सुरासुरशिरस्सुप्तपादाम्भोरुहपांसुना । क्वचिद् भगवता तेन कपिलेन पवित्रितः
असुरीसम्भृतानन्तपूजनक्रीडनैषिणा । क्वचिद् भगवता तेन हाटकेशेन पालितः
तस्मिन्न् असुरदोस्स्तम्भधार्यमाणमहाभरे । बभूव दानवो राजा विरोचनसुतो बडिः
स्वाक्रान्तेन समं सर्वैस् सुरविद्याधरोरगैः । पादसंवाहनं यस्य सुरराजेन वाञ्छितम्
कोशस् त्रैलोक्यरत्नानां पाता सर्वशरीरिणाम् । धर्ता भुवनधर्माणां यस्य प्रणतवान् हरिः
ऐरावणस्य संशोषं यन्नाम्ना कटभित्तयः । केकयेवाहिहृन्नाड्यो जग्मुर् आजग्मुर् आर्तताम्
प्रतापोग्रोष्मभिर् यस्य कल्पकाल इवाब्धयः । ययुश् शोषोन्मुखास् सप्त तप्ततां कुपिताकृतेः
यदध्वराज्यधूमाभ्रराजयो वलिताद्रयः । ब्रह्माण्डकोटरस्यास्य सदा कवचतां ययुः
यस्य दृष्टिदृढापाताद् अनुपातकुलाचलाः । विनमन्ति दिशस् सर्वा लताः फलनता इव
लीलाविजितनिश्शेषभुवनाभोगभूषणः । दशकोटीस् स वर्षाणां दैत्यो राज्यं चकार ह
अथ गच्छत्स्व् अनल्पेषु युगेष्व् आवर्तवृत्तिषु । सुरासुरमहौघेषु प्रोत्पतत्सु पतत्सु च
अजस्रम् उपभुक्तेषु त्रैलोक्योदरवर्तिषु । भोगेष्व् अभजद् उद्वेगं बडिर् दानवनायकः
मेरुशृङ्गशिखादन्तदिग्धवातायने स्थितः । एकदा चिन्तयाम् आस स्वयं संसारसंस्थितिम्
किमन्तम् इदम् अक्षुण्णशक्तिनैव मयाधुना । साम्राज्यम् इह कर्तव्यं विहर्तव्यं जगत्त्रये
महता मम राज्येन त्रैलोक्याद्भुतकारिणा । किं वा भवति भुक्तेन भूरिभोगातिभारिणा
आपातमात्रमधुरम् आवश्यकपरिक्षयम् । भोगोपभोगमात्रं मे किं नामेदं सुखावहम्
पुनर् दिनैककलना शार्वरीसंस्थितिः पुनः । पुनस् तान्य् एव कर्माणि लज्जायै न तु तुष्टये
पुनर् आलिङ्ग्यते कान्ता पुनर् एव च भुज्यते । सेयं शिशुजनक्रीडा लज्जायै महताम् इह
तम् एव शुक्तविरसं व्यापारौघं पुनः पुनः । दिवसे दिवसे कुर्वन् प्राज्ञः कस्मान् न लज्जते
पुनर् दिनं पुना रात्रिः पुनः कार्यपरम्परा । पुनः पुनर् अहं मन्ये प्राज्ञस्येयं विडम्बना
ऊर्मितां पुनर् आसाद्य पुनर् एति निरूर्मिताम् । यथा जलं तथैवायं तां ताम् एति क्रियां जनः
उन्मत्तचेष्टिताकारा पुनः पुनर् इयं क्रिया । जनं हासयति प्राज्ञं बाललीलोपमा मुहुः
कृतयाप्य् अनया नित्यं क्रियया कृतकार्यया । को ऽर्थस् स्यात् तादृशो येन पुनः कर्म न गच्छति
कियन्तम् अथ वा कालम् इदम् आडम्बरं महत् । इहास्माभिर् अनुष्ठेयं किं यावत् समवाप्यते
अनन्तेयं शिशुक्रीडा वस्तुशून्यैव वस्तुतः । आवृत्त्या क्रियते व्यर्थम् अनर्थप्रसवार्थिभिः
फलम् एकं महोदारं नेह पश्यामि किञ्चन । कार्यम् अस्तीतरत् प्राप्ते यस्मिन् नाम न किञ्चन
भोगाद् ऋते किम् अत्यन्तं स्याद् रम्यम् अविनाशि च । एतत् सञ्चिन्तयाम्य् आशु दध्यौ मत्वेत्य् असौ बडिः
अथाभ्युवाचासुरराड् आ संस्मृतम् इति क्षणात् । आत्मन्य् एव मनस्य् अर्थं सभ्रूभङ्गं विमर्शयन्
पुरा किलेह भगवान् पृष्टो ऽभूत् स विरोचनः । पिता मयात्मतत्त्वज्ञो दृष्टलोकपरावरः
यथा सकलदुःखानां सुखानां च महामते । यत्र सर्वे भ्रमाश् शान्ताः को ऽसौ सीमान्त उच्यताम्