गम्यो ऽसौ नास्त्रशस्त्राणां न भटोत्कटकर्मणाम् । तेन देवासुरास् सर्वे सर्वदैव वशीकृताः
अविष्णुनापि तेनैव हिरण्याक्षादयो ऽसुराः । पातिताः कल्पवातेन मेरुकल्पद्रुमा इव
नारायणादयो देवा अपि सर्वावबोधिनः । तेनाक्रम्य यथाकामम् अवटेषु निवेशिताः
तत्प्रसादेन साटोपं पञ्चमात्रशरस् स्मरः । त्रैलोक्यम् इदम् आक्रम्य सम्राड् इव विवल्गति
सुरासुरौघगर्ह्यो ऽपि गुणहीनो ऽपि दुर्मतिः । दुराकृतिर् अपि क्रोधस् तत्प्रसादेन जृम्भते
देवासुरसमूहानां सङ्गरो यत् पुनः पुनः । तद् एतत् क्रीडनं तस्य मन्त्रिणो मन्त्रशालिनः
स मन्त्री केवलं पुत्र तेनैव प्रभुणा यदि । जीयते तत् सुजेयो ऽसाव् अन्यथा त्व् अचलाचलः
तस्यैव तत्प्रभोः काले जेतुं तं मन्त्रिणं निजम् । इच्छा सञ्जायते तेन जीयते ऽसाव् अयत्नतः
त्रैलोक्यवलनामल्लम् उल्लासितजगत्त्रयम् । जेतुं चेद् अस्ति ते शक्तिस् तत् पराक्रमवान् असि
तस्मिन्न् अभ्युदिते सूर्ये त्रैलोक्यकमलाकराः । इमे विकासम् आयान्ति विलीयन्ते लयं गते
तम् एकम् एकया बुद्ध्या व्यामोहपरिहीनया । यदि जेतुं समर्थो ऽसि धीरस् तद् असि सुव्रत
तस्मिञ् जिते जिता लोका भवन्त्य् अविजिता अपि । अजिते त्व् अजिता एते चिरकालजिता अपि
तस्माद् अनन्तसिद्ध्यर्थं शाश्वताय सुखाय च । तज्जये यत्नम् आतिष्ठ कष्टयापि हि चेष्टया
ससुरम् असुरनागयक्षयुक्तं सनरमहोरगकिन्नरं समेतम् । त्रिजगद् अपि वशीकृतं समन्ताद् अतिबलिना ननु हेलयैव तेन
केनोपायेन बलवान् स तात परिजीयते । को ऽसौ वेति महावीर्य सर्वं प्रकथयाशु मे
मन्त्रिणस् तस्य तनय नित्याजेयस्थितेर् अपि । शृणु वच्मि सुसाधत्वं येनासौ परिजीयते
पुत्र युक्त्या गृहीतो ऽसौ क्षणाद् आयाति वश्यताम् । युक्तिं विना दहत्य् एष आशीविष इवोद्धतः
बालवल् लालयित्वैनं युक्त्या नियमयन्ति ये । राजानं तं समालोक्य पदम् आसादयन्ति ते
दृष्टे तस्मिन् महीपाले स मन्त्री वशम् एति वः । तस्मिंश् च मन्त्रिण्य् आक्रान्ते स राजा दृश्यते पुनः
यावन् न दृष्टो राजासौ तावन् मन्त्री न जीयते । मन्त्री च यावन् न जितस् तावद् राजा न दृश्यते
राजन्य् अदृष्टे दुर्मन्त्री स दुःखायोत्फलत्य् अति । मन्त्रिण्य् अनिर्जिते राजा सो ऽत्यन्तं यात्य् अदृश्यताम्
अभ्यासेनोभयं तस्मात् समम् एव समाहरेत् । राज्ञस् सन्दर्शनं तस्य मन्त्रिणश् च पराजयम्
पौरुषेण प्रयत्नेन स्वाभ्यासेन शनैश् शनैः । द्वयं सम्पादयन्न् एतद् देशम् आप्नोति शोभनम्
त्वम् अभ्यासे फलीभूते तं देशम् अधिगच्छसि । यदि दैत्येन्द्र तद् भूयो मनाग् अपि न शोचसि
संशान्तसकलायासा नित्यप्रमुदिताशयाः । साधवस् तत्र तिष्ठन्ति प्रशान्ताशेषसंशयाः
शृणु कः पुत्र देशो ऽसौ सर्वं प्रकटयामि ते । देशनाम्ना मयोक्तस् ते मोक्षस् सकलदुःखहा
राजा तु तत्र भगवान् आत्मा सर्वपदातिगः । तेन मन्त्री कृतः प्राज्ञो मनोनामा महामते
मनो विश्वतया विष्वग् इदं परिणतिं गतम् । घटत्वेनेव मृत्पिण्डं धूमो ऽम्बुदतयेव वा
तस्मिञ् जिते जितं सर्वं सर्वं चासादितं भवेत् । दुर्जयं तद् विजानीयाद् युक्त्यैव परिजीयते
या युक्तिर् भगवंस् तस्य चित्तस्याक्रमणे स्फुटा । तां मे कथय तत् तात यया जेष्यामि दारुणम्