चित्तताशृङ्खलाम् एनां स्वरूपज्ञानयुक्तिभिः । बलाच् छित्त्वा महाबाहो स्वात्मसिंहं विमोचय
परमात्मदशां त्यक्त्वा चेत्यं परिपतन् मलम् । यदा गच्छसि सङ्कल्पं चेत्यं सम्पद्यसे तदा
आत्मनो व्यतिरिक्तं सच् चेत्यम् इत्य् अङ्गसंविदा । मनस् सम्पद्यते दुःखि क्षीयते त्यक्तया तया
आत्मैवेदं जगत् सर्वम् इत्य् अन्तस् संविदोदये । क्व चेत्ता क्व च वा चित्तं किं चेत्यं चिन्तनं च किम्
अहम् आत्मेति जीवो ऽस्मीत्य् एतावच् चित्तकं विदुः । अनेनेदम् अनाद्यन्तं दुःखं राघव तन्यते
अहम् आत्मा न जीवाख्यास् सत्तास् सन्तीतराः क्वचित् । इत्य् एव चित्तोपशमः परमं सुखम् उच्यते
आत्मैवेदं जगद् इति जाते राघव निश्चये । असत्ता चेतसो जाता भवत्य् एव न संशयः
एवं सत्यावबोधेन स्वात्मैवेदम् इति स्थिते । मनस् सुगलितं विद्धि सूर्यभासा तमो यथा
मनस्सर्पश् शरीरस्थो यावत् तावन् महद् भयम् । तस्मिन्न् उत्सारिते योगाद् भयस्यावसरः कुतः
भ्रान्तिमात्रोत्थितश् चित्तवेतालो भवतानघ । सम्यग्ज्ञानेन मन्त्रेण प्रसभं विनिपात्यताम्
देहगेहाद् गते चित्तयक्षे बलवतां वर । निराधिर् विगतोद्वेगं तिष्ठ नास्ति भयं तव
नीराग एव निरुपाञ्जन एव चास्मीत्य् एतावतैव गलिता तव चित्तसत्ता । निर्दुःखम् उत्तमपदं परमं गतो ऽसि तिष्ठोपशान्तसकलैषण एवम् अन्तः
एनाम् अनुसरन् राम चित्तसत्ताम् अपावनीम् । संसारबीजकणिकां जीवबन्धनवागुराम्
आत्मा त्यक्तात्मरूपाभो मलिनाम् आपतन् दशाम् । चिन्तां समनुसन्धत्ते धत्ते च कलनामलम्
मूर्छमाना महामोहदायिनी भयकारिणी । तृष्णा विषलतारूपा मूर्छाम् एव प्रयच्छति
यदा यदोदेति तदा महामोहप्रदायिनी । तृष्णा कृष्णनिशेवेयम् अनन्तान्ध्यविकारिणी
कल्पानलशिखादाहं सोढुं शक्ता हरादयः । तृष्णानलशिखादाहं सोढुं शक्ता न केचन
तीक्ष्णा कृष्णा सुदीर्घा च वहत्य् अङ्गे सदा निजे । शीतलेवासुखोदर्का घोरा तृष्णाकृपाणिका
यान्य् एतानि दुरन्तानि दुर्धराण्य् उद्धतानि च । तृष्णावल्ल्याः फलानीह तानि दुःखानि राघव
अदृश्यैवात्ति मांसास्थिरुधिरादि शरीरकात् । मनोबिलविलीनैषा तृष्णावनशुनी नृणाम्
क्षणम् उल्लासम् आयाति क्षणम् आयाति शून्यताम् । जडा विदलयत्य् आशु तृष्णाप्रावृट्तरङ्गिणी
दृष्टदैन्यो हतस्वान्तो हतौजा याति नीचताम् । मुह्यते रौति पतति तृष्णयाभिहतो जनः
न स्थिता कोटरे यस्य तृष्णाकृष्णभुजङ्गमी । तस्य प्राणानिलास् स्वस्थाः पुंसो हृदयरन्ध्रगाः
नूनम् अस्तङ्गतो यत्र तृष्णाकृष्णनिशाक्रमः । पुण्यानि तत्र वर्धन्ते शुक्लपक्ष इवेन्दवः
यो न तृष्णाघुणावल्या क्षतः पुरुषपादपः । पुण्यप्रसूनेन सदा सो ऽवभाति विकासिना
अनन्ताकुलकल्लोला विवर्तावर्तसङ्कुला । प्रवहत्य् आशयारण्ये तृष्णामोहनदी नृणाम्
तृष्णयेमे जनास् सर्वे सूत्रयन्त्रपतत्रिवत् । उह्यन्ते प्रविशीर्यन्ते संह्रियन्ते च भूरिशः
मूलान्य् अपि सुसूक्ष्मापि कठिनायसकर्कशा । तृष्णा परशुधारेव लगन्ती विनिकृन्तति
निपतत्य् अवटे मूढस् तृष्णाम् अनुसरञ् जनः । नीलाम् अनुपतञ् श्वभ्रतृणशाखां यथैणकः
नापन् नापि जरा न क्षुत् तथा जरयति क्षणात् । यथा जरयति क्षामं तृष्णा हृदयरूपिका