पुरुषार्थाद् ऋते पुत्र न किञ्चिद् इह विद्यते । परं पौरुषम् आश्रित्य भोगेष्व् अरतिम् आहरेत्
न भोगेष्व् अरतिर् यावज् जातेह जयदायिनी । न परा निर्वृतिस् तावत् प्राप्यते भवनाशिनी
विषयेषु रतिर् यावत् स्थिता सम्मोहकारिणी । तावद् भवदशादोलाविलोलान्दोलनं स्थितम्
अभ्यासेन विना पुत्र न कदाचन दुःखदा । भोगभोगिभरप्रोत्था कदाशा विनिवर्तते
भोगेष्व् अरतिर् एषान्तः कथं सर्वासुरेश्वर । स्थितिम् आयाति जीवस्य दीर्घजीवितदायिनी
आत्मानम् आलोकयतः फलितं फलति स्फुटम् । जीवस्य भोगेष्व् अरतिश् शरदीव महालता
आत्मावलोकनेनैषा विषयारतिर् उत्तमे । हृदये स्थितिम् आयाति श्रीर् इवाम्भोजकोटरे
तस्मात् प्रज्ञानिकाषेण विचारेणातिचारुणा । देवम् आलोकयेद् भोगाद् रतिं चापहरेत् समम्
चित्तस्य भोगैर् द्वौ भागौ शास्त्रेणैकं प्रपूरयेत् । गुरुशुश्रूषया चैकम् अव्युत्पन्नस्य सत्क्रमे
किञ्चित्व्युत्पत्तियुक्तस्य भागं भोगैः प्रपूरयेत् । गुरुशुश्रूषया भागं भागं शास्त्रार्थचिन्तया
व्युत्पत्तिम् अनुयातस्य पूरयेच् चेतसो ऽन्वहम् । द्वौ भागौ शास्त्रवैराग्यैर् द्वौ ध्यानगुरुपूजनैः
साधुताम् आगतो जीवो योग्यो ज्ञानकथाक्रमे । निर्मलाकृतिर् आदत्ते पट उत्तमरञ्जनाम्
शनैश् शनैर् लालनया युक्तिभिः पावनोक्तिभिः । शास्त्रार्थपरिणामेन पालयेच् चित्तबालकम्
परे परिणतं ज्ञाने शिथिलीभूतदुर्ग्रहम् । ज्योत्स्नाभिन्नस्फटिकवच् चेतश् शीतं विराजते
प्रज्ञया परया ऋज्व्या भोगानाम् ईश्वरस्य च । समम् एवाथ देहस्य रूपम् आश्व् अवलोकयेत्
प्रज्ञाविचारवशतस् समम् एव सदा सुत । आत्मावलोकनं तृष्णासन्त्यागं च समाहरेत्
परे दृष्टे वितृष्णत्वं तृष्णानाशे च दृक् परा । एते मिथो धृते दृष्टी नौनाविकदशे यथा
भोगपूगे गतस्वादे दृष्टे देवे परापरे । परे ब्रह्मणि विश्रान्तिर् अनन्तोदेति शाश्वती
चिराय फलितानन्दम् अनन्तोदेति निर्वृतिः । न कदाचन जीवानाम् आत्मविश्रमणाद् ऋते
न तपोभिर् न दानेन न तीर्थैर् अपि जायते । भोगेषु विरतिर् जन्तोस् स्वभावालोकनाद् ऋते
कयाचिद् अपि नो युक्त्या बुद्धिर् आत्मावलोकने । स्वप्रयत्नाद् ऋते पुंसश् श्रेयसे सम्प्रवर्तते
भोगसन्त्यागसम्प्राप्तपरमार्थाद् ऋते सुत । न ब्रह्मपदविश्रान्तिसुखम् आसाद्यते परम्
आब्रह्मस्तम्बपर्यन्ते जगत्य् अस्मिन् न कुत्रचित् । तद्वद् आश्वस्यते साधो परमे कारणे यथा
पौरुषम् यत्नम् आश्रित्य दैवं कृत्वा सुदूरतः । भोगान् विगर्हयेत् प्राज्ञश् श्रेयोमार्गदृढार्गलान्
प्रौढायां भोगगर्हायां विचार उपजायते । वृद्धायां प्रावृषि श्रीमाञ् शरत्काल इवामलः
विचारो भोगगर्हातो विचाराद् भोगगर्हणम् । अन्योऽन्यम् एते पूर्येते समुद्रजलदाव् इव
भोगगर्हा विचारश् च स्वात्मालोकश् च शाश्वतः । अन्योऽन्यं साधयन्त्य् अर्थं सुस्निग्धास् सुहृदो यथा
पूर्वं दैवम् अनादृत्य पौरुषं प्राप्य यत्नतः । दन्तैर् दन्तान् प्रसम्पीड्य भोगेष्व् अरतिम् आहरेत्
देशाचाराविरुद्धेन बान्धवैकहितेन च । पौरुषेण क्रमेणादौ धनानि समुपार्जयेत्
धनैर् अभ्याहरेद् भव्यान् सुजनान् गुणशालिनः । प्रवर्तते समासङ्गात् तेषां भोगविगर्हणा