स्वर्गमण्डलस्य व्योम्नि सहस्रशः रथचक्राणां रजोविलोलैः आवृतं बभूव—त्रिदेवदानवानां पदातिपिष्टघाससंप्लुतं, सेनासमुद्राणां वेगविलासैः समाकुलितम्। तत्र दिव्यभूतगणाः शस्त्रशिलापर्वतानां प्रहारेण पतिताः, स्वर्गे च वारिधरगजोत्थसलिलवृष्टिभिः प्लावितं बभूव। शस्त्रशूलशरनदीशतशः प्रवहन्त्यः, पर्वतशृङ्गपक्षैः भग्नं विहितं विश्वमण्डपं वहन्त्यः। लोकनाथनगर्यः पुनः पुनः दैत्यपादाघातैः पतिताः, कनकप्रासादाः स्त्रीणां कोलाहलेन प्रतिनादिताः। दैत्यगणाः समुद्रमदवेगपर्वतानां तरङ्गैः क्षिप्यमाणाः भूमौ पतन्तः, मुक्तरुधिरस्रोतसां प्रक्षालितमिव व्योम, तेषां क्रन्दनैः प्रतिध्वनितम्। बहुसमुद्रवारिभिः आवृतं जगत्, सत्सम्पूर्णं, पुनः सेनासमूहेषु प्रकटितम्, देवदानवतेजसा प्रकाशितम्। तदा भयङ्करं विकटं च जातम्—दैत्यपर्वतपक्षिणां गतागतैः, विनाशध्वनिभिः पूरितम्। पृथ्वीसमुद्रपर्वतानि सर्वत्र भग्नदैत्यपर्वतानां शस्त्रशिलाभिन्नशिखराणां रक्तस्रोतसा रक्तीकृतानि। विनष्टराज्यनगरकाननग्रामगुहाभिः परिवृतं जगत्, असंख्यदैत्यगजाश्वमानुषरथपर्वतैः पूरितम्। तत्र देवयोषिद्दैत्यगम्यपथाः, घनघनमेघसम्पातवर्षेण भग्नपर्वतानि। हस्तप्रहारैः गजाः विक्षिप्ताः, उल्कापातैः पर्वतश्रेण्यः भग्नविच्छिन्नाः। दैत्याः कोपाग्निजालैः दग्धाः, एकमुष्टिसंप्रवृत्तेन वह्निना सागरवत् उत्क्षिप्तम्। चन्द्रशीतलतया विशालसलिलानि स्तब्धानि, वनाग्निज्वलनैः शिलासमूहाः पिघलिताः। प्रलयनिशा शस्त्रैः निर्मितगाढतमसैः पूरिता, मायासूर्यतेजसा तनुतिमिरावृतिः भक्षितेव। मायाव्यवहितस्य व्योम्नः अग्निवृष्टयः पतन्ति, वह्निवायवशस्त्रसंघर्षोत्थवातैः वात्याः उद्भाविताः। वज्रवृष्टिभिः पर्वतवर्षाः अपहृताः, युद्धेषु निद्राजागरवृष्टिप्रभावशस्त्राणि समृद्धानि। कुत्सनशस्त्रम्, वृक्षच्छेदनशस्त्रं, जलाग्निशस्त्राणि, ब्रह्मशस्त्रं च—तेषां तेजसा दीप्तिशस्त्रेण निगृहीतानि। व्योम आकाशशस्त्रसेनाभिः पूर्णम्, शिलावृष्टिभिः शोभितम्, वह्निवृष्टिशस्त्रदीप्त्या प्रकाशितम्। चन्द्रप्रभास्पृष्टध्वजैः, चक्रनादैः, क्षणेनैव रथाः उदयास्तपर्वतान् अतिक्रम्य ययुः। महादैत्याः वज्रप्रहारैः सततम् आहताः मृत्युमुपेताः, अन्ये दैत्याः शुक्रदेवमन्त्रैः उत्पन्नाः। शुभग्रहकेतुप्रतिपालितेषु रणेषु, महाशब्दोल्लासैः अपशकुनसंघानां ग्रीवाः उत्क्षिप्ताः। पर्वतसमूहसमुद्राकाशैः सह जगत्, प्रतिरोधरक्तस्रोतसा आविलितम्, किंशुककाननसदृशं जातम्। महासमुद्रः पर्वतसदृशशवसमूहैः पूरितः, तानि च शिरःशाखासु लम्बमानानि कम्पमानानि। पवनवेगप्रेरितैः पक्षिपुष्पफलयुक्तैः तालीवनैः शरवनानि च व्योम व्यापितम्। पर्वताकारशवसंघबाहुभिः नृत्यमानैः, दिव्याङ्गनास्तारकाः स्वविमानात् जलनिधौ पतिताः। पर्वतानि शरशूलगदिप्रासखड्गैः छिद्रितानि, सप्तलोकपतनपर्वतशिलाखण्डैः व्योम व्यापितम्। निरन्तरमत्तनिनदितमहादुन्दुभीनां घोषः घनमेघघोषसदृशः, अधश्चरणगजेन्द्रानपि कम्पयन् इव। विनायकादिदैत्यबलिभिः उद्धृताः पर्वता क्षिप्ताः, पार्श्वे तु सिद्धवायुदेवगणाः स्थग्नाः। गन्धर्वकिन्नरदेवर्षयः दिशो दिशः पलायमानाः, तेषां नायकाः भग्नशरिराः भूमौ पतिताः। दैत्यदैत्यसंघाः स्वल्पविजयमवाप्यापि नश्यन्तः, सुरसेना भग्ना, इन्द्रः एकाकी शोकाकुलः स्थितः। उत्तरदिशि रक्तशस्त्रदीप्ताग्निः शोभमानः, तस्य तीक्ष्णज्वालाः तमः नुदन्त्यः। वाताः महाभुजङ्गघोषसदृशाः, दिशः सञ्चारयन्तः, भग्नशिलाशरीरावशेषैः सन्दूषिताः—देवानां प्रलयलक्षणानि। रुधिरस्रोतांसि गङ्गावत् व्योम्नः पतन्ति, देवसंघाः बन्धनैः बद्धाः मुक्तवज्रनिनदेन नादयन्तः। नागः स्वहस्तेन सर्वदेवालयान् गृहित्वा पीडयित्वा, कमलं कटिनिनादेन गुह्यीकृतवान्। ऐरावतः गर्वशान्तः पलायनपरायणः दैत्यसेनया पीडितः, मध्याह्नसूर्य इव मेघसमूहेन आवृतः। देवसेनाः शस्त्राङ्गपतनरुधिरस्रवणैः भग्नाः, भग्नबन्धनवत् सलिलस्रोतसामिव पलायमानाः। ते बन्धननागमेखलाः चिरगुप्ताः सन्तः शब्देनानुगच्छन्ति, वह्नेरिव ज्वालाः इन्धनं। दैत्यैः यत्नेन विचरद्भिः अपि, देवाः न लब्धाः, यथा सिंहैः घनमेखावनं प्रविष्टमृगाः न दृष्टाः। देवानां सङ्घे न दृष्टे, ते बन्धननागमेखलाः हृष्टाः स्वस्वामिनं पातालकोशवासिनं ययुः। ततः शोकाकुलाः देवाः, क्षणमात्मनः समाश्वास्य, ब्रह्माणं अनन्ततेजसं उपायमर्थाय गच्छन्ति स्म।