तृष्णयाशयकौशिक्या हृद्य् अमङ्गलभूतया । रूढया भगवान् एष विष्णुर् वामनतां गतः
कयाचिद् एव दैविक्या हृदि ग्रथितयानया । तृष्णया भ्राम्यते व्योम्नि रज्ज्वेवार्को ऽन्वहं किल
सर्वदुःखमयाकारां कारां जगति जीवतः । तृष्णां परिहर क्रूराम् उरगीम् इव दूरतः
तृष्णया पवना वान्ति शैलास् तिष्ठन्ति तृष्णया । तृष्णयैव धरा धात्री त्रैलोक्यं तृष्णया वृतम्
सर्वैव लोकयात्रेयं प्रोता तृष्णावरत्रया । रज्जुबद्धा विमुच्यन्ते तृष्णाबद्धा न केचन
तस्माद् राघव तृष्णां त्वं त्यज सङ्कल्पवर्जनात् । मनस् सङ्कल्पकं नास्ति निर्णीतम् इति युक्तितः
अयं नामाहम् इत्य् एव प्रथमं तावद् आशये । मा दुराशां महाबाहो सङ्कल्पय तमोमयीम्
एतां दुःखप्रसविनीम् अनात्मन्य् आत्मभावनाम् । न भावयसि चेद् राम तद् बहुज्ञेषु गण्यसे
एनाम् अहम्भावमयीम् अपुण्यां छित्त्वा स्वयम्भावशलाकयैव । स्वभावनां भव्य भवान्तभूमौ भवाभिभूताखिलभीतिभूतिः
अतिगम्भीरम् एतत् तु भगवन् वचनं तव । यद् अहङ्कारतृष्णे त्वं मा गृहाणेति वक्षि माम्
यद्य् अहङ्कारसन्त्यागं करोमि तद् इमं प्रभो । त्यजामि देहनामानं सन्निवेशम् अशेषतः
जानुस्तम्भेन महता धार्यते सुतरुर् यथा । अहङ्कारेण देहो ऽयं तथैव किल धार्यते
अहङ्कारक्षये देहः किलावश्यं विनश्यति । मूले क्रकचसंलूने सुमहान् इव पादपः
तत् कथं सन्त्यजाम्य् एनं जीवामि च कथं मुने । एकम् अर्थं विनिश्चित्य वद मे वदतां वर
सर्वत्र वासनात्यागो राम राजीवलोचन । द्विविधः कथ्यते तज्ज्ञैर् ध्येयो नेयश् च नामतः
अहम् एषां पदार्थानाम् एते च मम जीवितम् । नाहम् एभिर् विना कश्चिन् न मयैते विना किल
इत्य् अन्तर् निश्चयं त्यक्त्वा विचार्य मनसा सह । नाहं पदार्थस्य न मे पदार्थ इति भाविते
अन्तश्शीतलया बुद्ध्या कुर्वन्त्या लीलया क्रियाः । यो नूनं वासनात्यागो ध्येयो नाम स कीर्तितः
सर्वं सर्विकया बुद्ध्या यं कृत्वा वासनाक्षयम् । जहाति निर्मना देहं स नेयो वासनाक्षयः
अहङ्कारमयीं त्यक्त्वा वासनां लीलयैव यः । तिष्ठति ध्येयसन्त्यागी स जीवन्मुक्त उच्यते
निर्मूलकलनां कृत्वा वासनां यः क्षयं गतः । नेयत्यागमयं विद्धि मुक्तं तं रघुनन्दन
ध्येयं तं वासनात्यागं कृत्वा तिष्ठन्ति लीलया । जीवन्मुक्ता महात्मानस् सुजना जनका इव
नेयं तु वासनात्यागं कृत्वोपशमम् आगताः । विदेहमुक्तास् तिष्ठन्ति ब्रह्मण्य् एव परापरे
द्वाव् एतौ राघव त्यागौ समौ मुक्तपदस्थितौ । द्वाव् एव ब्रह्मतां यातौ द्वाव् एव विगतज्वरौ
मुक्ताव् उत्तमविश्वासे केवलं विमले ऽनघ । एकस् स्थितस् स्फुरद्देहश् शान्तदेहस् स्थितो ऽपरः
एकस् सदेहो निर्मुक्तस् तिष्ठत्य् अपगतज्वरः । त्यक्तदेहो विमुक्तो ऽन्यो वर्तते ऽनेयवासनः
आपतत्सु यथाकालं सुखदुःखेष्व् अनारतम् । न हृष्यति ग्लायति वा यस् स मुक्त इहोच्यते
ईप्सितानीप्सिते न स्तो यस्यान्तर् वस्तुदृष्टिषु । सुषुप्तवद् यश् चलति स मुक्त इति कथ्यते
हेयोपादेयकलने ममेत्य् अहम् इहेति च । यस्यान्तस् सम्परिक्षीणे स जीवन्मुक्त उच्यते
हर्षामर्षभयक्रोधकामकार्पण्यदृष्टिभिः । न परामृश्यते यो ऽन्तस् स जीवन्मुक्त उच्यते