शम्बरः स्वपुर्यां महता तुष्ट्या मनसा चिन्तयामास—"नूनम् मम सेना मायासुरेण रक्ष्यमाणा विजयिनी भविष्यति।" तस्य हि शत्रवः कामक्रोधविवर्जिताः सन्तः युद्धे न भीषन्ते, न पलायन्ते, न च स्थिराः तिष्ठन्ति। ये सुरैः प्रहृत्यापि न पलायन्ते, ते खलु मम सेना अद्भुतबलसंपन्ना इदानीं स्थिरा तिष्ठति। अतिबलाख्येन महाबलेन राक्षसेन रक्ष्यमाणाः मम सैनिकाः नूनं स्थैर्यम् आप्स्यन्ति, यथा दिव्यगिरिप्रस्थस्य सुवर्णमयी भूः सुरगजानां वरदन्तैः आहतापि न चलति। ततः दानवाः भीषणनिनादैः समुद्रगुहाभ्यः, पर्वतसंधिषु, दिव्यगिरिशिखरात् चोत्थाय, इव विहायसगिरिम् आलोलयन्तः, अभ्युत्थिताः। तेषां कायाः दिव्यसर्पप्रहारैः विदारिताः, ते व्योम्नः विवरं पूरयितुं प्रचक्रुः—आतपं स्वहस्तैः निहत्य। तदा, प्रलयान्ते इव, भीताः सुरगणाः काननगुहाभ्यः, देवगिरितः चोत्थाय, अभ्युत्थिताः। तयोः मध्ये, देवराक्षसश्रेष्ठानां मध्ये, अन्यत्र लोके, प्रलयकालकलुषसदृशं भीषणं युद्धम् अभवत्। आकाशात् शिरांसि पतितानि, इव प्रलयवेगेन चन्द्रसूर्यौ निपातितौ, तेषां मांसं कुण्डलतेजसा तिमिरितम्। ते युद्धकृन्दितैः सिंहनिनादैश्च विकम्पमानाः, इव प्रचण्डवातैः हासमानाः पर्वताः। पुण्यपर्वतानां शिखराणि कम्पमानानि, सुवर्णशिखराणि मोहविस्मयाभ्यां संतप्तानि, यदा शस्त्राणि स्वशिलासमत्वेन प्रहारं कुर्वन्ति। शस्त्रसंघर्षोत्थाः अग्निस्फुलिङ्गाः, इव प्रलयान्ते नक्षत्राणि छिन्नानि, दिशः प्रसृताः। तटेषु, रक्तमांसतरङ्गसमाकीर्णेषु, दीर्घाङ्गाः प्रेताः, इव प्रलयकाले ताडवृक्षाः, गीतानि जगुः। आकाशे, रक्तरजःस्रवणैः स्थगितेषु मेघेषु, भग्नमुकुटकुण्डलाग्राणि शस्त्रप्रहारेण दीप्तानि बभुः। दिशः दुर्गमाः अभवन्, यदा पर्वतराजः दानवैः कल्पतरुवद्भुजैः, आदित्यसदृशशरीरैः, प्रहारेण भग्नः। पर्वताः, दीप्तखड्गप्रहारेण विदारितशिखराः, इव प्रलयाग्निना भस्मीकृताः, खण्डशः पतिताः। देवाः, इव अश्वमेधाग्निना प्रेरिततेजसः, दानवान् मेघानिव वातैः अपाकुर्वन्। ततो जित्वा, देवाः दानवान् इव वृद्धमूषिकान् व्याघ्राः गृह्णन्ति स्म; देवदानवाः आकाशे, इव पर्वतशिखरेषु कम्पमानवनानि, शोभन्ते स्म। ते दश दिशः शस्त्रवर्षैः पूरयन्ति, यथा मेरुवनानि पुष्पसमूहेन वाताः पूरयन्ति। तदा, सुरासुरसेनयोः मध्ये, इव वटवृक्षगुहासु महाशलभसंघर्षः, भीषणं युद्धम् अभवत्। ततः, लोकपालसमूहैः