अनारतमृताव् अस्मिन्न् अनारतसमुद्भवे । संसारसम्भ्रमे युक्ता न तुष्टिर् न च दुःखिता
पङ्क्तयस् त्व् एवम् एवेमा वृक्षपर्णगणैस् सह । उत्पत्योत्पत्य लीयन्ते भूतानां भूरिसम्भवाः
यः प्रवृत्तः कुबुद्धीनां दयावान् दुःखमार्जने । स हस्तच्छत्त्रनिर्मृष्टसूर्यांशुः खेदम् एत्य् अलम्
न तिर्यक्समधर्माण उपदेश्या नरा भुवि । कथाप्रकथनेनार्थः कस् स्थाणुविकटे वने
किं किलोत्फालमनसां पशूनां च विशेषणम् । कृष्यन्ते पशवो रज्ज्वा मनसा मूढचेतसः
स्वचित्तपङ्कमग्नानां स्वाशांशरचितात्मनाम् । मूर्खाणाम् आपदम् दृष्ट्वा प्ररुदन्त्य् उपला अपि
अनिर्जितात्मचित्तानाम् अनन्ता दुःखराशयः । तन्मार्जने कृतप्रज्ञो नातस् सम्प्रतिपद्यते
विनिर्जितात्मचित्तानां दुःखानि रघुनन्दन । सुनिवार्याणि तेनात्र ज्ञातज्ञेयः प्रवर्तताम्
मनो नास्ति महाबाहो मा मुधैतत् प्रकल्पय । अनेन कल्पितेन त्वं वेतालेनेव हन्यसे
यावद् विस्मृतवान् आत्मतत्त्वं मूढो ऽभवद् भवान् । तावत् तव मनोव्यालो बभूवाभ्युदितस् ततः
इदानीं भवता ज्ञातं यथाभूतम् अरिन्दम । सङ्कल्पाद् वर्धते चित्तं तद् एवाशु परित्यज
दृश्यम् आश्रयसीदं चेत् तत् सचित्तो ऽसि बन्धवान् । दृश्यं सन्त्यजसीदं चेत् तद् अचित्तो ऽसि मोक्षवान्
अयं गुणसमाहारो बन्धायैव समाश्रितः । सन्त्यक्त एव मोक्षाय यथेच्छसि तथा कुरु
नाहं नेदम् इति ध्यायंस् तिष्ठ त्वम् अचलाचलः । अनन्ताकाशसङ्काशहृदयो हृदयेश्वरः
आत्मनो जगतश् चान्तर् विभागकलनामलम् । राम द्वित्वमयं त्यक्त्वा शेषस्थस् सुस्थिरो भव
आत्मनो जगतश् चान्तर् द्रष्टृदृश्यदशान्तरे । दर्शनाख्ये स्वम् आत्मानं सर्वदा भावयन् भव
स्वाद्यस्वादकसन्त्यक्तं स्वाद्यस्वादकमध्यगम् । स्वदनान्तस्स्थितं ध्यायन् नित्यम् आत्ममयो भव
रामानुभवनीयस्य तथानुभवितुस् स्वयम् । अवलम्ब्य निरालम्बं मध्यम् अद्य स्थिरो भव
भवभावनया हीनं भावाभावदशोज्झितम् । भावयित्वैवम् आत्मानम् आत्मसंस्थस् स्वयं भव
आत्मसत्तां त्यजन्न् एनां चेत्यं भावयसि स्वयम् । यदा राम तदा यासि चित्तताम् अतिदुःखदाम्
चित्तताशृङ्खलाम् एनां स्वरूपज्ञानयुक्तिभिः । बलाच् छित्त्वा महाबाहो स्वात्मसिंहं विमोचय
परमात्मदशां त्यक्त्वा चेत्यं परिपतन् मलम् । यदा गच्छसि सङ्कल्पं चेत्यं सम्पद्यसे तदा
आत्मनो व्यतिरिक्तं सच् चेत्यम् इत्य् अङ्गसंविदा । मनस् सम्पद्यते दुःखि क्षीयते त्यक्तया तया
आत्मैवेदं जगत् सर्वम् इत्य् अन्तस् संविदोदये । क्व चेत्ता क्व च वा चित्तं किं चेत्यं चिन्तनं च किम्
अहम् आत्मेति जीवो ऽस्मीत्य् एतावच् चित्तकं विदुः । अनेनेदम् अनाद्यन्तं दुःखं राघव तन्यते
अहम् आत्मा न जीवाख्यास् सत्तास् सन्तीतराः क्वचित् । इत्य् एव चित्तोपशमः परमं सुखम् उच्यते
आत्मैवेदं जगद् इति जाते राघव निश्चये । असत्ता चेतसो जाता भवत्य् एव न संशयः
एवं सत्यावबोधेन स्वात्मैवेदम् इति स्थिते । मनस् सुगलितं विद्धि सूर्यभासा तमो यथा
मनस्सर्पश् शरीरस्थो यावत् तावन् महद् भयम् । तस्मिन्न् उत्सारिते योगाद् भयस्यावसरः कुतः
भ्रान्तिमात्रोत्थितश् चित्तवेतालो भवतानघ । सम्यग्ज्ञानेन मन्त्रेण प्रसभं विनिपात्यताम्