त्रयस्त्रिंशद्वर्षपर्यन्तं देवैः सह युद्धं स्वात्मदैन्येन, शस्त्रयुद्धैः, पुनः पुनः अन्तर्धानैश्च विविधैः उपायैः दानवानां कृतम्। तत्र तेषां वृक्षाणां, वह्नीनां, शस्त्राणां, आपां, अन्नस्य, पर्वतानां च दश, अष्ट, पञ्च, सप्त संवत्सराः, दिवसाः, मासाः च व्यतीयुः। तस्मिन्काले, निरन्तराभ्यासेन बन्धनानि चान्यानि च, मनांसि संतप्तानि, दृढं कर्तृत्वाभिमानं—अहं इति—संपादयन्ति स्म। यथा अतीव समीप्येन दर्पणः प्रतिबिम्बवत् दृश्यते, तथा तैः पुनः पुनः अभ्यासस्य तीव्रतया अहङ्कारावस्था प्राप्ता। यथा दूरवर्ती वस्तु दर्पणे न दृश्यते, तथैव पुनः पुनः अभ्यासाभावेन वस्तुनः संस्कारः चित्ते न जायते। यदा बन्धनानि चान्ये चासक्तयः उत्पन्नाः, अहंभावनिषेचनो जातः, तदा 'मम आयुः, मम वस्तु' इति मतिः अभवत्, तेन दुःखं प्रविष्टम्। भयवृत्त्या गृहीताः, मोहवृत्त्या हताः, आशाबन्धनैः बद्धाः, ते दुःखावस्थां पतिताः। अहंविनाः अपि 'मम' इति कल्पना कुर्वन्ति, यथा रज्जौ सर्पकल्पना, तत्र रज्जुसर्पलेशात्। 'एषः काया मम शिरःपादात् दृढः स्थातु' इति दीनासक्तिः 'मम' इति चिन्तयतां, तेन ते विषण्णतां पतन्ति। 'मम कायः स्थिरः भवतु, मम वित्तं मम सुखाय' इति चिन्तनं चित्तं बध्नाति, तेषां धैर्यं नश्यति। यतः शरीराणि गाढसंस्काररहितानि, देवद्विषः च स्थैर्यरहिताः, तेषां हिंसावृत्तिः शीघ्रं नष्टा, यथा सम्यग् उपश्लेषणेन। 'कथं वयं अस्मिन्संसारे सुरक्षिताः स्थेयाम?' इति चिन्तयन्तः, शोकग्रस्ताः, जलरहितपद्मवत् विषण्णतां गताः। तेषु केचन स्वात्मासक्ताः अन्नपाने रममाणाः संसारे स्थिता, तीव्रा संसारबन्धनयुक्ताः। तदा युद्धे, भयात्, मृगाः मत्तगजसंघेन परिवृता इव, ते पराधीनतां गताः। 'वयं म्रियामः, वयं म्रियामः' इति चिन्तया संतप्ताः, आशाः भग्नाः, ते शनैः शनैः युद्धे विचरन्तः, ऐरावतकोपवत् मन्दगतयः। ये केवलं कायजीवनकामिनः, भयपीडिताश्च, मृत्युः तेषां दुर्बलतानिमित्तं विपत्तिं शिरसि स्थापयामास। तदा तेषां बलं क्षीणम्, ते श्रेष्ठं योद्धारं हन्तुं अशक्ताः, यथा क्षीणसमिधां वह्निं हविः न दहति। देवैः प्रहृताः, ते युद्धे अशक्ताः, सर्वाङ्गभिन्नाः साधारणवत् स्थिताः। किं बहुना? असुराः मृत्युभयात् संतप्तचित्ताः, देवैः अभ्यागच्छद्भिः रणभूमिं परित्यज्य पलायिताः। सर्वे ते पलायमानाः, पर्वतेषु, असुराणां प्रसिद्धेषु धामसु, दामव्यालाख्येषु प्रविष्टाः। ततः तदसुरसेना सर्वतो दिशः पलायिता, यथा युगान्ते वायुनाऽपि तारकाजालं क्षिप्यते। देवपर्वतानां कन्दरासु, शिखरशिलासु, सागरतीरेषु, मेघपटलासु, समुद्रविवरेषु, गह्वरेषु, नद्यः, मरुस्थलेषु, दिशान्तेषु, दग्धवनेषु, रिक्तकोष्ठकक्षेत्रेषु, ग्रामेषु, पुरेषु, यक्षवनेषु, दावानलदग्धमरुस्थलेषु, लोकालोकपर्वतान्ते, पर्वतेषु, सरःसु, आन्ध्रद्राविडकाश्मीरोत्तरपारस्य पुरेषु, विविधसागरतरङ्गेषु, गङ्गाकलशेषु, द्वीपदूरेषु, जम्बूद्रुमवनेषु च, सर्वत्र देवद्विषः पर्वतसमाः, भग्नाङ्गुलिमूलाः, विदारितबाहुपाणयः, पतिताः। शाखासु विसृतेनान्त्रैः, मुक्तरुधिरधाराभिः, भग्नशरीरमस्तकाः, क्रोधदृष्टिपातैः प्राणत्यागिनः। स्वशस्त्रवेगेन भग्नकवचाः, विदारितवस्त्राणि दूरात् पतितानि, शिरोभिः गलदेशे लीनानि, कटोरशब्देन भयजनकानि, शिलातुण्डैः विदारिताङ्गावशेषाः। शाल्मलीशाखायां विदारितकवचानि, शतधा विदारितमस्तकानि शिलापृष्ठे पतितानि। सर्वे असुरप्रमुखाः, सर्वशस्त्रधारिणः, पतित्वा क्षणेन विनष्टाः, तेषां धूलिः सर्वदिक् समुद्रे जलवद् लीनम्। ततः शम्बरः, युगान्ताग्निवत् कोपसंयुक्तः, दामव्यालकटासुरान् प्रति तीव्रं दहन् स्थितः। तस्य भीतयाः दामव्यालकटासुरा असुरगणं परित्यज्य सप्तमं पातालं प्रपन्नाः, तत्रैव स्थिताः। तत्र यमदूताः, कुकुहा नाम, भूतानां भीषणकर्तारः, नरकसागरस्य रक्षिणः तिष्ठन्ति। ते चिन्ताः घनमेघरूपेण स्वकन्याः शनैः ददुः। तैः सह त एव छिन्नवृत्तयः, नाशनिष्ठमानसाः, दशसहस्रवर्षपर्यन्तं तत्र अवसन्। 'एषा सुन्दरी मम, मम सा, अहं तस्याः स्वामी' इति मिथ्यास्नेहबन्धनैः बद्धाः, कालं निन्युः। कस्मिंश्चित्काले धर्मराजः तत्रैव अकस्मात् महापातकनिरूपणाय आगतः। त्रयः असुराः तं धर्मराजं न जज्ञुः, न च तं प्रणेमुः, सामान्यदासवत् तम् अवेक्ष्य, तेन स्वविनाशं प्राप्नुवन्।