विश्वमण्डपमध्ये, नित्यं नृत्यरमणीया, अनियन्त्रितविलासरूपा, सततं घटनाप्रवृत्तिसञ्चलनया, सा देवी विराजते। तस्याः अङ्गेषु शोभनाभरणानि अन्यलोकानां पङ्क्तयः सन्ति; तस्याः विशालः केशमण्डलः आकाशात् अधोऽधः पातालपर्यन्तं प्रसारितः। पातालपादे तस्याः नरकनूपुरमाला, पापकर्मसूत्रेण गुञ्जितशब्दयुक्ता, कम्पमाना शोभते। तस्याः ललाटबन्धे निशायां चित्रगुप्तेन कर्ममित्रेण चित्रितः कस्तूरीबिन्दुः विराजते। युगान्ते कालीरूपधारिणी सा देवी पुनः नृत्यं करोति, तस्याः गर्जितानि पर्वतशिखरेषु प्रतिध्वनन्ति। तस्याः पृष्ठे, मयूरपिच्छाभूषितानि युवाचरित्राणि विकसन्ति; त्रीणि नेत्राणि तस्याः विकृतदृष्ट्या, भयङ्करमहत् तेजसा, विलसन्ति। तस्याः केशाः शरदिन्दुप्रभेव प्रसारिताः, शिरसि विक्षिप्ताः; शुभ्रं मन्दारपुष्पं गौरीचामरं च तया विक्षिप्यते। भैरवपुच्छनादवदन्यः डमरुः तया नृत्यसञ्चारेण धीयते; इन्द्राङ्गात् गृहीतानि सहस्रछिद्रकपालानि तया रञ्जितानि। आकाशः शुष्कविच्छिन्नशरीरदण्डखण्डैः पूर्णः; सा देवी स्वयं अपि घनमेघसदृश्यकृष्णरूपा दृश्यते। सर्वजीवशीर्षचक्रैः, कमलमालाभिः भूषिता, सा महाक्रिडायां नृत्यन्ती दीप्तिमती शोभते। डमरुगर्जितनादैः, सरोजसरोवरमन्थनैः, युगान्ते तम्बुरुश्च अन्ये च तस्याः भीताः पलायन्ति। अन्ते मृत्युः नृत्यति, तस्याः चन्द्रमण्डलप्रभायुक्तः खड्गः दीप्तिमान्, ताराचन्द्राभूषितकेशः, आकाशपिच्छमुकुटधारी विराजते। एकस्मिन् कर्णे हिमवत्पर्वतः कुण्डलरूपेण; अन्यस्मिन् मेरुः सुवर्णमणिरूपेण शोभते। कर्णकुण्डलयोः चन्द्रसूर्यौ गण्डेषु दीप्तिमानौ; लोकालोकपर्वतशृङ्खला कटीबन्धरूपेण तस्याः सर्वतो विराजते। विद्युत्प्रभा, मेघवस्त्रपटरूपेण, वायुवेगेन चलन्ती, शोभायाम् आविर्भवति। गदा, शूल, त्रिशूल, शर, तोमर, मुषलादयः, तीक्ष्णा, जगत्सैन्यानां विनाशकारिणः, तया संगृहीता। कालनिर्मितसंसारपाशे दीर्घे, तस्याः अलङ्काररूपेण महाशेषनागः मालारूपेण शोभते। जीवन् मणिकिटदीप्त्या दीप्तिमती सप्तसागरकङ्कणपङ्क्तिः तस्याः बाहुभूषणानि। संसारवर्त्मा, सुखदुःखानुक्रमः, रजःपूर्णः, निशासदृश्यः, तस्याः केशरेखा शोभते। एवं युगान्ते मृत्युः भीषणनृत्ये, सर्वसृष्टिक्रीडां सर्वेशेन सह संहरति। पुनः सा देवी हासनृत्यक्रीडां करोति, सर्वरूपधारिणी, वृद्धिपीडाशोकमुद्राभूषिता। पुनः सा लोकान्, वनानि, अन्यभूमीः, जनजालं च सृजति; चराचराणां विविधवृत्तिं बालकः मृद्मयविग्रहानिव निर्माति। एतेषु कालादिचक्रमध्ये, महर्षे, ममादिभिः जनैः कः स्थैर्यम् अस्ति, यः संसार इति कथ्यते? वयं भाग्यादिभिः विक्रयिताः, संसारकौतुकैः मोहिता, वनपशवः इव विमूढाः स्थिताः। कालः, अधमगुणयुक्तः, नित्यं भक्षयितुम् उद्युक्तः, जगत् आपदाम् अम्बुधौ क्षिपति। अन्ते भाग्यः, दुष्कृत्यैः, मिथ्याप्रत्याशाभिः, जगत् दहति, अग्निः पुष्पशिखया इव। भाग्यः, चञ्चलस्वभावः, रूपप्रियः, एकेन दुःखेन धैर्यं भङ्क्ति, स्वभावेन स्वनियमं स्थापयति, स्त्री स्वभावेन इव। मृत्युः, कठोराचारः, अनन्तं जनसमूहं निगिलति, सर्पः वायुम् इव, शरीरं वृद्ध्यां नयित्वा। यमः, निर्दयः राजा, दुःखितेषु दया न दर्शयति; सर्वजनहितैः जनाः दुर्लभाः अभवत्। सर्वे जन्तवः, महर्षे, अल्पधनयुक्ताः; अनन्तदुःखस्य कारणानि, लोभमूलानि। जीवनं अत्यल्पकालिकम्, मृत्युः नित्यं दृढः; यौवनम् अपि क्षणिकम्, बाल्यं मन्द्यम् एव। जगत् दोषैः आविलम्; बान्धवाः संसारबन्धनानि; सुखानि महारोगाः, तृष्णा मृगमरीचिका इव। इन्द्रियाणि शत्रवः; सत्यम् असत्यम् अभवत्; आत्मा स्वयम् आत्मानं आघातयति, मनः स्वशत्रुः। अहंकारः कलङ्कः, बुद्धयः चञ्चलाः, कर्मणि दुर्लाभफलानि, विनोदः स्त्रीषु स्थिरः। कामाः विषयेṣu आसक्ताः, रम्येऽपि; स्त्रियः दोषध्वजाः, सुखानि स्वादुहीनानि। सत्यम् असत्यरूपम्, मनः अहंकारे निमग्नम्; सत्कार्याणि असत्कार्यैः बाधितानि, संसारान्तः न लभ्यते। मनः, अन्तर्याग्रान्तम्, क्लिष्टम्; रागवर्णः प्रकाशते, वैराग्यं न प्राप्तम्। रजोगुणेन आघातितं चित्तम्, तमोमयेन आवृतम्; सत्त्वम्, तत्त्वम्, दूरम्, न लभ्यते। स्थैर्यं चञ्चलत्वम् अभवत्, मृत्युः नित्यं समीपम्; दृढता भ्रमम् अभवत्, आसक्तिः असत्यम् एव। मनः, मन्द्येन मलिनम्; शरीरम् केवलं पतने प्रेरितम्; वृद्धिः शरीरमण्डले दहति, दुष्कृत्यं तीव्रं प्रवर्तते।