तयोः दम्पत्योः प्रमुदितमनसोः काननच्छिद्रेषु सह विहरतोः, तुन्दिलयोरिव भ्रमरयोः शिशिरमारुतकम्पितपद्ममधुपानमत्तयोः, तद्रूपं तेजः प्रफुल्लितं सञ्जज्ञे। ततः स देवामृतमत्तः सः पुरुषः तां विमलामिव द्वितीयां चन्द्रकलां समालिङ्ग्य, पल्लवितकिंशुकवनान्तरेषु रमणीयं समयं निन्ये। तौ च स्वर्णपद्मसंछन्नेषु सरःस्वेषु मदमत्तहंसयुतयोः, दिव्यनदीतीरेषु किन्नरचारणगायनसहितयोः विचरन्तौ दृष्टवन्तौ। पारिजातशाखाः संयोज्य कुटीषु, देवैः सह सखिभिश्च, चन्द्रमसः सुधां पिबन्तौ, रमणीयं जीवनं ययातुः। चित्ररथस्य डोलावाटिकासु, विद्याधरगणैः सह दीर्घकालं क्रीडाम् अकरोताम्। नन्दनस्य काननविस्तारे, मन्दराचलस्य सागरवद् विराजमानस्य, शिवगणैः प्रमोदितं क्षेत्रं सम्प्राप्य, उत्साहपूर्णमजीवताम्। मन्दारलताव्यतिकरगुहासु, मदनविवशौ, मेरुपुष्पितपद्ममधुवद् भ्रमराविव विचरन्तौ दृष्टवन्तौ। कैलासवनान्तरे, तस्य प्रियया सह, श्वेतचन्द्रप्रभया रात्रौ, गणगानपूरितायाम्, रमणीयं कालं निन्ये। सा कन्या, स्वर्णपद्ममालाभरणा, गन्धमादनशिखरे तेन सह शयाना बभूव। लोकालोकपर्वतसीमान्ते, अद्भुताश्चर्यरम्येषु देशेषु, स रामः तया सह हास्यक्रीडायाम् अतीवारमणीयं समयं ययौ। ततः, मन्दरपर्वतस्य कन्दरासु, मृगैः सह षष्टिवर्षाणि दिव्यप्रासादवद् वसतिं चकार। क्षीरसागरतीरे, स्त्रीभिः सहितः, कृतयुगार्धपर्यन्तं श्वेतद्वीपवासिभिः सह रमणीयं जीवनम् अकरोत्। गन्धर्वनगरोपवनव्यवस्थया, स जगत्सृष्टेः अनन्ततां कालक्रमानुसारं अनुकरणं चकार। पुनः, शुक्रः तां मृगाक्षीं सह अष्टचतुस्सप्ततिसंवत्सरपर्यन्तं पुरन्दरपुर्यां सुखेन वासं चकार। ततः पुण्यपरिपाकक्षये, तया गर्वितया सह, तेजोहीनशरीरः, भूमौ पतितः। रथोपवनविहीनः, भग्नाङ्गः, चिन्तया पीडितः, रणपतितवीर इव, भग्नावस्थाम् अयात्। भूमौ पतनसमये, दीर्घचिन्तापीडितः, शतधा भग्नदेहः, शिलाहतधारावत् अभवत्। उभयोः शरीरयोः विनष्टयोः, संस्कारावरणचित्तयोः, तौ आकाशे विहङ्गाविव नीडहीनौ विचरन्तौ। तत्र, मनसि चन्द्रकरजालमुपेत्य, शीघ्रं हिमवत्स्वभावौ भूत्वा, तण्डुलरूपिणौ जातौ। दशार्णदेशे द्विजोत्तमैः तौ पक्तधान्यानि भुक्तानि; मालवपतिना तु स्त्रीगर्भोत्पन्नधानेन भुक्तम्। दशार्णे द्विजोत्तमः भक्षणात् गर्भं दधौ; मालवे तु नृपतिसौभाग्येन स्त्री गर्भिणी अभवत्। तत्र, सुतः तत्रैव वृद्धिं गतः; कन्या अपि तत्रैव ववृधे; पूर्वयोः दम्पत्योः दिव्यलोकात् इव पुनर्भवः जातः। षोडशवयस्के काले, शुक्रः सारङ्गनाम्ना, शोभनः युवावान् ब्राह्मणकुमारः पितृगृहे वर्धितः। असुरी कन्या माला, भ्रमरनेत्रा, राजमहिष्याम् इव कुसुमितवनलतेव वर्धिता। सा राजकन्या, शुद्धचित्ता, शंकरं माल्यैः पूजयन्ती, सदा प्रार्थयत्—"पूर्वं प्राप्तं पतिं पुनः लभेय" इति। कालेन, मालवपतिस्य यज्ञे, विप्रसमाजे समुपविष्टे, माला तत्र पितुः सहितं प्राप्तं सारङ्गं दृष्टवती। तम् आलोक्य, पूर्वसंयोगस्नेहसमुद्रेकात्, निष्कलङ्कवपुः, स्नेहमिश्रिताङ्गी, चन्द्रकान्तमणिरिव चन्द्रप्रभयास्पृष्टा, सस्मितं बभूव। यज्ञमण्डपे, मालवराजकन्या माला, दशार्णब्राह्मणकुमारं पतिं वव्रे। समये, विवाहानन्तरं, वृद्धः जरणार्तः मालवराजः, सर्वं राज्यं तस्मै दत्त्वा, वनं गतः। सारङ्गः तया सह, शतं शरतां, इन्द्रवद् मालवराज्ये सुखेन राज्यं चकार। दीर्घे काले गते, मनःचपलत्वात्, दैवबलात् च, तयोः दम्पत्योः परस्परं अप्रियता जाता। सारङ्गः जरया क्लान्तः, पतनसमये, शुष्कपत्रसदृशः, प्राणशैथिल्यं प्राप्तः। पत्नीपुत्रेषु वैराग्याद्, अतीव जरया, निर्बलः सः शरीरं मृत्यवे समर्पितवान्। ततः, असारराज्यस्य, दुःखातिशयस्य, मोहः अतिवृद्धः, वनपिशाच इव अभवत्। मोहान्धकूपे पतितः, विषयासक्तचित्तः, विवेकहीनः, मूढः, दुष्टजनसेवी च। तस्य हृदयम् तृष्णया दग्धं, मृत्युः सर्पगृहीतमण्डूकवत्, अशक्तं विलपन्तं च गृहीत्वा नीतवान्। कर्मफलानुभवात्, शुभाशुभयोः, सः अन्यशरीरे मत्स्यवृत्त्या, दुर्गुणप्रवृत्त्या, मत्स्यजीवने जातः। तत्र, मत्स्यकर्मणि शतवर्षाणि, दुःखपीडितचित्तः, वैराग्यं प्राप्तवान्। "संसारः दुःखमयः" इति ज्ञात्वा, तस्मात् अवस्थायाम् पतित्वा, सः सूर्यवंशे महाराजः जातः। ततः, पुण्यप्रवृत्त्या, किञ्चित् ज्ञानं प्राप्त्वा, राजदेहं परित्यज्य, सर्वानां गुरुर्भूतः।