ततः सा सुमधुरया, हर्षपूर्णया, स्नेहयुक्तया च वाचा, रमणीयमधुरभाषिणी, प्रहसन्वदनं प्रियंवदं चोक्तवती। “पश्य चन्द्रमुखि! एष मद्बाणधन्वा मदनः मां अनाथां स्त्रीं अनुसरति—किमेतदनङ्ग?” इति साभाषत। “रक्ष मां भगवन्, अनाथां दीनां शरणागतां त्वयि; धर्मनिष्ठां माम् अवबुध्य, दुःखार्तां सान्त्वय। ये हि प्रेम्णः कटाक्षं न जानन्ति, ते मूढाः स्नेहस्य तत्त्वं न बुध्यन्ते; ज्ञातारः तु कदापि न विमुञ्चन्ति। यदा द्वयोः परस्परं प्रेम सन्देहरहितं जायते, तदा तद् अमृतस्रवणं यथा चन्द्ररसेन, मधुरं प्रवहति, प्रिय। त्रिलोकाधिपत्येन अपि तादृशं हृदयसुखं न लभ्यते, यथा नवप्रेमिणोः परस्परानन्दः।” “तव पादस्पर्शेन, सम्मानद, अहं सान्त्वितास्मि, यथा रजनीषु कुमुदं चन्द्रकान्त्या पुनरुत्थितम्। तव स्पर्शामृतपानात्, सुन्दरी, अहं जीवामि, यथा चकोरी चन्द्रकान्तारसं पिबन्ती जीवति। पादमूलमिव भ्रमरी, मां गृहाण, तव पद्मकरैः शुद्धहृदये अमृतपूर्णे आलिङ्गय माम्।” इति उक्त्वा, सा कोमलपुष्पगात्रा तस्य वक्षसि पतिता, नेत्राणि भ्रमरपुञ्जवत् चञ्चलानि, पुष्पमिव कम्पमाना। तयोः प्रियतमे युग्मे प्रमुदिते, तौ वनेषु विचरन्तौ, मदोन्मत्तभ्रमरयुगलमिव, कम्पमानपद्मेषु शीतलानिले। ततः स देवामृतमदमत्तः, पारिजातकगहनान्तः, द्वितीयशुभ्रचन्द्रकलाभा तया सह रममाणः। स्वर्णपद्मिन्यः मदमत्तहंसयुताः, दिव्यनद्याः तटांश्च, किन्नरचारणसंघैः सह विचरन्तौ। पारिजातशाखामण्डपे, सोमरसधारां सुरैः सह सखिभिः च पिबन्तौ। चित्ररथस्य दोलावनान्तरे, विद्यामरगणैः सह दीर्घकालं क्रीडन्तौ। नन्दनकाननस्य विस्तारः, मन्दरगिरिः सागर इव, शिवगणैः प्रमोदाकुलीकृतः। सुवर्णलता-युवाकुसुमगुहासु, मेरुपद्मेषु भ्रमराविव, काममत्तौ विचरन्तौ। कैलासवनान्तरे, प्रियतमे सह, शुक्लचन्द्ररात्रौ, गणगीतैः पूरितायाम्, रममाणः। साऽपि शिरःपादपर्यन्तं स्वर्णपद्माभरणा, गन्धमादनशिखरे तेन सह शयाना। रम्ये लोकालोकपर्वतसीम्नि, विस्मयकररमणीयदेशे, रामः तया सह हास्यक्रीडायुक्तः। षष्टिवर्षाणि, मन्दरशैलकन्दरासु, मृगैः सहितः, स्वर्गगृहेव वसन्। क्षीरसिन्धुतटे, स्त्रीजनसमेतः, श्वेतद्वीपवासिभिः सह कृतयुगार्धं यापनम्। गन्धर्वनगरोद्यानविन्यासैः, सृष्टिचक्रानुकरणं कृतम्। ततः पुनः, शुक्रः सा हरिणाक्ष्या सह, पुरन्दरपुरी, चतुर्दशयुगाष्टकं सुखेन वासः। ततः पुण्ये क्षीणे, स गर्विता तया सह, तेजोहीनः, मर्त्यलोके पतितः। तस्याङ्गानि भग्नानि, रथोद्यानविहीनः, चिन्तया पीडितः, युद्धे हतः वीर इव क्षिप्तः। भूमौ पतितः, दीर्घचिन्तया, तस्य देहः शतधा भग्नः, निर्झर इव शिलया आहतः। उभयोः शरीरविनाशे, संस्कारावरणचित्तौ, विहगौ इव गगने विचरन्तौ। तत्र, मनसि चन्द्रकान्तारश्मिजालमाविश्य, शीघ्रं हिमवतौ, ततो धान्यरूपिणौ जातौ। दशार्णे पक्तधान्यानि द्विजश्रेष्ठैः भुक्तानि; मालवाधिपेण तु स्त्रीगर्भोत्पन्नानि धान्यानि भुक्तानि। दशार्णे द्विजश्रेष्ठः भक्षणात् गर्भं प्राप; मालवे राजा महद्भाग्येन स्त्रीगर्भे गर्भं प्राप। तत्र कुमारः अभवत्, तत्र कन्या अपि; पूर्वयोः दम्पत्योः, स्वर्गात् पतितयोः, पुनर्जन्म। षोडशे वयसि, शुक्रः सारङ्गनाम्ना, सौम्यः, युवान्, श्रीमन् ब्राह्मणकुमारः पितृगृहे। असुरकन्या मालानामा, भ्रमरीदृशा, राजगृहे कन्येति वर्धिता, यथा शोभने वने लता। सा कन्या शुद्धहृदया, शंकरं सुमालाभिः पूजयन्ती, सततम् प्रार्थयन्ती—“पूर्वसिद्धं पतिं लभेय” इति। अनन्तरं, मालवाधिपतेः यज्ञे, विप्रसमाजे, मालया सारङ्गः पित्रा सह आगतः दृष्टः। तं दृष्ट्वा, सा स्नेहपूर्णा, पूर्वसंबन्धस्मृत्या, प्रेमार्द्राङ्गी, इन्दुकान्तया शिलया स्पृष्टेव शोभाम्। ततः, सति समाराधने, मालवकन्या मालाऽपि दशार्णब्राह्मणकुमारं पतिं वव्रे। विवाहोपरान्तं, वृद्धः, जर्जरः मालवाधिपः सर्वं राज्यं तस्मै दत्त्वा, वनं गतः। सारङ्गः तया सह, शतशरदिन्द्र इव, मालवराज्यं सुखेन पालयामास।