत्नाद् ऋते पुंसश् श्रेयसे सम्प्रवर्तते
भोगसन्त्यागसम्प्राप्तपरमार्थाद् ऋते सुत । न ब्रह्मपदविश्रान्तिसुखम् आसाद्यते परम्
आब्रह्मस्तम्बपर्यन्ते जगत्य् अस्मिन् न कुत्रचित् । तद्वद् आश्वस्यते साधो परमे कारणे यथा
पौरुषम् यत्नम् आश्रित्य दैवं कृत्वा सुदूरतः । भोगान् विगर्हयेत् प्राज्ञश् श्रेयोमार्गदृढार्गलान्
प्रौढायां भोगगर्हायां विचार उपजायते । वृद्धायां प्रावृषि श्रीमाञ् शरत्काल इवामलः
विचारो भोगगर्हातो विचाराद् भोगगर्हणम् । अन्योऽन्यम् एते पूर्येते समुद्रजलदाव् इव
भोगगर्हा विचारश् च स्वात्मालोकश् च शाश्वतः । अन्योऽन्यं साधयन्त्य् अर्थं सुस्निग्धास् सुहृदो यथा
पूर्वं दैवम् अनादृत्य पौरुषं प्राप्य यत्नतः । दन्तैर् दन्तान् प्रसम्पीड्य भोगेष्व् अरतिम् आहरेत्
देशाचाराविरुद्धेन बान्धवैकहितेन च । पौरुषेण क्रमेणादौ धनानि समुपार्जयेत्
धनैर् अभ्याहरेद् भव्यान् सुजनान् गुणशालिनः । प्रवर्तते समासङ्गात् तेषां भोगविगर्हणा
ततो विचारस् तदनु ज्ञानशास्त्रार्थसङ्ग्रहः । ततः क्रमेण परमपदप्राप्तिः प्रजायते
यदासुरपते काले विषयेभ्यो विरंस्यसि । तदा विचारवशतः परमं पदम् एष्यसि
सम्यक् प्राप्स्यसि विश्रान्तिम् आत्मन्य् अत्यन्तपावने । न पुनः कलनापङ्के दुःखायावपतिष्यसि
देशक्रमेण धनम् अल्पविगर्हणेन तेनाङ्ग साधुजनम् अर्जय मानपूर्वम् । तत्सङ्गमोत्थविषयाभ्यवहेलनेन सम्यग्विचारविभवेन तवात्मलाभः
एतन् मे कथितं पूर्वं पित्रा चारुविचारिणा । इदानीं संस्मृतं दिष्ट्या सम्प्रबोधम् अहं गतः
अद्येयं मम सञ्जाता भोगान् प्रत्य् अरतिस् स्फुटम् । दिष्ट्या शमसुखं स्वच्छं विशाम्य् अमृतशीतलम्
पुनर् आपूरयन्न् आशाः पुनर् अभ्याहरन् धनम् । पुनर् आवर्जयन् कान्ताः खिन्नो ऽस्मि विभवस्थितौ
अहो नु खलु रम्येयं शमभूश् शीतलान्तरा । सर्वा एव शमं यान्ति सुखदुःखदृशश् शमे
शाम्यामि परिनिर्वामि सुखम् आसे शमे स्थितः । अयम् अन्तः प्रहृष्यामि चन्द्रबिम्ब इवार्पितः
उत्ताण्डवमनोरंहःपोषितोरुशरीरकम् । अनारतपरिक्षोभं हा दुःखं विभवार्जनम्
अङ्गम् अङ्गेन सम्पीड्य मांसं मांसेन च स्त्रियाः । पुराहम् अभवं प्रीतो यत् तन् मोहविजृम्भितम्
दृष्टान्तदृष्टयो दृष्टा भुक्तं भोक्तव्यम् अक्षतम् । आक्रान्तम् अखिलं भूतजातं किम् इव शोभनम्
पुनस् तान्य् एव तान्य् एव तत्रेहान्यत्र चात्र च । इतश् चेतश् च वस्तूनि नापूर्वं नाम किञ्चन
सर्वम् एव परित्यज्य परिहृत्य धिया स्वयम् । स्वच्छ एवावतिष्ठे ऽहं पूर्णो ऽर्णव इवात्मनि
पाताले भूतले स्वर्गे स्त्रियो रत्नोपलादयः । सारं तद् अपि तुच्छेन कालेनाशु निगीर्यते
एतावन्तम् अहं कालं भृशं बालो ऽभवं पुरा । यः कुर्वन् द्वेषम् अमरैस् तुच्छया जगदिच्छया
मनोनिर्माणमात्रेण जगन्नाम्ना महाधिना । त्यक्तेनात्तेन वार्थस् स्यात् क उदारो महात्मनः
कष्टं चिरतरं कालम् अनर्थो ऽर्थधिया मया । अज्ञानमदमत्तेन बालेन श्वेव सेवितः
तरत्तरलतृष्णेन किम् इवास्मिञ् जगत्त्रये । मया न कृतम् अज्ञेन पश्चात्तापाभिवृद्धये
एतया तद् अलं मे ऽस्तु तुच्छया पूर्वचिन्तया । पौरुषं याति साफल्यं वर्तमानचिकित्सया