ततः भृगुपुत्रः भास्वरमुखः तत्र उपविष्टः, निर्मलचन्द्रस्य सौन्दर्यं तेजः च अतिक्रान्तवान्। सर्वैः देवगणैः पूजितः, स भृगुनन्दनः इन्द्रस्य समीपे उपविष्टः, दीर्घकालं अतुल्यं तृप्तिं प्राप्तवान्, सर्वमानुषचिन्ताः परित्यज्य, शान्तः अभवत्। शचीपतेः पार्श्वे क्षणं विश्रान्त्वा, दिव्यनिवासिनां प्रेरणया, स स्वर्गे विचरितुं समुत्तिष्ठत्। स्वर्गस्य विभवं दृष्ट्वा, यत्र चञ्चलनेत्राः महिलाः विराजन्ति, तत्र स स्त्रीसङ्गमं द्रष्टुं गतवान्, हंसः इव पद्मवनं प्रति। तत्र स ताम् मृगनयनीं प्रियाम् आगतम्, वनान्ते स्थितां, आम्रशाखायाः समीपे भ्रमरः इव, अपश्यत्। तस्याः रूपं लीलया, सौम्यगत्या अलङ्कृतम् दृष्ट्वा, स चन्द्रकान्तः चन्द्रकान्तस्य चन्द्रप्रभायाम् विलयनं यथा, तस्य शरीरे विलयनम् अनुभूतवान्। सर्वाङ्गानि विलीयमानानि, ताम् कामयन्तीं नारीं स निरन्तरं पश्यन्, चन्द्रकान्तः इव शीतलचन्द्रप्रकाशम् आकाशे पश्यति। एवं दृष्ट्वा, सा अपि तस्मिन् पूर्णया भक्त्या प्रवृत्ता, चक्रवाकिनी रात्र्यन्ते प्रियं प्रति कूजति यथा। यदा उभौ हर्षेण, परस्परानुरागेण प्रस्फुटितौ, तयोः मध्ये प्रभा प्रातःसूर्यस्य पद्मवनस्य च यथा आसीत्। तत्र, कामाभिभूतं स्थलम्, तयोः कल्पितकामानां पूर्णताम् दत्तम्, सा सर्वाङ्गाभिभूता शुक्राय समर्पिता अभवत्। अनन्ताः कामबाणाः तस्याः कोमलाङ्गेषु शनैः पतिताः, नववृष्टिः पद्मपत्रेषु धावति यथा। सा प्रेम्णा कम्पिता, कङ्कणानि केशाः च कम्पमानाः, मृदुलवातेन कम्पितं पुष्पसमूहं यथा। मदनः तां नीललोचनां हंसगत्यां च प्ररम्भितवान्, जलप्रवाहः पद्मवनं विक्षिपति यथा। तदानीं, तां तथा स्थितां दृष्ट्वा, शुक्रः कामलाभं प्राप्तवान्, तमः कल्पितवान्, सृष्टिकर्ता प्रलयं चिन्तयति यथा। तत् स्वर्गप्रदेशः तमसा पूर्णः अभवत्, जगत्सीम्नि गूढतमः यथा। तस्मिन् तमोमण्डले, यत्र लज्जा गहनच्छाया च आसीत्, तौ कामाभिभूतौ इव तिष्ठतः। यदा सर्वे तत्र स्थिताः स्वैः मार्गैः गताः, तस्मात् स्थलात् भूमिम् अगच्छताम्, पक्षिणौ सायंतने यथा। सा दीर्घनेत्रा, दीप्तदृष्टिः, कामवृद्धा, भृगुपुत्रं प्रति मेघिनी मेघं यथा समीपं अगच्छत्। श्वेतगृहमध्ये, सुसज्जिते शय्यायाम्, भृगुवंशजः तत्र प्रविष्टवान्, माधवः क्षीरसागरे प्रविशति यथा। सा सुन्दरमुखी, तस्य पादयोः आश्रिता, देवराजस्य पादे पद्मः यथा प्रकाशम् अवाप्तवती। ततः, लीलया, स्नेहेन, मधुरया हृष्टया च वाचा, मनोहरैः शब्दैः अलङ्कृतम्, सा इदं उवाच— "पश्य, सोममुख, धनुष्कर्षणं कामदेवः माम् अनाथां अनुगच्छति—किम् इदम् अनङ्ग? रक्ष माम्, प्रभो, अनाथां दीनां च, यः तव शरणं प्राप्तवान्; आर्य, सत्क्रिया-निष्ठां माम्, दीनां शान्तिम् इच्छन्तीं, विद्धि। हे बुद्धिमन्, ये स्नेहदृष्टिं न जानन्ति—मूढाः एव—सामिप्यं अवमान्यन्ति; ये तत्त्वं जानन्ति, तैः कदापि न। यदा स्नेहः संशयवर्जितः, परस्पराभिमुखयोः उत्पद्यते, तदा सोमरसस्य स्वादु प्रवाहः यथा, प्रिय। त्रैलोक्यस्य ऐश्वर्येऽपि हृदयस्य तादृशी तुष्टिः न भवति, यथा प्रथमप्रेमिणोः परस्परसुखे। तव पादस्पर्शेन, सम्मानदाता, अहं शान्तिम् अनुभवामि, रात्रौ पद्मः चन्द्रकिरणैः स्पृष्टः यथा। तव स्पर्शामृतं पिबन्ती, सुन्दरे, अहम् जीवामि, चकोरी चन्द्रकिरणरसपानात् यथा। तव पादयोः भ्रमरीव लीनां माम्, तव पद्महस्तेन आलिङ्गय, तव हृदयम् अमृतपूर्णं शुद्धं च। एवं उक्त्वा, सा कोमलपुष्पाङ्गिनी तस्य वक्षःस्थले पतिता, तस्य नेत्राणि मधुकुलमिव कम्पमानानि, पुष्पं वायौ कम्पते यथा। तौ दम्पती, हर्षेण दीप्तौ, तासु वनशोभासु सह विचरन्तौ, मदोत्कटौ भ्रमरौ पद्मेषु शीतले वायौ यथा। कोरल्लतावनान्तरे, दिव्यामृतमदेन मत्तः, स तया सह, द्वितीयः निर्मलचन्द्रः इव, रमितवान्। सुवर्णपद्मयुक्तेषु सरःसु, मदमत्तहंसैः, दिव्यनदीतीरे, किन्नरचरनगणैः सह विचरितवान्। पारिजातशाखासु निर्मितेषु कुटीषु, सोमरसं पिबन्तौ, देवैः क्रीडासखिभिः सह। चित्ररथस्य मनोहरझूलावनेषु, दीर्घकालं विद्योत्तरगणैः उत्सुकैः सह क्रीडितवान्। नन्दनवनस्य विस्तारः, मन्दरगिरिः समुद्र इव, शिवार्गणैः उत्साहितः। सुवर्णलतागुहासु, मदनमत्तौ, मेरुपद्मेषु भ्रमरौ इव विचरन्तौ। कैलासवनान्तरे, प्रियया सह, रात्रिं चन्द्रश्वेतां, गानमयगणैः पूर्णां, यापितवान्। सा, शिरःपादपर्यन्तं सुवर्णपद्मैः अलङ्कृता, गन्धमादनशिखरे तेन सह विश्रामितवती। तया सह रामः, लोकालोकपर्वतसीमायाम् अद्भुतं, आश्चर्यं, मोहकं प्रदेशं, हास्यक्रीडया रमितवान्।