मेघा वातैर् विधूयन्ते वायवो गिरिभिर् जिताः । गिरयो वज्रनिष्पिष्टाश् शक्रस्य वशगः पविः
विष्णुना ध्रियते शक्रो विष्णुर् गच्छति जन्तुताम् । सुखदुःखदशावेशजरामरणमालिताम्
जन्तवो ऽपि महाकाया अपि विद्यायुधान्विताः । लिक्षाभिर् अङ्गलग्नाभिर् उपजीव्यन्त एव हि
अजस्रम् एवम् आलूनविशीर्णं भूतजङ्गलम् । परस्परम् अलं मोहाद् भक्ष्यते रक्ष्यते ऽपि च
अनारतं विनश्यन्ति विविधा भूतजातयः । अनारतं च जायन्ते विचित्राः ककुभं प्रति
जलकोशेषु जायन्ते मत्स्येभमकरादयः । भूमाव् अन्तः प्रजायन्ते कीटौघा वृश्चिकादयः
अन्तरिक्षे ऽपि जायन्ते आकाशे विहगादयः । वनवीथीषु जायन्ते सिंहव्याघ्रमृगादयः
प्राण्यङ्गेष्व् अपि जायन्ते लिक्षायूकापिपीलकाः । स्थावरेषु च जायन्ते घुणाजगरजातयः
शिलान्तरेषु जायन्ते कीटभेकघुणादयः । विष्ठायाम् अपि जायन्ते नानाकीटगणास् तथा
एवम् अन्येष्व् असङ्ख्येषु जन्मस्व् अपचयेषु च । अजस्रं करुणावन्तो नन्दन्तूपरुदन्तु वा
अनारतमृताव् अस्मिन्न् अनारतसमुद्भवे । संसारसम्भ्रमे युक्ता न तुष्टिर् न च दुःखिता
पङ्क्तयस् त्व् एवम् एवेमा वृक्षपर्णगणैस् सह । उत्पत्योत्पत्य लीयन्ते भूतानां भूरिसम्भवाः
यः प्रवृत्तः कुबुद्धीनां दयावान् दुःखमार्जने । स हस्तच्छत्त्रनिर्मृष्टसूर्यांशुः खेदम् एत्य् अलम्
न तिर्यक्समधर्माण उपदेश्या नरा भुवि । कथाप्रकथनेनार्थः कस् स्थाणुविकटे वने
किं किलोत्फालमनसां पशूनां च विशेषणम् । कृष्यन्ते पशवो रज्ज्वा मनसा मूढचेतसः
स्वचित्तपङ्कमग्नानां स्वाशांशरचितात्मनाम् । मूर्खाणाम् आपदम् दृष्ट्वा प्ररुदन्त्य् उपला अपि
अनिर्जितात्मचित्तानाम् अनन्ता दुःखराशयः । तन्मार्जने कृतप्रज्ञो नातस् सम्प्रतिपद्यते
विनिर्जितात्मचित्तानां दुःखानि रघुनन्दन । सुनिवार्याणि तेनात्र ज्ञातज्ञेयः प्रवर्तताम्
मनो नास्ति महाबाहो मा मुधैतत् प्रकल्पय । अनेन कल्पितेन त्वं वेतालेनेव हन्यसे
यावद् विस्मृतवान् आत्मतत्त्वं मूढो ऽभवद् भवान् । तावत् तव मनोव्यालो बभूवाभ्युदितस् ततः
इदानीं भवता ज्ञातं यथाभूतम् अरिन्दम । सङ्कल्पाद् वर्धते चित्तं तद् एवाशु परित्यज
दृश्यम् आश्रयसीदं चेत् तत् सचित्तो ऽसि बन्धवान् । दृश्यं सन्त्यजसीदं चेत् तद् अचित्तो ऽसि मोक्षवान्
अयं गुणसमाहारो बन्धायैव समाश्रितः । सन्त्यक्त एव मोक्षाय यथेच्छसि तथा कुरु
नाहं नेदम् इति ध्यायंस् तिष्ठ त्वम् अचलाचलः । अनन्ताकाशसङ्काशहृदयो हृदयेश्वरः
आत्मनो जगतश् चान्तर् विभागकलनामलम् । राम द्वित्वमयं त्यक्त्वा शेषस्थस् सुस्थिरो भव
आत्मनो जगतश् चान्तर् द्रष्टृदृश्यदशान्तरे । दर्शनाख्ये स्वम् आत्मानं सर्वदा भावयन् भव
स्वाद्यस्वादकसन्त्यक्तं स्वाद्यस्वादकमध्यगम् । स्वदनान्तस्स्थितं ध्यायन् नित्यम् आत्ममयो भव
रामानुभवनीयस्य तथानुभवितुस् स्वयम् । अवलम्ब्य निरालम्बं मध्यम् अद्य स्थिरो भव
भवभावनया हीनं भावाभावदशोज्झितम् । भावयित्वैवम् आत्मानम् आत्मसंस्थस् स्वयं भव
आत्मसत्तां त्यजन्न् एनां चेत्यं भावयसि स्वयम् । यदा राम तदा यासि चित्तताम् अतिदुःखदाम्