उच्चध्वजैः उद्यम्यमानैः, आकाशं यथा प्रलयमेघैः पूरितम्, युद्धनिनादः अभवत्। आकाशे, इव पृथिव्याः अंशं गृह्णन्, महती घनसंघातमयी मेघमाला प्रादुरभवत्, इव पर्वतपृष्ठं महाभुजैः मथ्यमानं स्फीतं कुक्शिं यथा। शस्त्रपर्वतसंघर्षेण, प्रथमप्रहारेण भग्नेषु, हृदयानि विदारितानि, प्राणरहितानि इव, कठोरः भीषणः शब्दः निनदितः। सा मेघमाला, प्रलयकालमेघवत्, आकाशे प्रसारितवती, द्वादशसूर्यैः सह पावकसंपातवत् दीप्तिमती बभौ। विश्वभित्तिसंघर्षात्, सा प्रतिहता भूमौ पतिता, इव महाप्रवाहः बन्धं भित्त्वा खनिप्रदेशं प्रविष्टः। तस्याः निनादः, इव पक्षिणां पर्वतानां वेगेन वातैः ताडितः, भग्नगुहासु प्रतिश्रुतिः उत्पन्नः। सा, इव मन्दरमथनसमये क्षुब्धजगति, द्वीपजन्तुभिः सह आहताः, घोषघर्घरैः प्रतिश्रुतिः उत्पन्ना। तयोः कोपितयोः सेनयोः मध्ये, दैत्यप्रचण्डं भीषणं युद्धम् अभवत्, नगरग्रामपर्वतवनपुरुषान् चूर्णयन्। दिशः पर्वतदानवैः शस्त्रशतानि छिन्नैः पूरिताः, आकाशं शस्त्रशिलाप्रहारैः उत्पन्नधूलेन आच्छादितम्। अस्त्रचक्रसंघर्षेण मेरुशिखरशतानि भग्नानि, बाणवायुः दानवदेवासुरपद्मान् अपि अपवाहयत्। आकाशं, अनन्तरथचक्रधूलेन, देवदानवकर्षिततृणैः, सेनासमुद्रतरङ्गैः च आच्छन्नम्। दिव्यगणाः शस्त्रपर्वतप्रहारेण पतिताः, आकाशं गजोत्थसागरवारिणा प्लावितम्। शस्त्रशूलशक्तिनदीशतानि प्रवहन्ति, यत्र पर्वतशिखरपक्षैः भग्नं ब्रह्माण्डमण्डपं वहन्ति। लोकपालनगर्यः पुनः पुनः दैत्यपादप्रहारेण पतिताः, सुवर्णप्रासादाः स्त्रीजनरवेन निनदिताः। दैत्यगणाः, मदोन्मत्तसागरपर्वततरङ्गैः क्षिप्ताः, भूमौ पतन्ति स्म; आकाशं मुक्तरुधिरधाराभिः शुद्धीकृतं, तेषां निनादैः प्रतिश्रुतम्। जगत्, बहुसागरवारिणा आच्छन्नं, महात्मभिः पूर्णं, पुनः देवदानवतेजसा दीप्तैः सेनाभिः समाकीर्णम् अदृश्यत। स जगत्, विहंगशिखररूपदैत्यपर्वतागमनगमनैः भीषणं घोरं च, विनाशध्वनिभिः पूरितम्। भूमिः सागराः पर्वताश्च, शस्त्रशिलाभिः विदारितपर्वतशिखरदैत्यरुधिरप्रवाहैः सर्वत्रारुणीकृताः। भग्नराज्यानि, नगराणि, वनानि, ग्रामाः, पर्वतगुहाश्च, असंख्यदैत्यगजाश्वनररथपर्वतैः परिवेष्टिताः। तस्यां भूमौ, दिव्याङ्गनादानवैः मार्गाः संचरिताः, पर्वतानि च, प्रलयकालमेघसमानघनवृष्टिप्रवाहैः भग्नानि। एवमेतत् युद्धं, सुरासुराणां मध्ये, प्रलयकालसदृशं, सर्वलोकविस्मयकारि, प्रवृत्तम्।