स्वात्मनि एव महात्म्यं परिष्वज्य, पूर्णसागरवत् स्थित्वा, स्वात्मनि एव आत्मन्येव रमस्व, पूर्णचन्द्रमण्डलवत्। एषा विश्वसृष्टिः तु असत्यरूपा; असत् असताम् नान्विच्छति, अतः तद्विद् एव तेन कथ्यते। त्वं स एव तद्विद्, प्रशान्तचित्तः, निरामयः, सदा प्रबुद्धः; तस्मात् रमणीयः, शान्तः, दुःखरहितश्च भव। गुरुणा सम्यगुपदिष्टः, त्वं दीर्घकालं एकच्छत्रेण राज्यं रक्ष, वर्तमानदृष्ट्या; सर्वगुणैः, राजन्यैश्च भूषितं राज्यं पालय। अत्र न त्यागः न च कर्मसु आसक्तिः उपयुक्ता। यः दृढनिश्चयेन 'एवं मया एषः व्यापारः क्रियते' इति लोके कर्म करोति, स एव मुक्तः—एषा मम दृष्टिः। केचन कर्मणि प्रवृत्ताः, प्रयत्नरूपशरीरं गृह्णन्तः, स्वर्गात् नरकं, नरकात् पुनः स्वर्गं यान्ति। अन्ये, पापकर्मनिष्ठाः, स्वविवेकात् निवर्तन्ते, नरकात् नरकं, दुःखात् दुःखं, भयात् भयम् गच्छन्ति। अन्ये, स्वस्वभावसूत्रैः बद्धाः, कर्मवासनया विक्षिप्ताः, तिर्यग्योनिं स्थावररूपं च यान्ति, पुनः तिर्यग्भावम् आप्नुवन्ति। ये तु पुण्यशालिनः, आत्मविदः, निरीक्षितचित्ताः, कृतक्लेशबन्धनच्छेदिनः, ते सर्वपरिमितिविरहितं पदम् आप्नुवन्ति। अल्पजन्मानुभवेन, हे राघव, यः अस्मिन्नेव जन्मनि मुक्तः, स राजसः वा सात्त्विकः भवति। स चन्द्रमासि शुक्लपक्षे यथा वर्धते, कुटजवृक्षवत् वर्षासु सौभाग्यं लभते। यस्य जन्मोत्तरं, तस्मिन् शुद्धज्ञानं शीघ्रं प्रविशति, निर्मलवेत्रगण्ठावत् रत्नम् इव। तस्मिन् सदा ऐश्वर्यं, माधुर्यं, सौहार्दं, सौम्यता, स्वातन्त्र्यं, प्रज्ञा च निवसन्ति, अन्तःपुरे स्त्रिय इव। यः सर्वेषु कार्येषु फले लभ्यमाने वा नष्टे वा समो भवति, न हृष्यति, न च शोचति। यथा दिवा तमो नश्यति, तथैव द्वन्द्वानि तत्र लीयन्ते; शरद्गगने मेघा इव गुणाः तस्मिन् विशुद्धिं यान्ति। मृदुशीलस्य, मधुरभाषिणः सर्वे जनाः आकाङ्क्षन्ति, वनस्थमृगसमूहाः वंशीस्वरेण यथा आकर्ष्यन्ते। तथा गुणैः, समृद्ध्या च पश्चिमजन्मनः स्वाभाविकं अनुसरन्ति, बलेन मेघमिव बकाः। ततः गुणसम्पन्नः शिष्यः गुरुमनुसरति, गुरुश्च विवेकेन तं शुद्धे मार्गे नियोजयति। जिज्ञासु-वैराग्ययुक्तचित्तः, गुणसम्पन्नः, तदा एकरूपं, व्यथारहितं, दिव्यात्मानं पश्यति। तस्मात्, हे राम, रमणीयया जिज्ञसायाः, शान्तया च बुद्ध्या, विचारचञ्चलं मनः प्रथमं बोधयितव्यम्। ये पश्चिमजन्मनः, ते महान्गुणयुक्ताः, तैः प्रथमं सुप्तमृगं मनः पुण्यगीतैः बोध्यते। कीर्तिमन्तं गुरुम् उपास्य, विशुद्धया बुद्ध्या मनिरत्नवत् मनः परीक्ष्य, चिरकालं अन्तर्ज्योतिः निरीक्ष्य, अकल्मषतां लभते। एवं सर्वभूतानां सामान्यः क्रमः उक्तः; अधुना, पद्मलोचन, अन्यं भेदं शृणु। अस्मिन्संसारघोषे, देहिनां द्वौ उत्तमौ मोक्षमार्गौ स्तः। एकः शनैः शनैः गुरुप्रदिष्टाभ्यासेन, एकजन्म वा बहुजन्मना सिद्धिदः, क्रमात् सिध्यति। द्वितीयः तु शीघ्रः, स्वबुद्ध्या किञ्चित्प्रबोधं लभते, ज्ञानप्राप्तिः खे पतितफलवत् सहसा भवति। एवं सहसा ज्ञानलाभस्य अर्थे, खे पतितफलवत्, पुरातनकथां शृणु। हे भाग्यवन्, ये महानुभावाः, येषां पुण्यपापानि क्षीणानि, ते खे पतितफलवत् परमविवेकं प्राप्नुवन्ति। आसीत् कश्चन राजा विदेहनां जनकः, यस्य बुद्धिः उदाराः, आपदः नष्टाः, समृद्धिः वर्धमाना, महाबलसम्पन्नः च। स वाञ्छितार्थिनां कल्पद्रुमः इव, सखीनां पद्मानां मध्ये सूर्यः इव, बन्धुजन्मानां पुष्पवसन्तः इव, स्त्रीणां प्रेमध्वजः इव। स द्विजोत्पलानां शीतरश्मिः इव, रिपुन्धकारस्य सूर्यः इव, कुलरत्नानां सागरः इव, भूमौ विष्णुः इव स्थितः। एकदा वसन्तकाले, नवपल्लवशाखिषु, पुष्पकलिकासमूहेषु, मत्तकोकिलकूजनरवेषु, स विचरन्। स पुष्पवतीषु लता-निकरेषु, रम्ये मनोहरगहने, इन्द्रः इव नन्दनवनसौन्दर्ये रममाणः प्रविवेश। तस्मिन् शोभनसुखदवने, केसरसुगन्धिवायुषु, सुहृद्भिः दूरस्थैः, शोभायाम् रम्ये विहरन्। तदा तमालवनान्तरे, अदृश्यसिद्धानां संवादं शुश्राव। एते गीतानि, तत्त्वरससंपन्नानि, विविक्तचित्तैः पर्वतगुहावासिभिः नित्यं गायन्ति। वयं तद्रूपं विशुद्धस्वरूपं पूजयामः, यत् द्रष्टृदृश्यसंयोगात् उदेति, प्रत्यक्षानन्दनिश्चयस्वरूपम्। द्रष्टारं, दर्शनं, दृश्यकं च, समस्तवासनासहितं त्यक्त्वा, प्रकाशप्रथमं आत्मानं पूजयामः। नित्यं तदात्मानं पूजयामः, यः निराकारः, निर्मनस्कल्पनः, सर्वविकल्पेभ्यः अतुल्यः, शून्यभावचिन्तनानुभवः। तदात्मानं पूजयामः, यः प्रकाशानां प्रकाशकः, सदा सत्ताऽसत्तयोः मध्ये स्थितः। स्वात्मानं पूजयामः, यः निरशीर्षः, निराकारः, सर्वरूपेषु प्रतिष्ठितः, नित्यं अनवरतध्वनिः।