क्षणम् उल्लासम् आयाति क्षणम् आयाति शून्यताम् । जडा विदलयत्य् आशु तृष्णाप्रावृट्तरङ्गिणी
दृष्टदैन्यो हतस्वान्तो हतौजा याति नीचताम् । मुह्यते रौति पतति तृष्णयाभिहतो जनः
न स्थिता कोटरे यस्य तृष्णाकृष्णभुजङ्गमी । तस्य प्राणानिलास् स्वस्थाः पुंसो हृदयरन्ध्रगाः
नूनम् अस्तङ्गतो यत्र तृष्णाकृष्णनिशाक्रमः । पुण्यानि तत्र वर्धन्ते शुक्लपक्ष इवेन्दवः
यो न तृष्णाघुणावल्या क्षतः पुरुषपादपः । पुण्यप्रसूनेन सदा सो ऽवभाति विकासिना
अनन्ताकुलकल्लोला विवर्तावर्तसङ्कुला । प्रवहत्य् आशयारण्ये तृष्णामोहनदी नृणाम्
तृष्णयेमे जनास् सर्वे सूत्रयन्त्रपतत्रिवत् । उह्यन्ते प्रविशीर्यन्ते संह्रियन्ते च भूरिशः
मूलान्य् अपि सुसूक्ष्मापि कठिनायसकर्कशा । तृष्णा परशुधारेव लगन्ती विनिकृन्तति
निपतत्य् अवटे मूढस् तृष्णाम् अनुसरञ् जनः । नीलाम् अनुपतञ् श्वभ्रतृणशाखां यथैणकः
नापन् नापि जरा न क्षुत् तथा जरयति क्षणात् । यथा जरयति क्षामं तृष्णा हृदयरूपिका
तृष्णयाशयकौशिक्या हृद्य् अमङ्गलभूतया । रूढया भगवान् एष विष्णुर् वामनतां गतः
कयाचिद् एव दैविक्या हृदि ग्रथितयानया । तृष्णया भ्राम्यते व्योम्नि रज्ज्वेवार्को ऽन्वहं किल
सर्वदुःखमयाकारां कारां जगति जीवतः । तृष्णां परिहर क्रूराम् उरगीम् इव दूरतः
तृष्णया पवना वान्ति शैलास् तिष्ठन्ति तृष्णया । तृष्णयैव धरा धात्री त्रैलोक्यं तृष्णया वृतम्
सर्वैव लोकयात्रेयं प्रोता तृष्णावरत्रया । रज्जुबद्धा विमुच्यन्ते तृष्णाबद्धा न केचन
तस्माद् राघव तृष्णां त्वं त्यज सङ्कल्पवर्जनात् । मनस् सङ्कल्पकं नास्ति निर्णीतम् इति युक्तितः
अयं नामाहम् इत्य् एव प्रथमं तावद् आशये । मा दुराशां महाबाहो सङ्कल्पय तमोमयीम्
एतां दुःखप्रसविनीम् अनात्मन्य् आत्मभावनाम् । न भावयसि चेद् राम तद् बहुज्ञेषु गण्यसे
एनाम् अहम्भावमयीम् अपुण्यां छित्त्वा स्वयम्भावशलाकयैव । स्वभावनां भव्य भवान्तभूमौ भवाभिभूताखिलभीतिभूतिः
अतिगम्भीरम् एतत् तु भगवन् वचनं तव । यद् अहङ्कारतृष्णे त्वं मा गृहाणेति वक्षि माम्
यद्य् अहङ्कारसन्त्यागं करोमि तद् इमं प्रभो । त्यजामि देहनामानं सन्निवेशम् अशेषतः
जानुस्तम्भेन महता धार्यते सुतरुर् यथा । अहङ्कारेण देहो ऽयं तथैव किल धार्यते
अहङ्कारक्षये देहः किलावश्यं विनश्यति । मूले क्रकचसंलूने सुमहान् इव पादपः
तत् कथं सन्त्यजाम्य् एनं जीवामि च कथं मुने । एकम् अर्थं विनिश्चित्य वद मे वदतां वर
सर्वत्र वासनात्यागो राम राजीवलोचन । द्विविधः कथ्यते तज्ज्ञैर् ध्येयो नेयश् च नामतः
अहम् एषां पदार्थानाम् एते च मम जीवितम् । नाहम् एभिर् विना कश्चिन् न मयैते विना किल
इत्य् अन्तर् निश्चयं त्यक्त्वा विचार्य मनसा सह । नाहं पदार्थस्य न मे पदार्थ इति भाविते
अन्तश्शीतलया बुद्ध्या कुर्वन्त्या लीलया क्रियाः । यो नूनं वासनात्यागो ध्येयो नाम स कीर्तितः
सर्वं सर्विकया बुद्ध्या यं कृत्वा वासनाक्षयम् । जहाति निर्मना देहं स नेयो वासनाक्षयः
अहङ्कारमयीं त्यक्त्वा वासनां लीलयैव यः । तिष्ठति ध्येयसन्त्यागी स जीवन्मुक्त उच्यते